Zoekresultaten

De makers van de komedie The Hangover Part II zijn aangeklaagd door een scenarioschrijver die beweert dat het verhaal van hem is gestolen.

Haven't we been here before, klinkt het in een van de nummers op de soundtrack van Pascale Simons’ speelfilmdebuut Lotus. En inderdaad, haar grotestadsmozaïek met vijf verhaallijnen over eenzaamheid en emotionele remmingen voelt bekend. Niet omdat zulke films wel vaker over eenzaamheid en emotionele remmingen gaan, maar omdat Lotus soms in herhaling vervalt en het drama hier en daar te dik is aangezet.

Fijn, een nieuwe film van Mike Mills. Nee, niet de bassist van REM, maar de Amerikaanse kunstenaar, ontwerper en clipmaker die in 2005 debuteerde als speelfilmregisseur met het charmante drama Thumbsucker, over een zeventienjarige jongen die nog op zijn duim zuigt.

Als puber heb je het al niet makkelijk met een brein dat alle kanten opschiet, hormonale kwesties en een lichaam dat in transformatie is, maar voor de pubers in Razend is het leven wel heel extreem.

Geen onbekend fenomeen: een trailer die een heel ander soort film belooft dan de productie die werkelijk wordt aangekondigd. De Amerikaanse Sarah Deming was zo teleurgesteld toen ze de film Drive in haar plaatselijke bioscoop zag, dat ze de verantwoordelijke filmmaatschappij heeft aangeklaagd.

Winnaar van de prijs voor beste regie in Cannes ging dit jaar naar de Deen Nicolas Winding Refn. Enigszins verrassend, omdat hij die prijs kreeg voor de actiefilm Drive en actiefilms worden in Cannes zelden in de competitie opgenomen, laat staan beloond met een prijs.

Ruim twee uur duurt Warrior; 139 minuten. Zoveel tijd had regisseur Gavin O’Connor nodig om zijn verhaal te vertellen. Want de lat lag hoog. Een zinderende film over kooivechters moest het worden, maar met de emotionele diepgang van klassieke sportfilms als Raging Bull en recenter The Wrestler en The Fighter.

Times Likes Deese gaat over de blues. Niet de blues waarin het grote liefdesverdriet wordt bezongen, maar die waarin de geschiedenis van de Afro-Amerikaan wordt verteld. Documentairemakers Maarten Schmidt en Thomas Doebele hebben een bijzondere film gemaakt over muziek en orale geschiedenis. Van I have a dream tot Barack Obama.

Humor gebruiken in een film over een doodziek kind, is dat niet net zoiets als feesten op een begrafenis? De Franse filmmaakster en actrice Valerie Donzelli bewijst met La guerre est déclarée dat het niet ongepast hoeft te zijn.

Op 15 juli 1988 brengen de net afgestudeerde Emma en Dexter samen de nacht door. Het vuurwerk spat niet direct van de ontmoeting af, en ze besluiten het te laten bij een platonische vriendschap. De film One Day toont het verloop van die vriendschap door telkens vooruit te springen naar de vijftiende juli van het volgende jaar, tot 2011 aan toe.

Maryam Keshavarz' sympathieke debuut over twee lesbische meiden in Iran bezwijkt net niet onder het gewicht van z’n eigen melodrama.

De Cinema.nl Afficheprijs is woensdagavond tijdens de VPRO Special over het NFF uitgereikt aan de ontwerpers van de poster van 170 Hz.

Een man, een rolstoel en een warme kamer vormen de basisingrediënten van Porfirio van de Braziliaanse regisseur Alejandro Landes. Een film over frustratie, waardigheid en de tijd die onvoorstelbaar traag voortglijdt.

In Tropa de Elite 1 volgden we een speciale politie-eenheid in Rio de Janeiro die mag opdraven als de gewone politie het niet meer aankan. Deel twee speelt zich dertien jaar later af.

The Stoning of Soraya M. mag in 2008 op het filmfestival van Toronto dan bijna de publieksprijs hebben gewonnen – Slumdog Millionaire eindigde net hoger – de manier waarop de film de steniging van een Iraanse vrouw laat zien, grenst aan martelporno.

Matthew Vaughn is op nazi-jacht dit jaar. Eerder stuurde hij als regisseur van X-Men: First Class een stelletje mutanten op wraakmissie richting een enge kampwetenschapper, ditmaal laat hij als scenarist een trio Mossad agenten de chirurg van Birkenau opsporen. Twee totaal verschillende films met hetzelfde thema aan de basis – een traumatische gebeurtenis die decennia later nog steeds het leven en de identiteit van de betrokken personen bepaalt.

Een bende wás het, zo vlak voor de Tweede Wereldoorlog in Oss. Overvallen, vechtpartijen, moord, brandstichting, misbruik, fraude – en iedereen was erbij betrokken: de arbeiders, de elite en de kerk. De vele misstanden leidden uiteindelijk tot een heuse vechtpartij in de Tweede Kamer en de val van het kabinet Colijn 4.

Marokkaanse illegaal wordt redder van de Nederlandse democratie. Het zou wat zijn. In de multicultikomedie De President wordt het werkelijkheid. De goede bedoelingen van deze door Erik de Bruyn geregisseerde film spatten van het scherm. Maar wat heb je aan goede bedoelingen als je het koppelt aan slechte smaak.