Rosanne Pel ontwikkelde haar film Donkey Days in Cannes: 'Fantastisch leuk, maar ook totaal bizar'
Interview met Nederlandse regisseur
Cannes heeft speciale programma’s om filmtalent te begeleiden. In 2022 werd de Nederlandse filmmaker Rosanne Pel uitgenodigd voor het prestigieuze programma L’Atelier voor haar filmproject Anna ist, dat nu als Donkey Days in de bioscoop draait.
Wanneer het programma van Cannes bekendgemaakt wordt, hoor je altijd deze klacht: weer dezelfde namen. Als we door het hoofdprogramma van dit jaar lopen kom je de festival darlings inderdaad ook weer tegen: Almodóvar, Farhadi, Kore-eda. Ze komen allemaal voor de zoveelste keer. Maar geef ze eens ongelijk. Cannes is het meest prestigieuze filmfestival ter wereld, dus natuurlijk willen de oude meesters hun nieuwe films daar vertonen.
Ondertussen begrijpt het festival ook wel dat het belangrijk is dat de pool met interessante makers zo groot mogelijk is en daarom organiseren ze in Cannes al sinds 1998 La Cinéfondation. Een speciaal op jonge makers gericht programma, waarin het festival op zoek gaan naar nieuwe meesters. La Cinéfondation bestaat uit drie delen: La Sélection, waarin twintig korte films van jonge makers worden vertoond, La Résidence, waarbij twaalf beginnende regisseurs ruim vier maanden in Parijs onder begeleiding aan het script van hun eerste (soms tweede) lange film mogen werken, en L’Atelier, waarvoor vijftien makers met al uitgewerkte scripts naar het festival worden gehaald om hen te helpen bij de volgende fase: het in contact brengen met financiers, sales agents, distributeurs, et cetera.
In 2022 mocht de Nederlandse regisseur Rosanne Pel (1987) naar L’Atelier met haar script Anna ist. Die film is er ook daadwerkelijk gekomen, maar wel met een nieuwe titel: Donkey Days. De absurdistische tragikomedie draaide vorig jaar augustus in het hoofprogramma van het festival van Locarno en is vanaf 7 mei te zien in de Nederlandse bioscopen. Op 9 april – enkele minuten nadat het programma van Cannes bekendgemaakt is – spreken we Pel.
Heb je de lijst al kunnen bekijken?
Rosanne Pel: ‘Net, even snel. Ik zocht vooral vrouwelijke regisseurs op te kijken of ze ook een plek hebben gekregen. Er zitten dit jaar in elk geval een paar vrouwen in de hoofdcompetitie, zag ik.’
Nog namen gezien van mensen met wie je in 2022 zelf in Cannes zat?
‘Nee, maar ik zag wel dat actrice Susanne Wolff, die een van de hoofdrollen in Donkey Days speelt, meedoet in de nieuwe film van de regisseur van Die Blechtrommel. Hoe heet hij ook alweer… Volker Schlöndorf.’
Wil je Susanne een appje sturen?
‘Nee hoor, dat komt wel.’
Sommige mensen vond ik verschrikkelijk. Arrogant of poenerig. Dan zijn de gesprekken vaak ook verschrikkelijk, ik kan dat niet verbergen
Dan terug naar 2022. Hoe kwam jij bij L’Atelier terecht?
‘Eind 2021 werd ik op het festival van Turijn gespot. Ik zat daar in TorinoFilmLab en deed een presentatie over mijn filmplannen. Online, want er was toen nog corona. Dat zag George Goldenstern, de grote baas van La Cinéfondation, en die zei dat hij me wel wilde hebben voor La Résidence. Maar toen ik daar kwam vonden ze dat ik al te ver was met mijn script en hebben ze me gevraagd voor L’Atelier.’
Was je daarvoor al eens op het festival van Cannes geweest?
‘Nooit. Ik had er ook niets te zoeken. Als je geen ingang hebt kun je ook nauwelijks aan tickets voor films komen. Ja, je kan de hele dag met een bord in de rij gaan staan en hopen dat je een ticket krijgt van iemand die het zelf niet gebruikt, maar dat is geen enkele garantie. Door L’Atelier kon ik het festival van binnenuit meemaken. Ik zat daar tien dagen, zo’n beetje het hele festival, en had toegang tot vrijwel alles, want ik was overal voor uitgenodigd. Dat is fantastisch leuk, maar ik vond het toch ook wel een totaal bizar festival. De champagne en rosé bleven maar vloeien. Het is zo overdadig daar. En dan die feestjes op het strand. Met diners, cocktails. Ik weet nog dat ik daar door een fotoshoot van Kate Winslet heen liep. Ik gedroeg me eerlijk gezegd ook wel een beetje als een kip zonder kop, want ik zag al die drukte wel, maar had niet door dat ze bezig waren met een fotoshoot. Totdat ze allemaal tegen me begonnen te schreeuwen. Toen ben ik maar snel aan een tafeltje gaan zitten, zodat ik de gekte rustig kon observeren.’
Je had je vooraf niet een beetje op Cannes voorbereid?
‘Nee, ik ga overal liever open en onbevangen in. Ik zag wel dat andere filmmakers vooraf heel bewust plannen met wie ze allemaal willen praten, maar ik ging daar niet per se heen om andere mensen te overtuigen. Ik had gewoon een project waarvan ik zelf heel overtuigd was en als er iemand interesse zou hebben dan kwam het vanzelf goed.’
Je voert daar tien dagen lang gesprekken. Zijn er ook gesprekken waar je helemaal niks aan hebt?
‘Ik ben daar verschillende mensen tegengekomen die ik verschrikkelijk vond. Arrogant of poenerig. Dan zijn de gesprekken vaak ook verschrikkelijk, want ik kan dat niet verbergen. Gelukkig nam Floor [Onrust, producent, red.] het dan snel van me over.’
We zijn nu vier jaar verder en de film is er. Hoe kijk je terug? Was je bezoek aan Cannes zinvol?
‘Eerlijk antwoord? Ik weet het niet. Het is natuurlijk fantastisch om zoiets mee te kunnen maken en het Cannesstempel is voor een maker absoluut waardevol, maar het is ook maar één festival, er zijn meerdere festivals. Te veel jonge makers denken dat ze gefaald hebben als hun eerste film niet in Cannes gedraaid heeft, terwijl maar een heel klein groepje jonge makers geselecteerd kan worden.’
Je Nederlandse collega Emma Branderhorst doet dit jaar mee aan La Résidence. Heb je nog tips voor haar?
‘Nee hoor, die zal vast haar eigen weg wel vinden.’
