Artikelen

Na een gekke Russische gravin in David Cronenbergs A Dangerous Method is Keira Knightley wederom te zien als gekwelde Russische aristocrate, in Joe Wrights Tolstoj-verfilming Anna Karenina.

Joe Wright wilde bij zijn verfilming van Tolstojs Anna Karenina al te vertrouwd terrein vermijden, dus besloot hij het boek te verfilmen als... toneelstuk. Een interessante keus, maar levert het ook een geslaagde film op?

'Brad Pitt die een serie voor HBO gaat maken, de Jane Campion serie Top of the Lake die de BBC deze winter uitzendt - allemaal heel interessant, maar het nieuws dat eruitknalde deze week en dat door krant, site en blog in zowel Engeland als Amerika is opgepikt, is de nieuwe serie van de schrijver van Downton Abbey,: The Gilded Age.

Onverfilmbaar zou het zijn, David Mitchells bestseller Cloud Atlas uit 2004, waarin zes verhalen – losjes met elkaar verbonden, verspreid over 500 jaar – worden samengeweven tot een epische roman over slavernij, revolutie en de Apocalyps. Het opmerkelijke samenwerkingsverband van regisseurs Tom Tykwer (Lola rennt) en Lana en Andy Wachowski (Matrix-trilogie) durfde het aan het tegendeel te bewijzen.

Niemand is een mopperende oude man zo goed als Clint Eastwood, of het nou tijdens een Mitt Romney-bijeenkomst is, waar hij tegen een lege stoel mompelt, of in een film als een uitgerangeerde honkbalscout. Maar wellicht wordt het toch eens tijd om aan een pensioen te denken, voor het respect voor zijn acteerwerk net zo snel verdwijnt als dat voor zijn politieke strapatsen.

Totale feelgood, deze bontgekleurde retro fifties Franse romantische komedie. Iets te voorspelbaar alleen, waardoor Régis Roinsards debuut in de tweede helft iets aan vaart en plezier verliest. Maar dat zal de pret niet drukken.

In de toekomst (2074) is tijdreizen uitgevonden en vervolgens illegaal verklaard. Toch slaagt een misdaadsyndicaat erin hun tegenstanders dertig jaar terug in de tijd te sturen, naar 2044, zodat ze dan gedood kunnen worden door huurmoordenaars. Elke huurmoordenaar weet dat er ooit een moment komt waarop hij zelf – zijn dertig jaar oudere versie – wordt teruggestuurd. Dat heet ‘closing the loop’. Vandaar de bijnaam van de huurmoordenaars, ‘loopers’, en de naam van de film, Looper.

Curieus dat Patrice Leconte, de man die in zijn jongere jaren tekende voor het legendarische Franse stripblad Pilote, tot z’n 64ste wachtte met het maken van een animatiefilm. Ironisch genoeg werd het ook nog de romanadaptatie waarvoor hij eerder had bedankt: Le magasin des suicides naar Jean Teulé, zelf jarenlang stripauteur. De optelsom ex-striptekenaar/veelzijdig filmer + origineel verhaal + galgenhumor + maffe musicalliedjes zorgt voor een, we tikken hem eventjes in, geanimeerde kijk- en luisterervaring.

Bij Werner Herzog weet je nooit wat je krijgt. De Duitse cineast maakte de laatste jaren achtereenvolgens een oorlogsfilm (Rescue Dawn), een docu over een Zuidpoolexpeditie (Encounters at the End of the World), een zwartkomische politiefilm (The Bad Lieutenant) en een impressionistisch moordenaarsdrama (My Son, My Son, What Have Ye Done). Tussendoor speelde hij rollen in een pokerkomedie (The Grand) en een aflevering van The Simpsons.

Hij had iets van een haai, JR. Je zag z’n tanden, maar of het een glimlach was of dat hij je ermee zou verscheuren, was de vraag - meestal verscheurde hij je lachend.

De speelfilm Intouchables is losjes gebaseerd op de autobiografie van Philippe Pozzo di Borgo. Hoe een rijke aristocraat hulpbehoevend werd.

In de tijd van Asimov was het nog exotische sciencefiction, anno 2012 is het helemaal niet zo vergezocht: een wereld waarin robots volledig zijn geïntegreerd in de samenleving, als huishoudelijke hulp, secretaresse, fabrieksmedewerker of sekspop.

Net als horrorklassieker Jaws (1975) speelt The Bay zich af in een slaperig vissersdorpje tijdens de jaarlijkse Fourth of July-viering. En ook ditmaal komt het gevaar uit het water, zij het niet in de vorm van een gigantische witte haai, maar een ecologische ramp die zich door de jarenlange dump van kippenuitwerpselen heeft voltrokken in de Chesapeake Bay, aan de Amerikaanse oostkust.

‘Helaas hebben we het tegenwoordig alleen over de negatieve dingen,’ observeert abt Fedele van het Pusano-klooster in Apulië tegenover zijn bezoekers, documentairemakers Gustav Hofer en Luca Ragazzi. ‘Een boom die valt, maakt meer lawaai dan een bos dat groeit.’ Dat zen-achtige aforisme zou de subtitel kunnen zijn bij de Italië-rondreis die het docuduo in 2011 maakte in een Fiat 500. De kleurrijke ansichten-agitprop die het heeft opgeleverd is tragikomische, bruisende cinema. Italië? Omarmen of opkrassen.

Drie dwaallichtjes stuiteren zwaar ademend een berg af. Het is vroeg in de ochtend en donker. De zwaarbesneeuwde helling weerkaatst net genoeg maanlicht om te zien dat het kinderen zijn met lampjes op hun hoofd. Te voet op weg van hun afgelegen bergboerderijen in het Zwitserse Napf-gebergte naar de krakende kabellift. Daarna brengt een busje ze naar het dal, waar hun school ligt. Het eerste oranjeroze ochtendlicht klimt over de kim terwijl het busje afdaalt naar het nog geen 800 zielen tellende Romoos.

Precies 150 minuten duurt Beyond the Hills. 150 minuten met scènes waarin telkens maar een heel klein beetje verandert. Voor de meeste toeschouwers is dat zware, vaak onverteerbare kost. Voor Cristian Mungiu, de regisseur van Beyond the Hills, waren al die minuten bittere noodzaak.

Hieronder vind je een overzicht van de belangrijkste dvd-releases van de komende maand.

De poster van Alles is familie, gemodelleerd naar het iconische affiche van Bridget Jones’s Diary, vat de film haarfijn samen. Het vele wit, het frisse rood en blauw, en de vrijstaande personages verraden direct het genre: een romantische komedie.