Cannes 2026: tien films om naar uit te kijken
Nieuwe films van o.a. Lukas Dhont, Christian Mungiu en Jane Schoenbrun
Naar welke films op het filmfestival van Cannes (12 t/m 23 mei) kijken we het meeste uit? VPRO Cinema doet weer uitgebreid verslag van het festival en blikt vooruit op tien films waar de redactie hoge verwachtingen van heeft.
All of a Sudden
Het lijkt een kwestie van tijd voordat de Japanse filmmaker Ryusuke Hamaguchi (Drive My Car, Evil Does Not Exist) een keer de Gouden Palm in Cannes wint. Dit jaar doet hij mee met All of a Sudden (Franse titel: Soudain), dat zich verrassend genoeg grotendeels in Frankrijk afspeelt. Het meer dan drie uur durende drama gaat over de directeur (Virginie Efira) van een verpleeghuis en een van de patiënten, een Japanse toneelschrijver (Tao Okamoto). Hamaguchi baseerde de film op de briefwisseling tussen filosoof Makiko Miyano en medisch antropoloog Maho Isono, wat misschien niet heel uitnodigend klinkt, maar laat het maar aan Hamaguchi over om daar meeslepende, grootse cinema van te maken.
(Jelle Schot)
Colony
Ik weet niet of dit een ‘guilty pleasure’ van mij is, want ik voel me allesbehalve schuldig over deze zombiefilm van Zuid-Koreaan – dat land is overigens goed bezig dit jaar! – Yeon Sang-Ho, de maker van de heerlijke ‘zombie-on-a-train’-komedie Train to Busan. De opzet van Colony is maar al te bekend. Laboratorium moet van de buitenwereld worden afgesloten wanneer gevaarlijk virus ontsnapt dat iedereen in zombies verandert, waarna klein clubje achterblijvers moet zien te overleven. Wat een cliché, inderdaad. Maar het zou me niets verbazen als Yeon Sang-Ho daar toch iets eigenzinnigs, en misschien zelfs weer ontroerends (zoals in Train to Busan) van weet te maken.
(Gerhard Busch)
Coward
Met het indrukwekkende Girl en beeldschone Close heeft Cannes-lieveling Lukas Dhont laten zien dat hij over speciale gaven beschikt. Zoals de gave om emotioneel verpletterende en knap doordachte films te maken die breekbaar en tegelijk ook zo krachtig zijn. Of de gave om onervaren acteurs vakkundig en puur in beeld te vangen. Hij schrijft met Coward nu al geschiedenis door als eerste Vlaamse regisseur voor de derde keer in de officiële selectie te zitten. En het idee van een historisch oorlogsdrama over twee soldaten die ten tijde van WO I een revue op poten zetten om de dagelijkse ellende door te komen… dat lijkt me bij een maker als Dhont in perfecte handen.
(Noa Johannes)
Fjord
Al jaren is de Roemeen Christian Mungiu (4 maanden, 3 weken & 2 dagen, Bacalaureat) een van Europa’s beste en meest ongrijpbare regisseurs. Elke nieuwe film is weer een verrassing, en elke nieuwe film is weer even krachtig als ongemakkelijk. De verwachtingen voor Fjord zijn dus hoog. De film speelt zich naar verluidt af in Noorwegen, en gaat over een Roemeense immigrantenfamilie die wordt onderzocht door justitie. Veel meer is nog niet bekend, behalve dan dat een van de Noorse rollen wordt gespeeld door een van Europa’s beste en meest ongrijpbare actrices, Renate Reinsve (The Worst Person in the World, Sentimental Value).
(Gerhard Busch)
Fatherland
Een nieuwe film van Cold War-regisseur Pawel Pawlikowski met topactrice Sandra Hüller (Anatomy of a Fall, Project Hail Mary) in de hoofdrol? Dan heb je me eigenlijk al. En als ik dan ook nog lees dat de film gaat over schrijver Thomas Mann, die samen met zijn dochter Erika (Hüller) in 1949 voor het eerst in zestien jaar vanuit Amerika terugkeert naar Duitsland (inmiddels in puin en gescheiden door de Koude Oorlog), dan ben ik al helemaal geïntrigeerd. Hun roadtrip voert ze ongetwijfeld langs allerlei grauwe puinhopen en kille interacties, maar Pawlikowski's prachtige, signature zwart-wit beelden bevatten waarschijnlijk weer genoeg warmte als tegenwicht.
