Artikelen

Regisseur Lee Daniels is zwart en homo. Is dat belangrijk? Ja, voor deze film wel.

Weinig toeristen zullen tijdens hun wintersportvakantie voorbij de pistes kijken. Niet zo vreemd, want door al die sneeuw is weinig van het echte leven te zien. De Franse filmmaakster Ursula Meier, afkomstig uit hetzelfde stadje als Victor Hugo en de filmpioniers Lumière – Besançon, aan de Frans-Zwitserse grens – zag wel de tragiek van zulke vakantieparadijzen.

Nagespeelde scènes in documentaires: ook op deze editie van IDFA zie je ze weer regelmatig. Met wisselend resultaat.

Van een serie was nog geen sprake toen Michael Apted in 1964 veertien kinderen selecteerde voor de documentaire Seven Up! Inmiddels zijn de sindsdien zevenjaarlijks geportretteerden 56.

James Bond bestaat vijftig jaar als cinema-icoon en dat wordt gevierd met een geslaagde aflevering in de spionnenreeks, inclusief feestelijke knipogen naar het culturele erfgoed.

Vorige maand was er voor dertigers de buddyfilm Ted, over de volwassen John en zijn overjarige, sprekende teddybeer. Deze maand is er voor zeventigplussers Robot & Frank. Over de dementerende Frank (Frank Langella) en zijn mechanische coach zonder gezicht of naam.

Hieronder vind je een overzicht van de belangrijkste dvd-releases van de komende maand.

De Amerikaanse president is een populair personage in Hollywood. Acteurs sloven zich graag uit als historische president, maar de fictieve varianten zijn pas echt interessant.

Voor hij een veelgevraagd scenarioschrijver werd dankzij films als The Last King of Scotland en The Queen, schreef Peter Morgan vooral films en series voor de Britse televisie. The Jury bijvoorbeeld, uit 2002, een zesdelige reeks voor ITV waarin de verschillende leden van een jury worden gevolgd tijdens een ingewikkelde moordzaak.

Welke documentaires mag u niet missen op de 25ste editie van het International Documentary Film Festival Amsterdam? Tien aanraders van Cinema.nl.

Toen Stephen Chbosky in 1999 zijn semi-autobiografische boek The Perks of Being a Wallflower zag verschijnen, nam hij zich voor het op een dag zelf te verfilmen. Dat bleek een haalbare kaart voor de schrijver/scenarist die op dat moment ook al de regie van de lowbudgetroadmovie The Four Corners of Nowhere (1995) op zijn naam had staan. Toch duurde het nog dertien jaar voor het zover was.

Komisch, hoe de Fransen behalve hun cuisine ook hun klassenmaatschappij tot exportproduct hebben gemaakt. Getuige het succes van films als Bienvenue chez les Ch'tis en Intouchables raakt dat overbruggen van rangen en standen een gevoelige snaar bij kijkers. Dat is ook waar Haute Cuisine z’n feelgoodsfeer en ritme vandaan haalt. De film is een adaptatie van het waargebeurde verhaal van Danièle Delpeuche die als privékok onder toenmalig president François Mitterrand diende.

Jay Moriarity was een engel, als we de filmadaptatie van zijn jonge jaren mogen geloven. Niet alleen schreef hij surfgeschiedenis door als zestienjarige de mythische Mavericks-golven te bedwingen nabij zijn woonplaats Santa Cruz in Californië, maar tussen zijn loodzware trainingsregime door zorgde hij ook nog eens voor zijn werkloze moeder, leende haar het geld dat hij bij de lokale pizzatent verdiende en beschermde haar tegen schuldeisers.

In Jagten worden veel goede keuzes gemaakt, maar de beste keus was om Mads Mikkelsen te vragen voor de hoofdrol.

‘Hoelang is het eigenlijk lopen, joh, zo’n marathon?,’ wil de ongetrainde Kees weten, nadat hij heeft afgesproken dat hij met zijn maten de Marathon van Rotterdam zal gaan lopen. ’42 kilometer en 195 meter,’ luidt het afgemeten antwoord van de Egyptische Youssoef, een ex-marathonloper met een klompvoet, die hen zal gaan trainen. ‘Nou, ik vind het met de auto al ver!,’ riposteert Kees.

De misdaadfilms van Australiër Andrew Dominik (Chopper, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford) worden gekenmerkt door een gestileerde filmtaal en kritische ondertoon. Killing Them Softly is geen uitzondering, al gaat Dominik ditmaal botter te werk dan voorheen.

Een film over de bankencrisis. Dan moet je lef hebben. Want terwijl je hem maakt kan die crisis alweer voorbij zijn. En hoe voorkom je dat het een saai en technisch verhaal wordt?

Tim Burton herhaalt zich. Niet alleen beginnen veel van zijn films inmiddels op één grote, gotische Johnny Depp-brij te lijken, nu maakt hij letterlijk een film die hij in 1984 al eens eerder maakte. Of beter, hij reanimeert het 29 minuten durende filmpje met echte acteurs en sleutelt het om tot een 3D stop motion-animatiefilm. Dat pakt echter heel goed uit en levert een van zijn beste films in jaren op.