Artikelen

Levenslust begint met het herkennen van eenvoudige particuliere pleziertjes, kleine favoriete geneugten waarop je kan terugvallen voor je dagelijkse welzijn.

TV5 vertoont, Nederlands ondertiteld, de eerste successen van Patrice Leconte.

Vanaf een uurtje of negen 's avonds begint de pijnappelklier met het aanmaken van melatonine. Voor de ene persoon zal het wat vroeger zijn, voor de ander wat later.

Buiten is het donker, buiten is het koud. Wat gaan we doen? Zingen! Muziek is immers een stokoud en onweerstaanbaar troostmiddel.

Saskia en Serge zongen het jaren geleden al: het zijn de kleine dingen die het doen. Maar wat voor hen 'die kinderstem die kleur geeft aan een grijze dag' was, dat zijn voor mij de eerste seconden van een zwart-wit film uit de jaren dertig of veertig.

Hieronder vind je een overzicht van de belangrijkste dvd-releases van de komende maand.

Mix twee recente succesformules door elkaar, en je hebt geheid een hit. Dat is wat producentenechtpaar Elizabeth Banks en Max Handelman gedacht moet hebben toen ze voor Pitch Perfect de immens populaire a-capellazangwereld van tv-serie Glee samenvoegden met de hype van ensemblekomedies vol grofgebekte vrouwen (Bridesmaids). Een overdonderende triomftocht werd het in de VS niet, maar met een voorlopige internationale recette van zo'n 90 miljoen dollar zijn de gesprekken over een sequel al in volle gang.

Twaalf uur. Tien miljoen. Één ontvoerde dochter. Maar dan wel de dochter van Nicolas Cage, die alleen nog maar opgejaagde filmpersonages lijkt te spelen. Soms zou je willen dat Cage een keer stilstaat, want hij blijft maar van het ene naar het andere avontuur rennen. Op IMDB is de acteur na het verschijnen van Stolen alweer vier films verder.

De Oostenrijkse regisseur-provocateur Ulrich Seidl (Hundstage; import/Export) is gefascineerd door de mens in al zijn naaktheid. Letterlijk en figuurlijk. Maar waar andere regisseurs hun personages vaak nog een restje waardigheid gunnen, pelt Seidl ook dat genadeloos af.

Ilse van der Velden blikt terug op de beste series van het afgelopen jaar. De beste waren zinderend spannend, bijzonder geestig, prachtig gemaakt, of alledrie.

Een van de grote meesters van het impressionisme, Pierre-Auguste Renoir, en zijn zoon Jean, de door Orson Welles ‘greatest of all’ genoemde regisseur van onder andere La Grande Illusion, vormen een intense clustering van cultuur en dus boeiend materiaal. Zeker tegen het decor van de Eerste Wereldoorlog en met een muze die tussen de twee mannen in komt te staan. Zou je denken.

De laatste jaren zijn heel wat onverfilmbaar geachte boeken toch met verve op het witte doek gebracht – denk aan The Lord of the Rings, Das Parfum, Where the Wild Things Are, Cloud Atlas. Dat rijtje kan nu worden aangevuld met Life of Pi, naar de gelijknamige bestseller van de Canadees Yann Martel, uit 2001.

14 mei 1940, rond de klok van half twee, werd de binnenstad van Rotterdam platgebombardeerd door de Duitsers. Binnen een mum van tijd vonden achthonderd Rotterdammers de dood, tachtigduizend werden dakloos. Het Duitse dreigement dat er andere steden zouden volgen, leidde een dag later tot de capitulatie van Nederland.

De negenjarige Rachel is een aandoenlijk buitenbeentje, dat de wereld vanonder haar rechte pony met grote ogen beziet. Zij heeft heel wat te stellen met haar goedbedoelende maar wereldvreemde moeder (Agnès Jaoui), introverte vader (Denis Podalydès), die als kind de Shoah overleefde, en eigenzinnige oma met wie ze haar slaapkamer moet delen.

‘Ik heb mijn baby gevonden!’ hoorde radio- en televisiemaakster Deborah van Dam een hoogbejaarde dame in tranen roepen toen ze toevallig op bezoek was in een Haags ziekenhuis. Ze raakte in gesprek en zo begon het ongelooflijke documentaire verhaal over de onderduikbaby die in 1942 door de nu 92-jarige koerierster van Amsterdam naar Voorburg werd gebracht. De film ging op Idfa in première.