Zoekresultaten

Rachel Weisz speelt in dit op waarheid gebaseerde verhaal de rol van Kathryn Bolkovac, een Amerikaanse politieagente die tijdens een vredesoperatie in Bosnië op vrouwenhandel stuit.

In deze tijd van economische crisis, waarin banken omvallen en de ellende haast iedere persoon op de aardbol in de portemonnee treft, is het beeld van de financiële zakenwereld bepaald niet flatteus: een verzameling harteloze zakkenvullers, enkel uit op persoonlijk gewin.

Franse filmmakers zijn al jaren toonaangevend als het gaat om complexe familiedrama’s. Verrassend genoeg ontdekte André Téchiné in 2007 met Les Temoins een compleet nieuwe manier om ze te vertellen.

Een goed sciencefictionconcept laat zich compact samenvatten – de wereld is een computergestuurde illusie (The Matrix), er worden geen kinderen meer geboren (Children of Men), dat werk. Het uitgangspunt van de sf-thriller In Time vormt geen uitzondering: tijd is letterlijk geld.

In Contagion van Steven Soderbergh speelt een dodelijke ziekte de hoofdrol. De wereld raakt in de ban van dit levensgevaarlijk virus, er breekt paniek uit en wetenschappers gaan naarstig op zoek naar een oplossing. Soderbergh doet zijn best om er een overtuigende actiethriller van te maken, maar de film mist een gestage spanningsopbouw.

Als een onverschrokken gifmenger mixt de Nederlandse filmkunstenaar Rosto in The monster of Nix computerontwerpen, collagefiguren, live-action en handgemaakte poppenkoppen met zelfgecomponeerde klaagzangen tot een zwarte sprookjes-Odyssee.

Voor cinefielen kan dit najaar niet meer stuk, want hier is weer een hardcore filmauteur die zichzelf overtreft. Net als Béla Tarr nog nooit zo sterk was als onlangs in The Turin Horse, bewijst ook Bruno Dumont met Hors Satan in topvorm te zijn door zijn filosofische bespiegelingen en radicaal uitgeklede vorm toegankelijker dan ooit op te dienen.

Een ‘visuele meditatie over Buenos Aires’ noemt regisseur Gustavo Taretto zijn Medianeras, dat uitgroeide van fotoproject tot short tot volledige film. Een rake bespiegeling over het moderne leven, over mens versus constructie, gevat in prachtige beelden en onderkoelde humor.

‘Ik kan niet bepalen of jij nu heel slim bent of heel dom,’ verzucht FBI-agent Wendell Everett (Don Cheadle) op zeker moment tegen de Ierse politiebrigadier Gerry Boyle (Brendan Gleeson). De Amerikaan is naar een Iers kustplaatsje gestuurd om een internationale drugsbende op te rollen, en moet daar noodgedwongen samenwerken met deze onbehouwen smeris. Boyle reageert met een onpeilbare glimlach op zijn nieuwe collega, zichtbaar in zijn sas met diens onbegrip.

De Duitse bioscoophit Almanya gaat over drie generaties Turken in Duitsland. Regisseur Yasemin Samdereli: ‘Wij wilden een film over een familie als de onze. Geen bijzondere familie, maar een die in de media niet vaak aan bod komt.’

En op de zesde dag was er niets. The Turin Horse is de antischepping van de wereld, waarmee de Hongaar Béla Tarr behalve het leven op aarde ook zijn werk als filmregisseur afsluit. Naar eigen zeggen heeft hij niets meer te vertellen.

Restless, de nieuwe Gus van Sant (My Own Private Idaho, Elephant, Milk), is een wat al te sympathieke film over de dood, die een ode wil brengen aan het leven. Grootste probleem daarbij is het script, dat aan diepgang, vitaliteit en samenhang nogal wat te wensen over laat.

Documentairemakers Maarten Schmidt en Thomas Doebele maakten Times Like Deese over de geschiedenis van de zwarte Amerikanen aan de hand van bluesverhalen.

Na een handvol redelijk geslaagde tv-films verraste Urszula Antoniak (19685) twee jaar geleden de Nederlandse – en ook wel de Europese – filmwereld met Nothing Personal. Onder meer zes prijzen op het festival van Locarno en vier Gouden Kalveren (oa beste film en regie) waren er voor deze subtiele vertelling over verdriet, verwerking en liefde.

In de politieke thriller The Ides of March is het geheel duidelijk minder dan de som der delen. George Clooney’s vierde film als regisseur (zijn tweede politieke film na Good Night, and Good Luck.) overtuigt als het gaat om de ingetogen regie, het Oscarwaardige acteren en technische aspecten als camerawerk en montage, maar gaat mank daar waar alles zou moeten samenkomen: in het verhaal.

Met het idee op zich is weinig mis. Neem een gebeurtenis uit de geschiedenis, in dit geval het schrappen van de Apollovluchten 18, 19 en 20 door NASA wegens budgetproblemen, en geef er een fictieve draai aan, waardoor het opeens gaat over een geheime ruimtemissie die mislukt. Ook de beslissing om dit gegeven vervolgens in de vorm van een ‘found footage’-documentaire te gieten klinkt best interessant. Toch gaat dit regiedebuut van Gonzalo López-Galeggo aan alle kanten de mist in.

Al in de eerste minuten van de Italiaanse film Habemus Papam wordt duidelijk dat regisseur Nanni Moretti gaat voor de lach. De paus is dood en in het Vaticaan wordt een nieuwe kerkvader gekozen. Het plein van de Sint Pieter is vol gestroomd. Iedereen wacht op witte rook. Een dommige televisiejournalist doet verslag alsof het een voetbalwedstrijd is.

Jean van de Veldes All Stars uit 1997 stelde het Nederlandse publiek voor aan een groep rasechte mannen. Voetballende, bierdrinkende, vloekende, schetenlatende, maar ook hondstrouwe, emotionele kerels. Dat sloeg aan: er volgden een succesvolle televisieserie en een Vlaamse, Spaanse en Britse remake. Een vervolg lag voor de hand.