De vijftien beste films van Cannes 2026

All of a Sudden (Ryûsuke Hamaguchi)

© Festival de Cannes

Aan de lange kant (ruim drie uur), maar ik had geen minuut willen missen van dit diep-menselijke Japanse drama van Ryûsuke Hamaguchi, de regisseur van Drive My Car. Over een toevallige vriendschap die ontstaat tussen de Franse Marie-Lou en de Japanse Mari. Marie-Lou probeert bij het tehuis waar zij de baas is een nieuwe behandelmethode te introduceren waarin meer aandacht is voor de patiënten, maar ondervindt daarbij veel tegenwerking. En theatermaker Mari worstelt met haar terminale ziekte, die elk moment (vandaar de titel) kan toeslaan. Er gebeurt te veel in de ruim drie uur om deze film kort te kunnen samenvatten, maar na de film was ik een ander mens. Met meer aandacht voor de mensen om me heen. Of in ieder geval toch even.

(Gerhard Busch)

Clarissa (Arie en Chuko Esiri)

© Festival de Cannes

Een film die me daags na het festival très aangenaam bijblijft, is Clarissa: een adaptatie van Virginia Woolfs’ Mrs Dalloway, waarin een groep oude vrienden elkaar na lange tijd ziet op een chic feestje bij de welgestelde Clarissa. Alleen situeren regisseursduo én tweelingbroers Arie en Chuko het verhaal in het hedendaagse Nigeria, en spelen o.a. Sophie Okonedo, Ayo Edebiri, David Oyelowo en India Amarteifio de hoofdrollen. De prachtige 35mm-beelden en muziek doen qua sfeer soms denken aan Call Me By Your Name. En naast onvoltooide ambities en onderdrukte gevoelens gaat deze bitterzoete, menselijke film ook over die spijtige ‘paths not taken’. Dansend tussen heden en verleden krijg je tegelijk ook iets mee over de culturele, maatschappelijke en politieke dynamieken in Nigeria. Het maakt Clarissa even fascinerend als betoverend.

(Noa Johannes)

Club Kid (Jordan Firstman)

© Festival de Cannes

Een I Love Björk & Barebacking t-shirt, Cocteau Twins, Gregg Arraki, Arthur Russel, Ketamine, Frank Ocean, SOPHIE en Charlie Kirk Memes; zomaar een greep uit de culturele referenties die je om de oren vliegen als je Jordan Firstmans regiedebuut Club Kid lijkt. De film volgt een New Yorkse party promoter die met veel pijn en ongemak moet leren wanneer hét feestje is afgelopen. De film is hyper online, enorm vertederend en verbazingwekkend feel good. Firstman laat je binnen in een wereld waar je normaal gesproken niet eens op de gastenlijst staat en laat je dan zien hoe het eruitziet als de lichten aangaan.

(Cesar Majorana)

Coward (Lukas Dhont)

© Festival de Cannes

Alweer de derde film in Cannes van de jonge Belgische regisseur Lukas Dhont (na Girl in 2018 en Close in 2022), die er in zijn eentje in slaagt om meer films naar het mekka van de cinema te krijgen dan zijn Nederlandse collega’s in vijftig jaar. En terecht, want ook Coward is weer een prachtige film geworden over ontluikende liefde en seksualiteit. Nu van twee jonge frontsoldaten in WO I. Pierre is een jonge, stuurse boer, en Francis de beetje wufte zoon van een klerenmaker. Normaal zouden de twee elkaar nooit hebben leren kennen, maar het is notabene aan de oorlog te danken dat dat nu wel gebeurt. Wat grote gevolgen zal hebben voor de levens van beide jongens.

(Gerhard Busch)

Elephants in the Fog (Abinash Bikram Shah)

© Festival de Cannes

De eerste Nepalese speelfilm in Cannes is een fascinerende, prachtig geschoten thriller over een gemeenschap van kinnar, trans vrouwen die geleid worden door een guru en een belangrijke rol spelen bij zegeningen tijdens geboortes en bruiloften. Pirati speelt als ‘moeder’ een belangrijke rol in de gemeenschap, maar verwaarloost haar taken omdat ze verliefd is op een man in een nabijgelegen stad. Als een van haar ‘dochters’ plotseling verdwijnt tijdens een nachtelijke patrouille om het dorp te beschermen tegen olifanten begint Pirati wanhopig aan een zoektocht, gedreven door zowel liefde als schuldgevoelens. De woedende slotscène is onvergetelijk - alleen al vanwege de keiharde muziek - en dreunt nog lang na.

