Artikelen

Naissance des pieuvres duikt in de belevingswereld van vijftienjarige meisjes uit een Parijse voorstad van de middenklasse. Filmmaakster Céline Sciamma kent het terrein.

In de epische karakterstudie There Will Be Blood is Daniel Day-Lewis de maniakale olieman Daniel Plainview, die een imperium opbouwt en daarbij iedereen om hem heen te gronde richt. En zichzelf.

In No Country for Old Men van de gebroeders Coen speelt de Spanjaard Javier Bardem tot zijn eigen verbazing een van de hoofdrollen. ‘Ik kan niet autorijden, spreek slecht Engels en heb een hekel aan geweld.’

Things we Lost in the Fire is de eerste Amerikaanse film van Susanne Bier, regisseur van oa de Dogma-film open Hearts en het vorig jaar voor een Oscar genomineerde After the Wedding.

Ainur draagt een honkbalpetje over haar kortgeknipte haar, gympen en een baggy spijkerbroek. Nukkig en ruziezoekend zwerft ze door de ijskoude stad Almaty in Kazachstan, omdat ze geen zin heeft naar huis te gaan waar haar zwangere moeder zich vooral bemoeit met haar nieuwe man.

In de psychologische thriller Tale 52 speelt de Griekse regisseur Alexis Alexiou met de smalle grens tussen werkelijkheid en hallucinatie. De ietwat neurotische Iasonas probeert tevergeefs de gebeurtenissen die leidden tot de verdwijning van zijn nieuwe vriendin Penelope te reconstrueren. Met krachtige, uitgesproken beelden schetst Alexiou een beeld van een geesteszieke persoon, die langzamerhand de controle over de werkelijkheid verliest.

Wie eet wie in Mange, ceci est mon corps? Aardsdonkere, Haïtiaanse jongetjes snoepen van een hagelwitte taart; een frêle, bleke Française drinkt melk waarin zwarte baby’s zijn opgelost. Regisseur Michelange Quay maakte een surrealistisch mozaïek, waarin het straatarme maar cultuurrijke Haïti het decor vormt.

De onafhankelijke Chinese filmmaker Weng Shou Ming ziet zichzelf als kritisch realist. In zijn eerste lange speelfilm behandelt hij de illegale emigratieproblematiek in zijn geboortestad Fujian. Het is een cynisch verhaal over een groepje jongeren dat zich stierlijk verveelt en de dagen vult met het chanteren van rijke vrouwen, wier mannen in het buitenland werken.

Thomas Lindsey – middelbare leeftijd, slecht zittend pak – wil er wat van maken. Hij heeft twintigduizend dollar geïnvesteerd in afslankmiddel Wellness om er straks een veelvoud aan te verdienen. Kwestie van de wonderpillen nog even aan de man brengen. Regisseur Jake Mahaffy schetst de meedogenloze werkelijkheid rond een ijverige goedzak. Niet alleen Tiger-regisseurs John Torres en Omar Shargawi, ook Mahaffy gaf zijn eigen vader een belangrijke rol in zijn film.

Drie moeizame relaties in wereldstad Shanghai, kundig met elkaar verweven en gefilmd tegen de achtergrond van de explosieve groei van de stad. Het ontbreekt David Verbeeks debuutfilm Shanghai Trance, de enige Nederlandse deelnemer aan de VPRO Tiger Awards-competitie, niet aan ambitie. En ook Verbeek zelf, die in 2005 in zijn eentje naar Shanghai vertrok en daar twee jaar werkte aan de film, heeft geen last van valse bescheidenheid. ‘Mijn ambitie is het om een bekende arthouse-regisseur te worden.’

In het noorden van Zweden, in een klein jeugdcentrum, is de dikke puber Rille het meest op zijn plek. Daar heeft hij de zware verantwoordelijkheid over de tafeltennisruimte op zich genomen en kan hij de baas over anderen spelen. Buiten wordt hij gepest en botst het vaak met zijn jongere, veel populairdere broertje Erik. Ook met zijn vader, een flamboyante, alcoholistische duiker, heeft Rille weinig op. In The King of Ping Pong schetst filmmaker Jens Jonsson een humoristisch, ontroerend portret van een jongen die eigenlijk te groot is voor het pingpongzaaltje, maar nog niet klaar is voor de echte wereld.

Op een afgelegen, dunbevolkt eiland ten zuiden van Chili, waar natuur en stilte domineren, leiden drie vrouwen en een man in eenzaamheid hun leven. Met dit eenvoudige gegeven en veel aandacht voor het indrukwekkende landschap, geeft de Chileense filmmaker José Luis Torres Leiva in El Cielo, la tierra y la lluvia de kijker de mogelijkheid een eigen betekenis aan de film te geven.

Jamil, echtgenoot en vader in Kopenhagen, moet met iemand afrekenen, maar eigenlijk is het zijn strijd niet. De Deens-Palestijnse Omar Shargawi wilde met Go With Peace Jamil laten zien dat immigranten uit het Midden-Oosten tegen wil en dank een gewelddadig verleden meeslepen naar hun nieuwe thuis in het westen, en was niet van plan een commercial voor de Arabische gemeenschap te maken. Daar is hij in geslaagd.

Interview met acteur Josh Brolin over No Country for Old Men.

Lee Kang-sheng, de huisacteur van Tsai Ming-liang, won in 2004 een Tiger Award voor zijn regiedebuut The Missing. Zijn tweede film heet Help Me Eros. ‘Tsai heeft wel meegewerkt aan het script, maar ik heb altijd geweten dat ik het moest regisseren.’

Beeldend kunstenaar Ihor Podolchak wil geen gewone film maken, geen verhaal vertellen en heeft geen idolen. In zijn eerste film, het experimentele kunstwerk Las Meninas, over een disfunctioneel gezin dat geterroriseerd wordt door een zieke zoon, is de zintuiglijke beleving dan ook belangrijker dan het verhaal. Met een overweldigende wirwar van beeld en geluid
probeert Podolchak in Las Meninas de diepste gevoelens en verlangens van de menselijke geest op film te vangen.

Met Years When I Was a Child Outside rekent John Torres af met een pijnlijke, persoonlijke geschiedenis. Nadat het imperium van zijn vader – eens een beroemdheid op de Filippijnen en schrijver van succesvolle zelfhulpboeken – instortte, bleek die er bovendien een tweede gezin op na te houden. Afwisselend confronterend en landerig, is de film een intuïtieve zoektocht naar vaste grond tussen de emotionele brokstukken. Torres filmde wanneer het hem uitkwam, en liet feit en fictie door elkaar lopen.

Met haar rol in de zwangerschapskomedie Juno zal de jonge Canadese actrice Ellen Page doorbreken naar een groter publiek. Fijnproevers kenden haar al uit de wraakfilm Hard Candy.