Zoekresultaten

Niet whodunit is de belangrijke vraag in Gracepoint, maar whydoit: waarom deze remake van Broadchurch, warum?

Terwijl heden ten dage vooraanstaande wetenschappers en entrepreneurs als Stephen Hawking en Elon Musk kunstmatige intelligentie beschouwen als ‘de grootste bedreiging voor de mensheid’, lijken filmmakers juist steeds milder te zijn geworden. Hoog tijd voor een risicoanalyse van vijf hyperintelligente filmrobots uit de 21ste eeuw.

Videoland, bekend van de videotheken, komt als eerste Nederlandse partij naar voorbeeld van Netflix met een eigen tv-serie: Zwarte Tulp. Twee families in de bollenstreek vechten een vete uit met als inzet de mythische zwarte tulp.

Het gaat dan toch echt gebeuren. Enkele maanden geleden al kwam de eerste teaser online, sinds deze week is ook de ‘official trailer’ uit voor de Entourage-film. Als (voormalig) fan van de schaamteloze ‘bro’s before ho’s’-serie een zegen en een vloek, een treinongeluk waar ik niet bij weg kan blijven. Deze zomer in de bioscoop.

In de puinhopen van naoorlogs Berlijn krijgt de Joodse Nelly, die ternauwernood Auschwitz heeft overleefd, na plastische chirurgie haar gezicht terug. Helemaal gelukt is het blijkbaar niet, want als ze na enig zoeken haar man Johnny terugvindt in nachtclub Phoenix, herkent hij haar niet.

Ruim 25 jaar moesten de Italianen wachten op 1992, een tiendelige politieke thriller die het verhaal vertelt van het grootste naoorlogse corruptieschandaal in de Italiaanse geschiedenis, gezien door de ogen van zes betrokkenen.

Net als eerder in zijn korte film Wes, weet Peter Hoogendoorn in Tussen 10 en 12 autobiografische elementen om te zetten in een krachtig drama met licht tragikomische ondertoon. Zijn speelfilmdebuut draaide al op het International Film Festival Rotterdam, werd geprogrammeerd voor het prestigieuze Venice Days in Venetië en draait nu eindelijk ook in de gewone bioscopen.

Timbuktu greep in februari net naast de Foreign Language Oscar – die ging naar het Poolse Ida – maar deze superieure aanklacht tegen extremisme is misschien toch de betere film. Een klucht en een tragedie, dromerig en realistisch tegelijk.

Extra belegen actiehelden, ze zijn de laatste jaren in trek. In The Expendables 1, 2 en 3 draven alle inmiddels (semi)bejaarde iconen uit de actiefilms van de afgelopen decennia op, en de 62-jarige Liam Neeson heeft zich met onder meer de Taken-trilogie, Unknown en Non-Stop gespecialiseerd binnen het ren-schiet-en-vecht-genre. Ook Sean Penn probeert nu een graantje mee te pikken als vijftigplusheld, maar dat mondt uit in een tandeloze mislukking.

Suite française is gebaseerd op de gelijknamige roman van Irène Némirovsky, de gevierde Franse schrijfster van Russisch-Joodse komaf die in Auschwitz om het leven kwam. Slechts twee van haar als vijf delen geplande epos, postuum uitgebracht in 2004, wist ze voor haar deportatie naar het concentratiekamp te voltooien.

Op een koude winteravond wordt loodgieter Dmitry Nikitin opgetrommeld om een gesprongen warmwaterleiding te repareren in een uitgeleefd flatgebouw in een niet nader genoemd provinciestadje. Een snelle inspectie leert Dima dat er meer aan de hand is; de fundering is verzakt, het gebouw kan ieder moment instorten. De bewoners – 820 vechtersbazen, drinkebroers, belastingontduikers, werklozen en andere kansarmen – dienen in allerijl geëvacueerd te worden, anders zullen er doden vallen.

Recensie van de nieuwe film van de befaamde Britse Aardman-animatiestudio, waarin de hoofdrol ditmaal is voor het schaap dat in de met een Oscar bekroonde Wallace & Gromit-film A Close Shave (1995) van een vrachtwagen kwam vallen.

Een van de spraakmakendste films op het afgelopen IFFR was het Duitse WO II-drama Phoenix van Christian Petzold (1960). Over de Joodse Nelly die ernstig verminkt Auschwitz overleeft.

Of je hem nou het label filmmaker, kunstenaar of muzikant wilt opplakken, het maakt Rosto A.D niet uit. Zijn nieuwe, elf minuten durende, geanimeerde film Splintertime is nu te zien bij het Holland Animation Film Festival.

Kyle Chandler in het duistere familiedrama Bloodline (vanaf vandaag te zien bij Netflix – hoe vaak heb ik dat al niet geschreven de laatste tijd? Cool it, guys) is een beetje zoals Henry Fonda in Once Upon a Time in the West. Ineens is de ultieme televisievader uit Friday Night Lights niet meer te vertrouwen.

De Britse feelgoodfilm The Best Exotic Marigold Hotel, waarin een groepje Britse ouderen besluit hun resterende levensjaren door te brengen in een vervallen Indiaas seniorenresort, was in 2012 een onverwacht grote hit. Een vervolg kon logischerwijs niet uitblijven, ook al waren veel van de verschillende verhaallijnen aan het slot van deel één netjes afgerond.

De Franse regisseur Laurent Cantet won vele prijzen (onder meer de Gouden Palm en een Oscarnominatie) met Entre les murs uit 2008, een bescheiden praatfilm die zich vrijwel geheel op één locatie afspeelt. Zijn nieuwe film Retour à Ithaque heeft een vergelijkbare opzet, maar is heel wat minder fijnzinnig.

Het mooiste beeld uit het dromerig-realistische Italiaanse drama Le meraviglie (letterlijk: de wonderen) is een kunstje van hoofdpersonage Gelsomina. Ze kijkt emotieloos voor zich uit, doet haar mond een beetje open, en plots kruipen er een paar bijen naar buiten. Niet toevallig belandde dit beeld ook op de poster van de film.