(Jelle Schot)

Fatherland (Pawel Pawlikowski)

© Festival de Cannes

Briljante film die qua vorm en esthetiek perfect samensmelt met zijn onderwerp. De film volgt schrijver en Nobelprijswinnaar Thomas Mann (Hanns Zischler) en dochter Erika (Sandra Hüller) in 1949 wanneer ze na zestien jaar vanuit Amerika terugkeren naar het verdeelde, moreel failliete Duitsland en daar zowel het westen als oosten bezoeken. Dat levert indrukwekkende scènes op vol complexiteit en grootse (historische, ethische, intellectuele) vraagstukken, terwijl Thomas en Erika worstelen met persoonlijk verlies, de vraag ‘wat is thuis’ en onderlinge verdeeldheid. Dit alles zien we echter relatief ‘licht’ en terloops voltrekken in scherp gestileerde vierkante kaders en in zwart-wit: vol grijstinten en grote opgekropte gevoelens die in de plooi moeten blijven.

(Noa Johannes)

Fjord (Cristian Mungiu)

© Festival de Cannes

Heerlijk, een film die tegen zere benen durft te schoppen. En nog wel tegen die van het sociale en zorgzame Scandinavië. Want daar, in een rustig kustdorpje in Noorwegen, worden de vijf kinderen van de strenggelovige Mihai – uit Roemenië, net als de regisseur van deze film, Cristian Mungiu – en diens vrouw Lisbet afgenomen. Omdat een van de kinderen blauwe plekken heeft. En omdat de kinderen – die ook strenggelovig worden opgevoed – op school zeiden dat een gezin uit een vader en moeder moet bestaan. Tegen het zere been van de Kinderbescherming in het progressieve Noorwegen, die een bijna persoonlijke vendetta tegen het gezin begint. Op het randje van ongeloofwaardig, maar natuurlijk op ware gebeurtenissen gebaseerd.

(Gerhard Busch)

Full Phil (Quentin Dupieux)

© Festival de Cannes

In deze absurdistische zwarte komedie van Quentin Dupieux is de rijke Amerikaanse zakenman Philip Doom (Woody Harrelson) samen met zijn dochter Madeleine (Kristen Stewart) op vakantie in Parijs. Al snel merken we dat Philips pogingen om de relatie met zijn dochter te verbeteren door haar allerminst serieus worden genomen. Gedurende een avond met een onophoudelijke stroom aan voedsel, een bemoeizuchtige hotelmedewerkster én scènes uit een campy scifi-thriller (in zwart-wit) lopen de gemoederen tussen de Dooms hoog op, met alle gevolgen van dien. Een heerlijk wilde, en smakelijk bizarre rit, met acteurs die duidelijk erg veel lol hadden bij het maken van de film.

(Noëlla Nillesen)

Jim Queen (Nicolas Athané, Marco Nguyen)

© Festival de Cannes

Onder luid gejoel van een rumoerig en energiek publiek ging Jim Queen in Cannes in première: een uitbundige, campy animatiefilm waarin een heterovirus de queergemeenschap bedreigt. De film is excessief en schunnig, met een spervuur aan snedige oneliners, flauwe beledigingen en volop referenties naar de gay seksuele cultuur. Voor een publiek dat is opgegroeid met Ru Paul's Drag Race of in de online queerscene voelen sommige grappen eerder bekend dan scherp aan. Toch houdt Jim Queen dankzij zijn uitzinnige energie en compromisloze stijl voldoende vaart om het publiek mee te sleuren in zijn chaotische universum.

(Niels Hoeben)

The Man I Love (Ira Sachs)

© Festival de Cannes

New York, eind jaren tachtig. De kunstenaarsscene lijdt onder de nieuwe ziekte aids, maar weigert zich daardoor te laten beperken. En zeker de charismatische theaterregisseur Jimmy George niet, voor wie creëren een vorm van overleven is. Regisseur Ira Sachs (Passages) baseerde zich voor de film op eigen ervaringen, wat enkele heel fraaie scènes oplevert. Bijvoorbeeld die op een feestje, waarop iedereen zich aan elkaar voorstelt door zonder begeleiding een lied te zingen dat veel voor ze betekent. De beste uitvoering van een song is overigens van Jimmy (uitstekend gespeeld door Rami ‘Bohemian Rhapsody’ Malek), die op een familiefeestje voor zijn ouders – die hem nooit als gay hebben geaccepteerd – een hartverscheurende uitvoering van Melanie’s ‘Look what they’ve done to my song, ma’ geeft.

