Artikelen

In Harry Brown gaat Michael Caine terug naar de Londense achterbuurt waar hij opgroeide. ‘De jongens daar hebben twee dingen die ik vroeger niet had: wapens en drugs. Wij vochten met onze schoenen en vuisten.’

Regisseur Levan Koguashvili (1973) woonde zeven jaar lang in New York, maar keerde voor zijn speelfilmdebuut Street Days, over een drugsverslaafde man die voor een lastige morele keuze komt te staan, terug naar Georgië. En ook zijn volgende filmplannen zijn op de een of andere manier verbonden met zijn vaderland. Koguashvili: 'Georgia is always on my mind.'

Praten, praten en nog eens praten. Twintigers Pam en Manon kletsen met hun vrienden wat af. Allerlei onderwerpen passeren de revue, zoals liefde, kunst en uitgaan. Af en toen gaan ze naar de discotheek om te feesten, maar de film bestaat bijna alleen uit gesprekken tussen de studenten die plaatsvinden in het appartement. Sophie Letourneur (31) sluit met de film La vie au Ranch een deel in haar leven af.

Vader Jorge en zoon Natan gaan er tijdelijk tussenuit. Ze verblijven een poosje bij het koraalrif Banco Chinchorro in Mexico en daar maakt Natan kennis met de verschillende wilde dieren en de eenvoudige levensstijl van de vissers. Maar Alamar (To the Sea) van Pedro Gonzalez-Rubio (1976) is vooral een verhaal over de relatie tussen vader en zoon.

Dertien ononderbroken shots van 10 minuten. En in die shots zie je hoe twee Surinaamse broers de slavenroute van hun voorouders opnieuw afleggen. Van het dorpje waar ze wonen tot in hoofdstad Paramaribo. Te voet, per bus en per boot. Volgens de 34-jarige Amerikaanse videokunstenaar Ben Russell is het zo ‘een film over de beleving van tijd en geschiedenis geworden.’

In Mama volgen we in lange, statische shots een dag uit het leven van een zwaarlijvige man en zijn dominerende moeder. Zij geeft hem niet de kans zijn eigen leven te leiden; hij wil veranderen, maar kan niet ontsnappen aan zijn lot. De dialoogloze debuutfilm van het Russische echtpaar Yelena en Nikolay Renard vraagt veel van de kijker. ‘De kijker kiest zijn eigen invulling.’

Regisseur Martijn Maria Smits won vorig jaar een Gouden Kalf voor zijn televisiedrama Anvers, een rauw-realistische film over een gebroken gezin in hartje Antwerpen. Zijn langspeelfilmdebuut C’est déjà l’été, gesitueerd in een troosteloos Wallonië, borduurt voort op deze thematiek.

Tsubota Yoshifumi (1975) verfilmde voor zijn speelfilmdebuut het leven van de schizofrene Japanse manga-artiest Abe Shinichi en zijn muze Miyoko. Centraal in de sensuele, fantasierijke biopic staat hun destructieve relatie in de jaren 70; Abe worstelt met zijn autobiografische tekeningen - waarvoor zijn geliefde naakt poseert - gaat vreemd en slentert dronken door de straten van Tokyo.

De Maleisische filmmaakster Charlotte Lay Kuen Lim (1981) zegt net als de personages in haar speelfilmdebuut My Daugther moeite te hebben om te communiceren met andere mensen. De onvolwassen moeder en haar verwaarloosde dochter in de vrijwel dialoogloze film praten eigenlijk nooit met elkaar, emoties worden onderdrukt. Lim: ‘Ik hou van stilte.’

‘Sommigen denken dat het om een driehoeksverhouding gaat, maar voor mij is de ruimte waar het zich afspeelt, mijn woonplaats Yishou, veel belangrijker’, zo vertelt de Chinese filmmaker Yang Heng (1975) over zijn tweede speelfilm Sun Spots. Het resultaat is een film waarin het verhaal over een crimineel, een bedrogen meisje en haar ex-vriend er eigenlijk niet toe doet, en de 31 beeldschoon gekadreerde, stilstaande shots de ware hoofdrolspelers zijn.

The Imaginarium of Doctor Parnassus is de laatste film van Heath Ledger, die halverwege de opnamen overleed. Regisseur Terry Gilliam: ‘Heath kon alles, en werd elke dag nóg beter.’

Het is bijzonder voor Inoue Tsuki om juist dit jaar genomineerd te zijn voor een Tiger Award, zo vertelt ze lachend. De Japanse regisseuse, die kans maakt op de hoofdprijs met haar speelfilmdebuut Autumn Adagio, een humaan portret van een introverte non op middelbare leeftijd die zichzelf opnieuw ontdekt, is namelijk geboren in het Jaar van de Tijger. En laat 2010 nu ook het jaar zijn waarin de tijger volgens de Chinese kalender de dienst uitmaakt.

Een jonge vrouw en een klein meisje ontmoeten elkaar op het strand. Het meisje komt uit een arm gezin, de jonge vrouw is welgesteld en heeft een vriend. Het leven van het tweetal is compleet verschillend, maar ze voelen zich allebei eenzaam. Agua fría de mar van Paz Fábrega (1979) speelt zich af in een prachtig kustplaatsje in Costa Rica, ver weg van de toeristenplaatsen en grote steden.

Na het overlijden van haar grootmoeder besluit Simone (Marie-Helène Bellavance) vrijwilliger te worden in de palliatieve zorg, maar het werk wordt al snel een obsessie voor haar. Les signes vitaux (The Vital Signs) van regisseuse Sophie Deraspe (1973) geeft een blik in een verzorgingshuis waar mensen de laatste momenten van hun leven doormaken. Volgens de filmmaakster ‘de belangrijkste tijd van je leven’.

Un prophète van Jacques Audiard is niet het enige gevangenisdrama dat dit jaar op het IFFR draait, ook de Deense productie R is te zien in Rotterdam. De film volgt de jonge Rune die in de gevangenis beland en zijn plaats in de groep nog moet verdienen. Het regisseursduo van de film, Tobias Lindholm en Michael Noer, wilde de film zo realistisch mogelijk houden. Met als resultaat een rauw verhaal en claustrofobische beelden.

Het lijkt een simpel verhaal: een vader huurt een verpleger in die moet gaan zorgen voor zijn zoon, die vanaf zijn middel verlamd is. Maar er speelt veel meer op de achtergrond, vertelt Anocha Suwichakornpong, de regisseuse van Mundane History. Zo staan de personages symbool voor de verschillende politiek-maatschappelijke stromingen binnen Thailand.

Halverwege de opnames voor The Imaginarium of Doctor Parnassus overleed hoofdrolspeler Heath Ledger. Regisseur Terry Gilliam besloot zijn film toch af te maken.

Een van de beste films in Rotterdam heeft nog geen Nederlandse distributeur. Jammer maar begrijpelijk, want de Zweedse film Apan (The Ape) van Jesper Ganslandt, is het soort film dat het goed doet op festivals, maar slecht in de boze buitenwereld.