(Noa Johannes)
La Gradiva
Altijd moeilijk om de structuur van Cannes uit te leggen, maar ik ga het toch doen: binnen het festival heb je ook zijprogramma's en eentje daarvan is de Week van de Critici (Semaine de la critique). Een programma vol onbekende debutanten. Die selectie heeft een eigen jury en nu komt-ie: dit jaar hoort zangeres Oklou daarbij, een van de eigenzinnigste artiesten van het moment. Ben daar groot fan van. Dus ik hoop haar te zien bij een vertoning van bijvoorbeeld La Gradiva, het debuut van de Franse cinematograaf Marine Atlan. Cannes-hits als Jessica Forever, Foudre, Queens of Drama en The Girl in the Snow zijn allemaal door haar lens vastgelegd. Nu zit ze voor het eerst op de regiestoel voor een coming-of-age film, over een groep Franse middelbare scholieren op schoolreis naar de ruïnes van Pompeï en de lichamen die door de Vesuvius werden versteend. Eén voor één worden ze overspoeld door verlangen en woede, tot ze zich er volledig aan overgeven. Klinkt prettig gestoord.
(Cesar Majorana)
Hope
Bijna twintig jaar na zijn overrompelende debuutfilm The Chaser (2008) mag de Zuid-Koreaan Na Hong-jin in Cannes zijn vierde film presenteren, Hope. Als die film half zo goed is als seriemoordenaarsfilm The Chaser, een brute maar poëtische mix van geweld en humor, ben ik al tevreden. De plot van Hope – afgelegen havenstadje krijgt te maken met ongekende dreiging van buitenaf – klinkt alvast veelbelovend. En hoewel alles riekt naar fijne genrefilm, zijn er ook rollen weggelegd voor Hollywood A-Listers Michael Fassbender en Alicia Vikander, dus dat belooft alleen nog maar meer.
(Gerhard Busch)
L’inconnue
Drie jaar geleden won het fenomenale rechtbank-/familiedrama Anatomy of a Fall de Gouden Palm in Cannes. Die film werd geregisseerd door Justine Triet en geschreven door Triet en haar echtgenoot Arthur Harari. Wel, die Harari is terug in Cannes, nu als regisseur (én schrijver) van de psychologische thriller L’inconnue. Waarin een jonge fotograaf op een dag ontwaakt in het lichaam van de mysterieuze vrouw die hij de avond ervoor nog stalkte. Klinkt op zich al spannend, en het helpt altijd als die mysterieuze vrouw gespeeld wordt door ‘Cannes darling’ Léa Seydoux.
(Gerhard Busch)
Minotaur
Ik kan me nog ons interview (uit 2014 alweer!) met de Russische regisseur Andrey Zvyagintsev over diens Leviathan herinneren. Het was aan het einde van het festival en ik vroeg naar de verwijzingen in Leviathan naar Russische machthebbers als Poetin. Zvyagintsevs geschrokken reactie was veelzeggend: ‘Last interview of the festival, first question: Vladimiiirr Pjoeeetin!’ Die heerlijk rollende, Russische ‘r’ en de langgerekte ‘oe’ van Poetin doen me altijd weer glimlachen. Terwijl er over de zware, sombere films van Zvyagintsev (The Return, Loveless) in de regel maar bar weinig te lachen valt. Ze zijn wel van bijzonder hoge kwaliteit en dus zie ik weer uit naar Minotaur, een misdaaddrama over een zakenman wiens zorgvuldig opgebouwde leven volledig in elkaar stort.
(Gerhard Busch)
Teenage Sex and Death at Camp Miasma
Een van mijn favoriete filmgenres is 'films die gaan over films maken'. Regisseur Jane Schoenbrun (I Saw the TV Glow), die de Un Certain Regard-sectie van Cannes opent, maakte er eentje. De plot: een queer regisseur wordt ingehuurd om een ordinaire slasherfranchise nieuw leven in te blazen, maar raakt geobsedeerd door de teruggetrokken actrice die ooit de 'final girl' speelde, en samen storten ze zich in een waas van psychoseksuele waanzin. Schoenbrun omschrijft het zelf als 'Portrait of a Lady on Fire set in a Friday the 13th sequel’. Met Hannah Einbinder (Hacks) en Gillian Anderson (Sex Education) tegenover elkaar, belooft dit een van de spannendste premières van het festival te worden.
(Cesar Majorana)