De beste series van 2026 (tot nu toe)

Een Westeros zoals we het niet eerder zagen. In A Knight of the Seven Kingdoms zijn de draken uitgestorven en is het leger van ijszombies nog niet opgestaan. Een relatief rustige tijd dus in de wereld die we kennen uit Game of Thrones. Vandaar dat het verhaal dit keer draait om de uiterst eenvoudige ridder Dunk (Peter Claffey) en de avonturen die hij beleeft met zijn schildknaap Egg (Dexter Sol Ansell). De serie, gebaseerd op de reeks novelles van George R.R. Martin, is vreselijk charmant, grappig en zelfs hartverwarmend – dat laatste ook dankzij de ontzettend goed gecaste hoofdrolspelers en hun prettige chemie. De release van het tweede seizoen is inmiddels aangekondigd voor 2027.

Seizoen twee van zwarte komedie Beef is een volledig nieuw verhaal met nieuwe personages en minstens even sterk als het eerste. Het startpunt is een ruzie tussen twee stellen die werken bij een exclusieve countryclub, die wordt overgenomen door een Koreaanse miljardair. Al snel staan ook de onderlinge relaties onder druk en komen de ruziënde koppels samen in een gevaarlijke situatie terecht. De serie gaat duidelijk over de zwaktes van de mens, zoals hebzucht, afgunst en ijdelheid. Naast de psychologische lagen is Beef ook een scherpe klassensatire vol hilarische situaties, met een sterrencast met onder anderen Oscar Isaac en Carey Mulligan. 

Vervolgseizoen van de komedieserie over de worstelingen van Kwabena Robinson (bedenker Adjani Salmon), die het probeert te maken als regisseur in de Britse entertainmentindustrie. Dat verloopt moeizaam, maar Kwabena krijgt in dit vervolg zowaar de kans om films of series te gaan maken. Maar in de praktijk komt dat vooral neer op projecten waarin Kwabena voortdurend wordt getypecast op basis van zijn huidskleur (denk aan ‘Black Love Actually’ of een sciencefictionfilm over drugshandel in de ruimte). Het levert opnieuw een vlijmscherpe satire op, die enorm grappig en diepgravend is.

De handelsvloer van Pierpoint & Co. in Londen is dan misschien gesloten, maar Industry-showrunners Konrad Kay en Mickey Down blijken nog veel meer verhalen te kunnen vertellen over de immorele, hedonistische werknemers van de Londense financiële wereld. Het vierde seizoen van hun serie maakt, zonder de beperkingen van de investeringsbank, het speelveld groter en gevaarlijker. Myha’la en Marisa Abela als oud-collega’s en soms wel/soms niet vriendinnen Harper en Yasmin zijn beter dan ooit en vormen inmiddels het hart van de serie. Al zijn er ook veel nieuwe, interessante toevoegingen aan de cast, waaronder Max Minghella (The Handmaid’s Tale), Kiernan Shipka (Mad Men) en Charlie Heaton (Stranger Things).

Sinds de scheiding met haar ex-man Karl (Jake Johnson) moet de New Yorkse Paula (een perfect gecaste Tatiana Maslany) strijden voor de voogdij over haar dochter. Ondertussen spreekt ze online af met een camboy, die haar naast seksueel genot ook een luisterend oor biedt. Maar die camboy blijkt een internetoplichter die haar chanteert voor geld. Als de politie Paula niet wil helpen neemt ze het heft in eigen hand, uit op wraak. Maar door die wraakactie raakt Paula verstrikt in een steeds groter wordend web van moord en intriges. Deze heerlijk chaotische thrillerserie vol plottwists blanceert knap tussen komedie en spannend moordmysterie. Met hoog verteltempo, snelle montage en opzwepende muziek.

Een feest noemden we het eerste seizoen van Rivals, de prettig campy, ongegeneerd sexy en soms oprecht komische tv-serie naar de jaren ’80 boekenreeks van Jilly Cooper. Het tweede seizoen pikt het verhaal niet lang na de cliffhanger van het eerste op, en het leven van de lords en ladies, televisiepersoonlijkheden, politici en society echtgenotes van het fictieve graafschap Rutshire in de idyllische Britse Cotswolds, is onveranderd tumultueus. Er zijn polowedstrijden en affaires, zwangerschappen en zelfs mislukte parachutesprongen. De cast, gevuld met enkel de beste Britse acteurs, smult nog steeds zichtbaar van het materiaal. Het feest is daarmee enkel leuker en uitbundiger geworden. 

Widow’s Bay is officieel een komische horror. Dat klinkt alsof het niet werkt, en toch doet het dat enorm. Showrunner Katie Dippold, die ooit voor Parcs & Recs schreef, neemt de beste elementen uit sitcoms en combineert dit met de klassieke horrorfilms uit haar jeugd. De serie speelt op een eiland in New England dat overduidelijk behekst is, al doet de burgemeester (Matthew Rhys) z’n stinkende best om dit te negeren. De tien afleveringen bevatten net zoveel scènes die je het liefst door je vingers kijkt, als momenten van pure komedie. Hilarisch en doodeng, met een cast die geen enkele zwakke schakel kent. Een tweede seizoen is inmiddels aangekondigd.