(Gerhard Busch)

Nagi Notes (Koji Fukada)

© Festival de Cannes

Gescheiden architecte Yuri reist van Tokyo naar het landelijke Nagi – waar iedereen elkaar kent en waar de explosies van een nabijgelegen militaire basis voortdurend te horen zijn – om haar voormalige schoonzus te bezoeken: parttime boerin, parttime beeldhoudster Yoriko. Al snel ontfermt Yuri zich over twee dorpskinderen: buitenbeentjes met een passie voor tekenen en vogels. Bescheiden drama van de Japanse regisseur/scenarist Koji Fukada (Love Life) over onvervuld verlangen, het belang van tradities en het vinden van een thuis. Fukada geeft gestaag zijn geheimen prijs en schetst ondertussen op delicate wijze een fraai portret van zowel de personages als het titulaire dorp.

(Jelle Schot)

Notre salut (Emmanuel Marre)

© Festival de Cannes

Henri Marre was schrijver, ambtenaar, aanhanger van maarschalk Philippe Pétain en collaborateur in Vichy-Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. En de overgrootvader van regisseur Emmanuel Marre, die een opvallend moderne film maakte over zijn foute familielid. Notre salut portretteert Henri, ingehouden gespeeld door Anatomy of a Fall-acteur Swann Arlaud, als een opportunist, een klein radartje in een machine van naïeve Franse politici die denken dat ze de nazi’s te vriend kunnen houden en tegelijkertijd hun eigen ‘nationale revolutie’ kunnen ontplooien. Juist omdat Henri geen grote speler in het geheel was voegt Notre salut (Engelstalige titel: A Man of his Time) echt iets toe aan het pantheon van WO II-films. Ook door een aantal bijzondere, surrealistische keuzes, zoals een scène waarin de personages dansen op jaren 70-nummer Popcorn van Hot Butter.

(Jelle Schot)

Victorian Psycho (Zachary Wigon)

© Festival de Cannes

Een komische griezelfilm over een gouvernante in Victoriaans Engeland. Dat kan op zoveel verschillende manier verkeerd gaan. Niet grappig genoeg, niet eng genoeg, niet geloofwaardig genoeg. Maar de jonge Amerikaanse regisseur Zachary Wigon, die zich baseerde op het gelijknamige boek van schrijfster Virginia Feito, overtuigt op alle fronten. Dankzij zijn frisse, ironische toon, de zwierige cameravoering en vooral dankzij de fantastische acteurs. Met Maika Monroe (It Follows, Longlegs) als gouvernante Winifred Notty voorop. Als zij haar hoofd lichtjes kantelt, of aarzelend begint te lachen, voel je als kijker meteen dat dit voor het gezin waar ze op moet passen niet goed kan aflopen. De rest van de cast mag er trouwens ook zijn. Ik noem er drie: Jason Isaacs (The White Lotus), Ruth Wilson (Luther) en Jacobi Jube (die zo onvergetelijk was als de jonggestorven zoon van Shakespeare in Hamnet).

(Gerhard Busch)

Teenage Sex and Death at Camp Miasma (Jane Schoenbrun)

© Festival de Cannes

Met het hartverscheurende I Saw the TV Glow (2024) maakte de Amerikaanse filmmaker Jane Schoenbrun al een klassieker over de ‘trans experience’, en daaraan voegt hen nu alweer een nieuwe titel toe. En wat voor een titel! Teenage Sex and Death at Camp Miasma. Net als TV Glow met de jaren negentig en goedkope horror als achtergrond, maar wel heel anders van toon. Schoenbrun is verder in de transformatie, heeft meer zelfvertrouwen gekregen, maakt geen excuses meer en richt zich in hun nieuwe film op seks en het plezier van seks. Met sterke rollen van Hannah Einbinder (Hacks) als queer regisseur Kris die slasher-reeks Camp Miasma (denk aan Friday the 13th) nieuw leven moet inblazen, en Gillian Anderson als Billy, die in de allereerste Camp Miasma het ‘laatste meisje’ speelde en destijds grote indruk maakte op Kris.

(Gerhard Busch)