Artikelen

Of het nou komt door het publiek dat warmloopt voor misdaadliteratuur of door de populariteit van Amerikaanse en Scandinavische tv-series; misdaadthrillers van eigen bodem schieten als paddenstoelen uit de grond.

Aleksandr Sokoerov betrad de schimmenwereld van Goethes Faust. Weerbarstig en fascinerend is de adaptatie, tragisch de reis door de krochten van de mensengeest.

Alles is routine in het leven van Arnold (Tommy Lee Jones) en Kay (Meryl Streep). De spek en eieren die Kay elke morgen zwijgend voor haar man bakt, het golfkanaal waar Arnold na het diner standaard bij in slaap dommelt. En elke avond keren ze terug naar hun eigen, aparte slaapkamer. Van enige intimiteit is al jaren geen sprake meer. Laat staan seks.

Susanne Bier, die in 2011 met In a Better World de Oscar voor beste buitenlandse film won, staat bekend om de interessante studies van complexe onderwerpen als rouw, schuld en verraad die door haar verhalen lopen. Met deze conventionele romcom zet ze echter een ferme stap in een andere richting. Daarmee voegt ze meteen de minst interessante titel aan haar oeuvre toe.

Scripts voor Midnight Express en Scarface, de regie van Salvador, Platoon en Wall Street – ooit was de naam Oliver Stone een synoniem voor gewaagde cinema. Maar na titels als Any Given Sunday, Alexander, W. en Wall Street: Money Never Sleeps is de term vormverlies nog een understatement. Met Savages, gebaseerd op een boek van Don Winslow, probeert Stone terug te keren naar de duistere kant die zijn projecten vaak zo interessant maakte. Tevergeefs.

Vroeger, zei opa, zagen alle auto’s er verschillend uit. Een Citroën DX, je weet wel, de Snoek van Alain Delon, had niets gemeen met de Lelijke Eend of de Cadillac uit die vrolijke komedie met Louis de Funès en Bourvil. Tegenwoordig, mopperde opa monter verder, ziet iedere auto eruit als een Japans-Duitse modaalbak met Italiaans-Franse designerrondingen waarvoor wordt geadverteerd met een Hollywood-postzegelfilmpje.

Het ligt er nogal dik bovenop, maar toch is een van de mooiste momenten in Being Flynn een scène waarin Robert DeNiro voor de spiegel staat en zich afvraagt waar zijn gezicht gebleven is. Een regelrechte verwijzing naar de beroemde spiegelscène uit Taxi Driver, waarin DeNiro als Travis Bickle met al die agressie voor de spiegel staat, klaar om de wereld te lijf te gaan.

Oliver Stone is terug, schreven de Amerikaanse vakbladen de afgelopen maanden. Het bleek ijdele hoop: ook Savages benadert bij lange na niet het niveau van de films die Stone ooit tot een grootheid maakten.

Ver weg van de rode loper in LA waar zondag de Emmy Awards worden uitgereikt zit, ergens in Londen, een huismoeder met twee kinderen in haar pyjama achter de computer. Het is Abi Morgan, schrijfster van The Hour, genomineerd voor de Emmy voor Beste Scenario.

Toen acteur River Phoenix in 1993 aan een drugsoverdosis overleed, was zo’n tachtig procent van zijn laatste film opgenomen. Regisseur George Sluizer maakte Dark Blood bijna twintig jaar later alsnog af. ‘Het kwam op me af als een must.’

De duivelsuitdrijvingfilm: het is een van die subgenres die tot vermoeiens toe om de zoveel tijd de kop opsteekt, terwijl er zelden iets nieuws aan wordt toegevoegd. Zo was er dit jaar al het slaapverwekkende en knullige The Devil Inside. The Possession, van de Deense regisseur Ole Bornedal (Nightwatch), is niet veel beter.

Nee, het is niet de grofgebekte kankerpatiënt van Eddy Terstall die deze week met een re-release in de bioscopen verschijnt. Deze Simon komt uit Zweden en krijgt heel andere ellende voor zijn kiezen.

‘Colette McVeigh – mother, daughter, sister, spy.’ Zo luidt de promotieslagzin op de poster van de Brits-Ierse thriller Shadow Dancer. De link met de recente spionnenfilm Tinker Tailor Soldier Spy is niet toevallig.

Voyage dans la lune is de Avatar van het begin van de twintigste eeuw, vertelt de voice-over. Serge Brombergs Le voyage extraordinaire, een documentaire inleiding op de gerestaureerde kleurenprint van George Méliès’ Voyage dans la lune uit 1902, doet er alles aan om het spannend te maken.

In de romantische films Before Sunrise en Before Sunset van Richard Linklater wandelt een verliefd stel, gespeeld door Julie Delpy en Ethan Hawke, keuvelend door een Europese hoofdstad. Delpy schreef mee aan die producties en vond dat kennelijk zo inspirerend dat ze in 2007 zelf een film schreef en regisseerde – 2 Days in Paris – over, jawel, een verliefd stel dat keuvelend door een Europese hoofdstad wandelt.

Seth MacFarlane, maker van de anarchistische animatieserie Family Guy, debuteert als filmregisseur met Ted, een komedie over een vloekende, zuipende knuffelbeer.

De dwarse komedie Little Miss Sunshine van regisseursduo (en echtpaar) Jonathan Dayton en Valerie Faris was in 2006 een onverwachte publiekshit. Ruby Sparks, hun nieuwe film, is net zo leuk, maar misschien wat minder toegankelijk.

‘Ecce homo,’ schrijft docent literatuur Laurence (Melvil Poupaud) op het schoolbord als zijn collega’s op de universiteit hem ontslaan omdat hij vrouw wil zijn. Zie de mens. De bijbelse prefect Pilatus sprak de woorden toen hij Jezus aan de meute uitleverde voor hij hem aan het kruis liet spijkeren. Maar meer dan op de verworpen mens slaan de woorden op de intolerante meute die zichzelf te kijk zet.