Zoekresultaten

'Authentiek' is bijvoorbeeld de scène waarin Jakob een cassettebandje wil beluisteren en dat met hoesje en al in het apparaat probeert te schuiven.

'Met al mijn films lever ik entertainment af,' zegt regisseur Victor Salva op de dvd van zijn laatste productie, Jeepers Creepers. De monsterfilm staat er netjes op en is voorzien van allerhande extra's, die inhoudelijk weinig aan de film toevoegen. Puur entertainment, dus.

Ocean's Eleven van Steven Soderbergh is een swingende remake van de Rat Pack-versie uit 1960, met minstens evenveel sterren. Alleen Soderberghs keuze voor Julia Roberts lijkt een uitglijder.

Openingsfilm van de 31ste editie van het International Film Festival Rotterdam is de Iraanse film Delbaran van Abolfazl Jalili. Officieel van start gaat het festival echter met de laatste korte film van de vorig jaar overleden Johan van der Keuken, Onvoltooid Tegenwoordig, die voorafgaand aan Delbaran wordt vertoond. Slotfilm is ook al bekend: Mischka, van de Franse oudgediende Jean-François Stévenin.

Aan dit onderdeel nemen veelbelovende, jonge cineasten deel met hun speelfilmdebuut. Behalve een geldprijs (10.000 euro) krijgen de drie winnende films ook een Nederlandse distributie en worden ze door de VPRO op televisie vertoond.

Zacharias Kunuk is er alles aan gelegen de oorspronkele cultuur van zijn volk, de Inuit, op film vast te leggen voor het nageslacht. Daartoe richtte hij zelfs een productiemaatschappijtje op, dat vorig jaar in Cannes opzien baarde met het epische pooldrama Atanarjuat, The Fast Runner.

De gebeurtenissen van 11 september maken de strekking van dit programma-onderdeel des te actueler: wat is precies de hedendaagse positie van de politieke cinema? Naar een antwoord wordt gezocht aan de hand van speelfilms, documentaires, experimentele films, videokunst en werk van video-activisten.

Qu'est-ce que le cinéma? was de verzamelnaam waaronder vanaf de jaren vijftig essays van de Franse filmcriticus André Bazin werden uitgebracht. Bijna een halve eeuw later stelt het Filmfestival Rotterdam zich dezelfde vraag. De bedoeling is niet om tot een pasklare definitie te komen, maar om te laten zien wat film in deze tijd kán zijn, zegt festivaldirecteur Simon Field.

Het hoofdprogramma van het IFFR spreidt zich weer uit over alle windstreken. Een mooie mix van kleine juweeltjes en grote publiekstrekkers, met ondermeer de Nederlandse prémieres van de nieuwe Coen, Solondz en Rivette

Internationaal gewaardeerd en van grote invloed op hun terrein, maar nauwelijks bekend bij het publiek: dat lot delen de drie filmmakers die op het IFFR in de schijnwerpers worden gezet. Dit jaar zijn dit de nestor van de experimentele cinema Stan Brakhage, de uit Arctisch Canada afkomstige regisseur Zacharias Kunuk, en de geëngageerde Bosnische filmmaker Goran Markovic.

De Joegoslavische regisseur Goran Markovic laat in zijn oeuvre kunst en politiek steevast samengaan. Iedere film geeft op de een of andere manier commentaar op de politieke misstanden die zich in de loop der jaren in Joegoslavië hebben voorgedaan. Met Markovic' laatste film, Serbie, Année Zéro als bittere climax.

De Coen-broertjes hebben met The Man Who Wasn't There een goed ogende film noir gemaakt. Compleet met een filosoferende voice-over, maar zonder diepgang.

De Amerikaan Stan Brakhage (1933) geldt als een bijzonder invloedrijke filmmaker. Zijn honderden experimenten met alles wat film tot film maakt - van de montage tot de textuur van het celluloid - hebben op het medium een flinke stempel gedrukt. En dat terwijl de gemiddelde filmliefhebber nog nooit van de man gehoord heeft, laat staan iets van Brakhage's enorme oeuvre heeft mogen zien.

Het Hubert Bals Fonds steunt jaarlijks tal van (vaak niet-westerse) filmprojecten, op grond van budget, visie en artistieke waarde. De bezoeker van het IFFR kan zien wat de oogst is: fascinerende films uit landen als Argentinië, Koerdistan en Albanië.

In De Aap toont regisseur Aktan Abdykalykov enkele dagen uit het weinig opbeurende leven van een zeventienjarige puber, ergens in de bergen van Kyrgyzië. Een logisch en overtuigend vervolg op zijn filmhuishit Beshkempir.

Het festival is nog niet helemaal afgelopen, maar de winnaars zijn al bekend. Ego-document Family won de VPRO Joris Ivens Award en de Zilveren Wolf ging naar de Iraanse nep-documentaire Haj-Abbas' Wives.

Iedereen weet dat in documentaires de werkelijkheid wel eens een handje wordt geholpen. De maker van de Iraanse documentaire Haj-Abbas' Wives gaat echter wel heel ver, hij laat de personages episodes uit hun eigen leven naspelen.

De discussie film of video is met de komst van de digitale videocamera (DV-camera) weer in alle hevigheid losgebarsten. Vijf Nederlandse cameramannen over voor- en nadelen van de DV-camera.