What It Feels Like for a Girl: rauw en onbevreesd coming-of-age-verhaal van trans activist Paris Lees
What It Feels Like for a Girl is te zien op Videoland
In de miniserie What it Feels Like for a Girl, gebaseerd op de memoires van journalist, activist en trans vrouw Paris Lees, zien we hoe hoofdpersoon Byron uitvogelt wat de wereld te bieden heeft voor een trans tiener in de vroege jaren ‘00.
Een geweldig leven leiden. Dat is het bescheiden doel dat Byron (Ellis Howard), de hoofdpersoon van miniserie What It Feels Like for a Girl, op vijftienjarige leeftijd voor ogen heeft. Maar dat betekent eerst ontsnappen aan het kleine, bekrompen Hucknall in het midden van Groot-Brittannië dat haar thuis is. Weg van de dagelijkse pakken slaag die de pestkoppen op school uitdelen omdat Byron ‘van de verkeerde kant’ is. En vooral ontsnappen aan vader Steve (Michael Socha) die niets begrijpt van zijn kind, dat al op jonge leeftijd aangeeft eigenlijk een meisje te zijn en volgens hem ‘loopt als een nicht’.
Dat Steve zijn kind heeft vernoemd naar dichter Lord Byron is eigenlijk opmerkelijk. Al is het enkel, zo leren we, omdat de beroemde dichter ook uit Hucknall kwam. Als Steve had geweten dat Lord Byron ook bekendstond om zijn liefdesrelaties met zowel vrouwen als mannen, en zijn eigenzinnigheid (toen de dichter als student geen hond mee mocht nemen naar school, schafte hij een beer aan als huisdier omdat dat volgens het regelement niet verboden was) had de beste man wellicht een andere naam gekozen.
Toch is het juist de zo stramme Steve die Byron geheel onbedoeld toestemming geeft om uit te zoeken wat het leven nog meer te bieden heeft voor een queer tiener. Want als hij Byron wegzet als ‘probleemkind’, realiseert de tiener (sterk gespeeld door Howard) dat ‘normaal doen’ dus niet meer nodig is. Wat volgt is een tumultueuze ontdekkingstocht door het kleurrijke nachtleven van Nottingham, met veel seks, prostitutie, gebroken harten en drugs.
What If Feels Like for a Girl is gebaseerd op de memoires van journalist en trans vrouw Paris Lee. Lee vertaalde haar bestseller zelf naar het kleine scherm en deed dat voortreffelijk. Hoe rauw en heftig het verhaal soms ook wordt, echt duister wordt het nooit. Dit vooral dankzij Byrons scherpe tong, humor, koppigheid en onbevreesdheid.
De serie speelt vlak na de millenniumwisseling – een tijd waarin transgender personen zo onzichtbaar zijn, dat Byron niet eens weet dat ze bestaan. Tot een levensveranderende ontmoeting met Lady Die (Laquarn Lewis), een trans vrouw, in een nachtclub in Nottingham. Dat de zichtbaarheid van transgenderpersonen sinds die vroege jaren nul enorm is toegenomen maar hun welzijn en veiligheid momenteel – mede dankzij een giftig politiek klimaat in veel landen – in raptempo verslechterd, maakt deze serie natuurlijk relevant. Al is het los van deze urgentie gewoon een meeslepend coming-of-age-verhaal met een hoofdpersoon die niet van plan is zich te conformeren aan wat ‘hoort’. ‘Ooit ben ik rijk en beroemd en ga je lezen over hoe fantastisch mijn leven is,’ zegt Byron in de openingsaflevering. Het blijken ware woorden.
