Hij is een edelfigurant, maar heeft de houding van Leonardo DiCaprio. Want hoe klein de rol van Simon Williams (Yahya Abdul-Mateen II) in de serie American Horror Story ook is: hij moet en zal zich gedragen als een method actor, die elk detail van zijn personage zo veel mogelijk wil begrijpen. Maar helaas, op een van zijn draaidagen krijgt hij te horen dat zijn diensten niet langer gewenst zijn.
Wonder Man, de nieuwste serie uit het almaar uitdijende Marvel-universum, begint als het verhaal van een toegewijd acteur voor wie de doorbraak maar nooit komt. Tot er ineens hoop gloort aan de horizon, als Simon toevallig ontdekt dat er een remake komt van Wonder Man, een superheldenfilm die diepe indruk op hem maakte in zijn jeugd. Hij moet en zal de titelrol krijgen, want dan is die jarenlange worsteling in Hollywood het meer dan waard.
Simon krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek, als hij bij een vertoning van Midnight Cowboy in contact komt met de in ongenade geraakte theateracteur Trevor Slattery (Ben Kingsley). Die zagen we eerder in Iron Man 3, waarin de drugsverslaafde Slattery zich moest voordoen als terrorist. Dat leidde tot de nodige ophef én een gevangenisstraf. In Wonder Man blijkt dat hij onder het laatste restje celstraf uit kan komen als hij zich inlaat met Simon, omdat hij - jawel - over superkrachten lijkt te beschikken.
Toch ligt de nadruk in Wonder Man nadrukkelijk niet op dat laatste, maar des te meer op thema’s als eenzaamheid, (mannen)vriendschap en de eeuwige droom om door te breken. Voor een superheldenserie heeft Wonder Man daarmee eigenlijk verdomd weinig superheldenaspecten, los van hier en daar een vleugje van Simons krachten.
Dat pakt voortreffelijk uit, want Wonder Man is meer een karakterstudie en Hollywood-satire dan het zoveelste superheldenniemendalletje, waarvan we er de laatste jaren, zeker als we kijken naar Marvel-series als Secret Invasion en Echo, net iets te veel zagen. Wonder Man is een Marvelserie die eigenlijk maar weinig Marvel in zich heeft, en die koers werkt, zeker omdat veel producties in het superheldenuniversum de laatste jaren neerkwamen op groots, grootser, grootst.
Wonder Man is in dat opzicht een stuk ‘kleiner’ en herkenbaarder, als verhaal over twee underdogs die tegen beter weten in toch blijven hopen op een doorbraak. Wat daarbij helpt, is dat de serie goed gemaakt is (zonder te leunen op al te veel computereffecten), en Wonder Man heeft met Abdul-Mateen II en Kingsley (in jaren niet zo goed als hier) een voortreffelijk acteursduo in huis. Waar de Marvel-franchise de laatste jaren gebukt leek te gaan onder een zekere metaalmoeheid, biedt deze serie weer hoop voor nieuwe, frisse superheldenproducties.
