In de nieuwe verfilming van Little House on the Prairie is de frisse Netflix-blik duidelijk te zien

Iedereen die de Kleine huis-boeken van Laura Ingalls Wilder heeft gelezen, herinnert zich dat bulldog Jack van Pa en Ma niet in de huifkar mag als ze een rivier oversteken. Jack moet zelf maar naar de overkant zwemmen. Pa weet de paarden ternauwernood naar de veilige oever te loodsen, maar de stroming is te sterk voor Jack. ‘De hele lange weg vanaf Wisconsin heeft Jack hen geduldig en trouw gevolgd, en nu hebben ze hem laten verdrinken.’ Laura is ontroostbaar, al voelt ze zich wel iets beter als Pa zegt dat God een brave hond als Jack heus niet buiten laat staan als die voor de hemelpoort staat.

Op platform Reddit is een verhitte discussie gewijd aan deze scène (‘Pa was an asshole’), hetgeen bewijst dat Rose Wilder Lane het bij het rechte eind had toen ze haar moeder adviseerde Jack een heldenrol te geven in haar boeken. Een goed kinderboek had volgens Rose een hond nodig. Heel slim dus dat de nieuwe Netflixverfilming met dit drama opent. Jack wordt meegesleurd door het water en blijft de rest van de aflevering zoek.

Voor wie opgroeide met de Kleine huis-boeken en de daarop gebaseerde tv-serie die de EO van 1974 tot 1983 uitzond is de frisse Netflixblik even wennen. Anno 2026 draagt Laura niet langer de door haar zo verafschuwde ‘zonnehoed’, maar een stoer jongensmodel, Mary is niet langer blond (kenners weten hoe cruciaal dit detail is) en heeft na een kwartier al sjans bij de kruidenier, Ma is niet meer zo lijdzaam. En Pa? Die perst er zelfs een traantje uit.

Pijnlijk

Het was een heikele onderneming, deze nieuwe verfilming, want Laura Ingalls Wilder is geen Amerikaanse heilige meer. In 2018 al werd de Laura Ingalls Wilder Medal voor jeugdliteratuur herdoopt tot de Children’s Literature Legacy Award. Reden was de manier waarop inheemse en zwarte Amerikanen in Wilders boeken worden afgeschilderd. Indianen komen er inderdaad niet al te best af. Vooral Ma moet niets van deze ‘halfnaakte wilden’ hebben. Pa is milder en wijst geregeld op hun kennis van de natuur (‘Pa geloofde niet dat de enige goede Indiaan een dode Indiaan was’), maar dat belette hem niet om zich te vestigen op hun land. Ook hij vond het vanzelfsprekend dat witte pioniers meer rechten hadden dan de oorspronkelijke bewoners. Zijn dochters groeiden op met gefluister over de ‘Minnesota Massacre’ en waren doodsbang toen twee Osage (‘lange, magere mannen die er grimmig uitzagen’) hun huisje op de prairie binnenwandelden en Pa’s tabaksvoorraad meenamen.

De schrijvers van de nieuwe serie gooiden het roer rigoureus om. Het duurt geen tien minuten of Laura ontmoet al een meisje van haar leeftijd dat Good Eagle heet. Haar familie woont niet in een tentenkamp, maar in een huis en haar vader draagt, net als Laura’s vader, een broek met bretels. Handig: ze spreken gewoon Engels. Ook is Doc Baker, die in de originele tv-serie miltvuur, tyfus, pokken en hondsdolle wasberen het hoofd bood, vervangen door de zwarte dokter Tann. In Het kleine huis op de prairie, het tweede deel van de boekenreeks geneest deze ‘Indianendokter’ het hele gezin van malaria. ‘Laura had nog nooit een n*g*r gezien en ze kon haar ogen niet van dokter Tan afhouden. Hij was zo erg zwart. Ze zou bang voor hem zijn geweest als ze hem niet zo aardig had gevonden.’ Wilder heeft het destijds ongetwijfeld niet kwaad bedoeld, maar voor de lezer van nu is dit toch een enigszins pijnlijke scène.

© Netflix

Hemd

Dokter Tann (Wilder spelde zijn naam abusievelijk met één n) heeft echt bestaan. Hij volgde geen medische opleiding, maar werkte zich door zelfstudie op tot een zeer gerespecteerde dokter die onder meer bevallingen deed (hij bracht Carrie Ingalls ter wereld) en botbreuken zette. Uitstekend idee dus om hem in de nieuwe serie een prominente rol te geven. Al in de eerste aflevering moet hij twee keer komen opdraven en als hij in de voetsporen van Doc Baker treedt, gaan we hem ongetwijfeld nog vaak terugzien.

Maar de allergrootste held in het Kleine huis-universum is natuurlijk Charles Ingalls. In de boeken is hij zowel een onverschrokken figuur als een liefdevolle vader en echtgenoot, maar uit biografieën blijkt dat Charles in werkelijkheid oneindig veel domme beslissingen nam. De legendarische Michael Landon was niet alleen uitvoerend producent, scenarioschrijver en regisseur van de eerste serie, hij speelde ook de rol van Charles Ingalls. Landon maakte van hem, geheel in Wilders geest, een onfeilbare held en een vader waar elke dochter van droomt. Dat moeders destijds ook graag meekeken, was te danken aan Landons neiging om te pas en te onpas zijn hemd uit te trekken. Er ging geen aflevering voorbij of hij etaleerde zijn imposante en bezwete torso terwijl hij hout hakte, zakken meel sjouwde of weer eens een rib kneusde. De ster van de show was een onverbeterlijke ijdeltuit die zijn haar verfde, zijn borsthaar schoor, verhoogde laarzen droeg en ervoor zorgde dat geen enkele andere acteur knapper (of langer) was dan hij.

De nieuwe Pa, de Australische acteur Luke Bracey, heeft dezelfde charme als zijn legendarische voorganger, maar hij beschikt wel over borsthaar. Grootste verschil is dat hij niet volmaakt is, sterker nog: deze Pa doet aan zelfreflectie. Hij vraagt zich zelfs hardop af of die hele reis naar Kansas nou wel zo’n goed idee was. Voor fans van het eerste uur is het even wennen, deze realitycheck, maar gelukkig klinkt daar op een ochtend geblaf op de prairie. Want ook Netflix weet: een goeie serie heeft een hond nodig.