Wonderbaarlijk goede mix van horror en comedy in Apple-serie Widow's Bay
Widow's Bay is te zien op Apple TV
In de komische horrorserie Widow’s Bay slaat de ambitieuze burgemeester van een eiland waarschuwingen van de lokale bevolking in de wind als hij toeristen probeert te lokken. Totdat het te laat is.
Tom Loftis (Matthew Rhys) heeft als burgemeester van Widow’s Bay één doel: hij wil van ‘zijn’ eiland, dat zo’n zestig kilometer voor de kust van het Amerikaanse New England ligt, een populaire vakantiebestemming maken. In de eerste aflevering van deze nieuwe serie op Apple TV+ probeert hij daarom de afgereisde journalist van het reiskatern van The New York Times te overtuigen van de charme van het oord. Hij wil laten zien hoe vriendelijk de inwoners zijn, hoe rustig het leven is zonder wifi of mobiele telefoons (om onverklaarbare redenen werkt deze technologie niet op het eiland) en dat de vuurtoren – de een-na-oudste van het land – nog altijd functioneert.
Hierbij wordt Loftis echter in de wielen gereden door Gerrie (Nancy Lenehan), de voorzitter van de historische vereniging van Widow’s Bay. Samen met haar leidt hij de journalist door het kleine museum op het eiland. En waar de burgemeester een zo vredig mogelijk plaatje schetst, is de curator iets te openhartig over de nogal kleurrijke geschiedenis van het eiland. Wanneer ze bijvoorbeeld gedrieën voor een schilderij van de stichter van Widow’s Bay staan en Loftis met glinsterende ogen vertelt hoe deze man in de achttiende eeuw het onbewoonde eiland ontdekte, wordt hij gecorrigeerd door Gerrie. Zij vertelt dat het eiland niet helemaal verlaten was toen de man voet aan wal zette: er waren immers al tanden.
Akelige dingen
Wat Gerrie hier precies mee bedoelt en om wiens tanden het gaat, blijft onduidelijk, want Loftis onderbreekt haar zo snel hij kan. Iets wat hij ook doet wanneer zij de journalist enthousiast wijst op een met bloed besmeurde jurk uit de tijd dat er heksenprocessen waren. ‘Onze grote trots. We hebben ze gepakt, we hebben ze verbrand,’ zegt ze mijmerend voordat de burgemeester ingrijpt. Maar het is niet alleen Gerrie die het Loftis lastig maakt. Volgens de journalist vertelde de schipper die hem naar het eiland bracht dat er ‘akelige dingen’ gebeuren op Widow’s Bay. ‘Kijk, met dit soort zeevarende gemeenschappen is iets,’ reageert Loftis nerveus glimlachend. ‘Bijgeloof, sterke verhalen. Misschien helpen die verhalen wel om de lange dagen op zee door te komen. Het heeft wel iets, vind ik.’
De verkooppraatjes van Loftis blijken te werken, want als Widow’s Bay kort daarop door The New York Times wordt uitgeroepen tot het nieuwe Martha’s Vineyard komt de toeristenstroom op gang. Maar terwijl de eerste sandalen over de kade klepperen, begint er onder de oppervlakte van alles te gisten en ook komt er plotseling mist opzetten, wat nooit een goed teken is. Dat er ‘akelige dingen’ gebeuren op het eiland blijkt dan ook niet overdreven. Widow’s Bay herbergt evenveel geheimzinnigheid en gevaar als het eiland uit Lost, de oceaan in Jaws en de buitenwijken uit alle Stephen Kingverhalen bij elkaar. En zoals vaker het geval is bij dit genre blijkt Loftis een burgemeester die alle waarschuwingen in de wind slaat totdat het te laat is.
Op papier lijkt dit iets wat niet kan werken, maar op een wonderlijke manier doet het dat wel degelijk
Nu is dit geen serie om alleen maar bij te griezelen, want officieel is Widow’s Bay een komische horrorreeks. Op papier lijkt dit iets wat niet zou moeten werken, maar wonderbaarlijk genoeg doet het dat wel degelijk. De tien afleveringen bevatten net zo veel scènes die het best met de handen voor de ogen bekeken kunnen worden als momenten die drijven op pure, fysieke komedie en onverwachte hilarische opmerkingen. Ook de locals, die de eigenaardigheden van hun woonplaats gelaten lijken te aanvaarden, zorgen ervoor dat de serie niet doorslaat naar de horrorkant. Zo krijgt een van de spannendste onthullingen bijna iets komisch omdat de meest onderkoelde gemeenteambtenaar (gespeeld door de altijd geweldige Dale Dickey) zich niet laat opjagen terwijl ze haar verhaal doet.
Geweldige karakteracteurs
Het is niet zo vreemd dat Widow’s Bay op zulke momenten bijna aandoet als een workplace comedy. De reeks is bedacht en gemaakt door scenarist Katie Dippold, die jarenlang in het schrijversteam van Parks and Recreation zat. Dippold gebruikte zelfs een eerste versie van Widow’s Bay als sollicitatie voor die comedyserie, al was het verhaal volgens de scenarist toen vooral een aaneenschakeling aan grappen. ‘Ik weet niet of ik daar zelf naar had gekeken,’ zei ze onlangs in het lifestylemagazine New Jersey Monthly.
In ditzelfde artikel vertelde Dippold dat het huis in de staat waarin ze opgroeide de inspiratiebron voor deze serie was. Deze woning aan de kust van New Jersey – die volgens de lokale folklore behekst was – maakte haar als klein meisje even bang en nerveus als opgetogen. Dat gevoel probeert ze nu op te roepen met Widow’s Bay. En met succes dus. Mede dankzij de fijne regie van Hiro Murai (The Bear), die de helft van de afleveringen op zich nam, en een cast vol geweldig karakteracteurs: naast een uitzonderlijke Rhys zien we Stephen Root (Barry), Kate O’Flynn (My Lady Jane) en Jeff Hiller (Somebody Somewhere).
Voor Matthew Rhys (The Americans) is dit een droomrol, zo vertelde hij tijdens een Apple TV+-event in februari. ‘Ik groeide onder meer op met Wicker Man en Jaws, maar ik had nooit verwacht dat ik zelf zoiets zou mogen doen.’ Nu zijn acteurs wel vaker lovend over hun rollen, maar hier zien we inderdaad iemand die echt alles uit een toch al ontzettend leuke rol haalt. Zijn Loftis begint als de burgemeester in Jaws, die ondanks alle waarschuwingssignalen besluit het strand open te houden, maar eindigt als Chief Brody, die vecht tegen een ongrijpbare tegenstander. En omdat het monster uit Jaws in diverse sequels terugkeerde, kijken we nu al uit naar een volgend seizoen van Widow’s Bay.
