Acht filmtips voor Leiden International Film Festival 2026

All of a Sudden (Ryûsuke Hamaguchi)

© Festival de Cannes

Diep-menselijk drama van de Japanner Ryûsuke Hamaguchi, de regisseur van Drive My Car. Over een toevallige vriendschap die ontstaat tussen de Franse Marie-Lou en de Japanse Mari. Marie-Lou probeert bij het tehuis waar zij de baas is een nieuwe behandelmethode te introduceren waarin meer aandacht is voor de patiënten, maar ondervindt daarbij veel tegenwerking. En theatermaker Mari worstelt met haar terminale ziekte, die elk moment (vandaar de titel) kan toeslaan. Er gebeurt te veel in deze ruim drie uur durende film om het verhaal kort te kunnen samenvatten, maar na de film ben je een ander mens. Met meer aandacht voor de mensen om je heen. Of in ieder geval toch even.

Club Kid (Jordan Firstman)

© Festival de Cannes

Een I Love Björk & Barebacking t-shirt, Cocteau Twins, Gregg Arraki, Arthur Russel, Ketamine, Frank Ocean, SOPHIE en Charlie Kirk Memes; zomaar een greep uit de culturele referenties die je om de oren vliegen als je Jordan Firstmans regiedebuut Club Kid kijkt. De film volgt een New Yorkse party promoter die met veel pijn en ongemak moet leren wanneer hét feestje is afgelopen. De film is hyper online, enorm vertederend en verbazingwekkend feelgood. Firstman laat je binnen in een wereld waar je normaal gesproken niet eens op de gastenlijst staat en laat je dan zien hoe het eruitziet als de lichten aangaan.

Fjord (Cristian Mungiu)

© Festival de Cannes

In een rustig kustdorpje in Noorwegen worden de vijf kinderen van de strenggelovige Mihai – uit Roemenië, net als de regisseur van deze film, Cristian Mungiu – en diens vrouw Lisbet afgenomen. Omdat een van de kinderen blauwe plekken heeft. En omdat de kinderen – die ook strenggelovig worden opgevoed – op school zeiden dat een gezin uit een vader en moeder moet bestaan. Tegen het zere been van de Kinderbescherming in het progressieve Noorwegen, die een bijna persoonlijke vendetta tegen het gezin begint. Op het randje van ongeloofwaardig, maar natuurlijk op ware gebeurtenissen gebaseerd. Winnaar van de Gouden Palm op het afgelopen festival van Cannes.

The Loneliest Man in Town (Tizza Covi en Rainer Frimmel)

© Be For Films

De Oostenrijkse bluesmuzikant Al Cook speelt een versie van zichzelf in dit heerlijk kabbelende docudrama van het gevierde regisseursduo Tizza Covi en Rainer Frimmel (La pivellina). In hun kenmerkende naturalistische stijl vertellen ze een verhaal over een musicus op leeftijd die zijn appartement uit moet omdat de nieuwe eigenaren het gebouw willen slopen voor een nieuwbouwproject. De cast bestaat voornamelijk uit non-acteurs, het verteltempo is aangenaam langzaam en de fraaie beelden werden geschoten op 35mm. Een prachtig ingetogen film over geheugen, veranderende tijden en liefde voor analoge dingen. Voor liefhebbers van Jim Jarmusch en Aki Kaurismäki.

Minotaur (Andrey Zvyagintsev)

© Minotaur

Was de Russische regisseur Andrey Zvyagintsev in Leviathan (waarover we hem in 2014 in Cannes interviewden) nog hush hush over het beleid van Poetin, in Minotaur laat hij er geen twijfel over bestaan. Poetins Rusland is corrupt, niemand is te vertrouwen en opportunisme voert de boventoon. De film is losjes gebaseerd op Claude Chabrols La femme infidèle uit 1969, en er is inderdaad een man die begint te vermoeden dat zijn vrouw hem bedriegt, maar Minotaur is bovenal een snijdend commentaar op hedendaags Rusland. Waar oligarchen en het grote geld de dienst uitmaken. Cynisch, somber stemmend, maar uitermate doeltreffend in beeld gebracht en verteld door de regisseur van moderne meesterwerken als The Return, The Banishment en het al eerdergenoemde Leviathan.

The Only Living Pickpocket in New York (Noah Segan)

© Sony Pictures Classics

Harry Lehman (John Turturro) is een zakkenroller van de oude stempel: hij steelt van de rijken en van technologie moet hij weinig hebben. Maar als hij per ongeluk de portemonnee van een invloedrijke gangster steelt is het afgelopen met dat gezapige bestaan. Vermakelijk portret van een charmante sjacheraar, waarin regisseur/scenarist Noah Segan op fraaie wijze het ecosysteem van kruimeldieven en pandjesbazen schetst. Tururro is fantastisch als altijd in de titelrol, maar de ware ster van de film is de soundtrack, die opent met het melancholische ‘New York, I Love You but You're Bringing Me Down’ van LCD Soundsystem en vervolgens overgaat in heerlijk nostalgische jaren 70 jazz.

See You When I See You (Jay Duplass)

Na de zelfmoord van zijn jongere zusje belandt eind-twintiger Aaron (Cooper Raiff, bekend van Shithouse) in een zware depressie. Hij drinkt veel, verliest contact met zijn vriendin en laat niemand toe in zijn binnenwereld. Ook niet zijn familie, die net als hij in diepe rouw verkeert en zich enorme zorgen maakt om Aarons mentale gezondheid. Heftige kost dus, dit droevige en op ware gebeurtenissen gebaseerde rouwdrama. Maar regisseur Duplass (The Baltimorons) maakte een tragikomedie die ook ruimte biedt voor lichtere momenten. Ondanks de ietwat gekunstelde dialogen en de soms nogal dik aangezette melodramatische toon is See You When I See You een mooie ode geworden aan de helende kracht van psychotherapie en écht menselijk contact.

Wild Horse Nine (Martin McDonagh)

© La Biennale di Venezia

Kenmerkend voor het werk van de Brits-Ierse regisseur Martin McDonagh – bekend van moderne klassiekers als The Banshees of Inisherin, Three Billboards en In Bruges – is dat zijn personages soms verwerpelijke dingen doen, maar nooit aan ons worden gepresenteerd als simpele schurken. Sterker nog, de meeste tijd begrijp je wel waarom ze doen wat ze doen. Wild Horse Nine lijkt nog het meest op In Bruges, de film waarmee McDonagh in 2008 wereldwijd doorbrak. Daarin volgden we twee huurmoordenaars in Brugge, nu volgen we twee CIA-agenten (John Malkovich en Sam Rockwell) in Chili. Om precies te zijn op Paaseiland. Hilarisch, wreed, gewelddadig, cynisch én contemplatief… Wild Horse Nine is alles tegelijk.