Zoekresultaten

Lars von Tiers seksfilm Nymphomaniac wordt in een uitgekiende marketingcampagne in twee delen aan de man gebracht. ‘Forget about love,’ aldus de Deense provocateur.

Schrijver en filmmaker Philippe Claudel vertaalt de twijfels die hij als vijftiger allicht goed kent in een literair aanvoelend drama dat zich afspeelt in de welgestelde kringen van de Franse middenklasse. Hij laat zijn hoofdrolspelers worstelen met existentiële vragen en voorziet de film van wat voorzichtige psychologische thriller-elementen.

De Amerikaanse actiefilm 47 Ronin werd eerst uitgebracht in Japan. Daar zou men het spektakel, vol Japanse mythologie en martial arts, wel moeten kunnen waarderen. Maar dat viel tegen. De film opende weliswaar niet dramatisch – op de derde plek, na twee nationale producties – maar in de media werd meteen gesproken van een flop.

December, lijstjesmaand. Wat waren de beste films van 2013? De recensenten van Cinema.nl blikken terug.

Slechts een paar bladzijden beslaat het verhaal The Secret Life of Walter Mitty van James Thurber, dat in 1939 werd gepubliceerd in The New Yorker. De hoofdpersoon is een burgerlijke man die boodschappen doet met zijn vrouw en intussen heroïsche fantasieën beleeft.

Een tragisch geval van ironie: Paul Walker, de ster van zes populaire actiefilms die draaien om snelle auto’s, is zaterdagnacht omgekomen bij een auto-ongeluk.

Samsara is een caleidoscopische film over de oneindige cyclus van geboorte, dood en wedergeboorte. De schepper van het werk is Ron Fricke, die eerder vergelijkbare 'audiovisuele gedichten' regisseerde als Baraka (1992) en Chronos (1985), en in 1982 het camerawerk deed voor Godfrey Reggio's Koyaanisqatsi; nog altijd het hoogtepunt in het genre.

Niets zo saai als een heilige. Zeker als die ook nog respectvol wordt behandeld. Ziedaar de makke van Mandela: Long Walk to Freedom, gebaseerd op 's mans autobiografie uit 1992. De claim van de makers dat zij Mandela van zijn menselijke kant laten zien, is nogal overdreven. Een flits waarin hij zijn hand tegen zijn eerste vrouw opheft en haar toebijt dat ze haar domme mond moet houden, terwijl hij haar bedriegt: dat is het wel zo'n beetje.

Bij Last Vegas moet je denken aan Mannenharten met pacemakers of The Hangover met frisdrank. Of verzin een andere analogie, er zijn er genoeg. Een milde komedie over vier zestigplussers die naar Las Vegas komen omdat een van hen eindelijk heeft besloten te trouwen. Formulewerk met viagragrappen, zeker een dozijn oe-la-la close-ups van bikini's en een echte woordspeling in de titel.

'Oooees en aaaahhs zingen is best leuk voor een poosje, maar ik zou het niet mijn hele leven willen doen.' Zegt Rolling Stones-zanger Mick Jagger in Twenty Feet from Stardom, een fijne, onderhoudende documentaire over achtergrondzangers en (vooral) -zangeressen.

De nieuwe film van Hany Abu-Assad vertelt het verhaal van de jonge Palestijn Omar, die wordt gedwongen als informant voor Israël te werken. ‘Ik wilde weer een verhaal uit de realiteit vertellen.’

Spike Lee is een bevlogen regisseur die met zijn films regelmatig de pijnplekken in onze raciaal en economisch gespannen maatschappij blootlegt. De voorvechter van de Afro-Amerikaanse belangen scoorde met visueel sterke en broeierige meesterwerken als Do the Right Thing en Malcolm X bij zowel critici als publiek, en is altijd zijn eigen weg blijven gaan. In het licht van zijn eerdere werk is Oldboy, een remake van de Koreaanse thriller van Park Chan-wook uit 2003, een wat teleurstellend commercieel uitstapje.

Toni, een beer van een vent met stoere bakkebaarden en armen als boomstammen, blijft er bijna in als zijn baas Gilles hem opdraagt nieuwkomer Gary even te demonstreren wat straling met een mens doet. Zelfs zijn collega's kijken even bezorgd in zijn richting, zo overtuigend begint Toni te kuchen en te rochelen. 'Dat doet straling,' zegt hij dan. Het gezelschap schiet in de lach, het bier stroomt rijkelijk.

Vier ouders horen van een ziekenhuis dat hun twee zesjarige zonen bij de geboorte verwisseld zijn. Ze staan voor een dilemma: wie beschouwen ze als hun echte zoon?

Een handjevol lekkere kerels op een rijtje in de sportschool, die zich in het zweet werken op het nummer 'Come On Eileen'. Aan het eind een dikkerdje met bril en zweetband. Prompt loopt de muziek vast. De openingsscène van Mannenharten bevestigt wat de titel al doet vermoeden: al te genuanceerd is deze romcom niet.

Het blijft een effectief concept: de gruwelijkheid en decadentie van de Romeinse gladiatorengevechten gekoppeld aan de sensatiezucht van reality-tv, gesitueerd in een dystopisch universum à la Brave New World en 1984.

Geen swashbuckling Johnny Depp-praktijken, maar op qat kauwende Somaliërs met machinegeweren die een vrachtschip overvallen, dat is piraterij in de 21ste eeuw.

Omar, Amjad en Tarek. Dat zijn de drie Palestijnse jeugdvrienden van wie de levens grondig overhoop gehaald worden in Omar, de nieuwe film van de Palestijnse Nederlander Hany Abu-Assad (1961).