Artikelen

De stage die hij ooit liep bij Frans Bromet was geen succes, maar David de Jongh durfde het toch aan opnieuw bij de omstreden programmamaker aan te kloppen, nu met het verzoek hem een jaar lang te volgen. Het leverde de fascinerende docu De grens van Frans Bromet op.

Hoewel sommige documentairemakers gevaarlijk dicht tegen hun fictiecollega’s beginnen aan te schurken, zal één wezenlijk onderdeel ze altijd van elkaar blijven scheiden: toeval. Een filmregisseur kan het toeval naar zijn hand zetten, maar een documentairemaker kan alleen bidden en hopen. Zo merkte ook Mercedes Stalenhoef, toen haar intieme portret van de Roemeense Carmen halverwege de opnamen werd gekaapt door niemand minder dan Borat.

Renzo Martens windt nergens doekjes om in zijn openingsfilm van het IDFA, Episode 3 - ‘Enjoy Poverty’. Wijst Afrikanen op de fotogenieke ribben van een hongerend kind, speldt een logo op een vod van een jurkje. Ongeraakt blijven is uitgesloten. Niemand is onschuldig.

Burny Mattinson (73) werkte in de jaren ’50 als assistent animator aan de Disneyklassieker Doornroosje. In een interntetinterview met Cinema.nl vertelt hij over zijn samenwerking met Disneycoryfee Marc Davis, zijn ervaringen als animator en het tot leven wekken van een van Disney’s gemeenste tovenaressen, Malafide. ‘Je wilt een slechterik zo kwaadaardig mogelijk maken, maar je wilt ze wel op een smaakvolle manier presenteren.’

Een van de aandachttrekkers op het Nederlands filmfestival wordt ongetwijfeld Vox populi, de lang verwachte politieke satire van regisseur Eddy Terstall.

In Calimucho gebruikt Eugenie Jansen opnieuw liever echte mensen dan acteurs. ‘Bij mijn manier van regisseren krijg je dingen die je anders nooit van acteurs zou krijgen.’

Het familiedrama Cordero de Dios van Lucía Cedrón schakelt heen en weer tussen het leven onder de militaire dictatuur in het Argentinië van 1978, en het Argentinië van 2002, toen het land in een diepe economische crisis verkeerde.

In Mongol beperkt regisseur Sergei Bodrov zich tot de jonge jaren van Genghis Khan. Een goede film, vindt ook de president van Mongolië.

De Israëlische regisseur Eran Riklis maakt in zijn film Lemon Tree de grensproblematiek persoonlijk. ‘Ik heb er zo veel mogelijk symboliek uitgehaald.’

Een summier krantenbericht leidde tot Mischa Kamps Telefilm De fuik, over een streng gereformeerd gezin waarvan de vader doordraait.

Openingsfilm van het AFFF is The Fall, een visueel overweldigende film van de Indiaas/Amerikaanse regisseur Tarsem Singh, de videoclipregisseur die acht jaar geleden als speelfilmregisseur debuteerde met het visueel al even opvallende The Cell.

Forensisch technisch expert Paul van Fessem ontwerpt al sinds 1999 de enge beeldjes voor de prijswinnaars van het AFFF.

Documentairemaker Ulrich Seidl debuteerde in 2001 als speelfilmregisseur met het indrukwekkende Hundstage. In 2007 volgde het nog indrukwekkender Import/Export. ‘De acteurs moesten eerst wel enige gêne overwinnen.’

Naissance des pieuvres duikt in de belevingswereld van vijftienjarige meisjes uit een Parijse voorstad van de middenklasse. Filmmaakster Céline Sciamma kent het terrein.

In de epische karakterstudie There Will Be Blood is Daniel Day-Lewis de maniakale olieman Daniel Plainview, die een imperium opbouwt en daarbij iedereen om hem heen te gronde richt. En zichzelf.

In No Country for Old Men van de gebroeders Coen speelt de Spanjaard Javier Bardem tot zijn eigen verbazing een van de hoofdrollen. ‘Ik kan niet autorijden, spreek slecht Engels en heb een hekel aan geweld.’

Things we Lost in the Fire is de eerste Amerikaanse film van Susanne Bier, regisseur van oa de Dogma-film open Hearts en het vorig jaar voor een Oscar genomineerde After the Wedding.

Ainur draagt een honkbalpetje over haar kortgeknipte haar, gympen en een baggy spijkerbroek. Nukkig en ruziezoekend zwerft ze door de ijskoude stad Almaty in Kazachstan, omdat ze geen zin heeft naar huis te gaan waar haar zwangere moeder zich vooral bemoeit met haar nieuwe man.