De dertig beste jeugdfilms op Netflix

Heks-in-opleiding Kiki verlaat op dertienjarige leeftijd haar ouderlijk huis – zoals de traditie voorschrijft – en belandt in het havenstadje Koriko. Nieuwe vrienden maken blijkt behoorlijk lastig te zijn, maar samen met haar praatgrage kat vindt ze al wel snel onderdak in een schattig bakkerijtje. Vliegend op haar bezemsteel begint ze een bezorgservice en beleeft ze de nodige avonturen. Humoristisch sprookje van de fameuze Japanse animatiestudio Ghibli, vol hartverwarmende scènes, vrolijke liedjes en prachtige observaties over eenzaamheid, geloven in jezelf en opgroeien. Regisseur Hayao Miyazaki baseerde Koriko onder meer op de Zweedse steden Stockholm en Visby.

Poes Minoes uit de Emmalaan snapt niet waarom ze er plots uitziet als een een charmante jongedame (Carice van Houten). Het is raar, maar het heeft ook voordelen. Bevriende katten vertellen haar bijvoorbeeld mensengeheimen, waarmee ze de sympathieke, stuntelige journalist Tibbe (Theo Maassen) helpt, in ruil voor eten en een slaapplaats. Er zit ook een tip tussen over de onfrisse zaakjes van schurkachtige industrieel en kattenhater Ellemeet (Pierre Bokma). Erg leuke verfilming van het boek van Annie M.G. Schmidt. Gouden Kalveren voor de film en voor Van Houten.

Het vijfjarige jongetje Sosuke sluit vriendschap met een goudvis met mensengezicht uit de zee, hij noemt haar Ponyo. Ze verandert in een meisje, maar wordt dan weer naar zee gehaald door haar vader, een wrokkige tovenaar, die de mensenwereld vaarwel heeft gezegd. Maar Ponyo wil terug naar Sosuke. Alweer een betoverend mooie, met de hand gemaakte animatiefilm van de Japanse meester Miyazaki. Net als in zijn andere werk toont hij zijn enorme vakmanschap tot in de kleinste details, maar wat vooral opvalt zijn de overdonderend schattige centrale personages. Aanbevolen voor alle leeftijden.

Goedaardige Franse animatiefilm naar de boeken van Gabrielle Vincent, over de ongemakkelijke vriendschap tussen een onhandige beer en een kordaat muisje. Ze leven in een wereld waarin muizen en beren op afstand van elkaar horen te blijven. Getekend in zachte kleuren en lijnen, in een stijl die op een tot leven gewekt prentenboek lijkt, bleek Ernest et Célestine een hit: de film van de makers van Panique au Village werd veelvuldig bekroond, met onder meer de Cinekid Award, een César en een Oscarnominatie.

Emmet is een doorsnee Lego-mannetje dat per ongeluk wordt aangezien voor de redder van het universum. Met een legioen sidekicks moet hij de snode plannen van President Business (Ferrell) dwarsbomen. Regisseurs Phil Lord en Chris Miller (The Mitchells vs. the Machines) hebben plotelementen uit The Matrix en andere populaire cultuur gesloopt, om daar met een ongebreidelde fantasie een wervelende animatiefilm van te bouwen, consequent vormgegeven in de blokkerige stijl van het speelgoed. De sprankelend geanimeerde film zit propvol geslaagde humor en heeft een vertederende boodschap.

De kans is groot dat je Klaus vanaf nu ieder jaar in december (met je kinderen) kijkt. Vanaf het eerste moment voelt het als een kerstklassieker, ook vanwege de animatiestijl die doet denken aan de handgetekende stijl van vroeger. Klaus gaat over Jesper, een rijkeluiszoontje die door zijn vader naar een afgelegen dorp wordt gestuurd om het postkantoor te runnen. De locals zijn echter te druk met hun eeuwenlange vete om post te versturen. Pas als Jesper een oude, bebaarde timmerman in het bos ontdekt, met een schuur vol speelgoed, weet hij het tij te keren.

Briljante animatiefilm van producenten Phil Lord en Christopher Miller, het gouden duo dat eerder verantwoordelijk was voor The Lego Movie (2014) en Spider-Man: Into the Spider-Verse (2018). Dit hilarische avontuur over een dysfunctioneel gezin dat de robotapocalypse moet zien te overleven heeft vooral veel gemeen met die laatste film: de animatiestijl is vernieuwend en radicaal, de humor absurdistisch en de helden van het verhaal zijn buitenbeentjes die ondanks al hun beperkingen boven komen drijven. Het slot is misschien wat sentimenteel, maar de weg ernaartoe is onvergetelijk.

De jonge Elmer verhuist tijdens de Grote Depressie noodgedwongen met zijn moeder van het vredige platteland naar Levenloos Stad. Die plek doet zijn naam eer aan; het regent er, iedereen is chagrijnig en zijn moeder kan geen werk vinden. Wanneer Elmer van een pratende kat hoort dat er ergens op een eiland een draak gevangen zit die al je wensen uit laat komen, twijfelt hij dan ook geen moment om meteen per walvis naar Wild Eiland te varen. In deze aandoenlijke Netflixanimatie (en boekverfilming) van de regisseur van The Breadwinner is elke scène een kleurrijk kunstwerkje.

De inmiddels klassieke animatiefilm My Neighbor Totoro betekende de internationale doorbraak voor Studio Ghibli-oprichter Hayao Miyazaki, een van de beste en bekendste Japanse anime-regisseurs, die later een Oscar zou winnen voor Spirited Away (2001). In tegenstelling tot modernere anime is deze nog geheel met de hand getekend, beeldje voor beeldje, veelal door de meester zelf. Het verhaal gaat over twee meisjes die naar het platteland verhuizen om dichter bij hun moeder in het ziekenhuis te kunnen zijn en de geesten, Totoro's genaamd, in het nabijgelegen bos ontdekken. In de hele film komt geen slechterik voor.

Verrassend: een vrolijke DreamWorks-animatiefilm voor het hele gezin, geschreven door Charlie Kaufman, scenarist van eigenzinnige films als Adaptation en Eternal Sunshine of the Spotless Mind. De plot is gebaseerd op een prentenboek van Emma Yarlett, maar de ontregelende vertelvorm en existentiële thema’s zijn vintage Kaufman. Hoofdpersoon Orion is een joch van een jaar of elf dat extreem bang is in het donker. Op een nacht wordt hij bezocht door Donker zelf, die hem ook voorstelt aan collega’s als Slaap, Droom en Stilte. In visueel opzicht niet al te opmerkelijk, maar inhoudelijk prachtig.

Volgens de Japanse folklore zijn wasbeerhonden (tanuki) ondeugende wezens die in staat zijn om van gedaante te wisselen. Zo kunnen ze in levenloze objecten veranderen, of zich voordoen als mensen. In deze wonderlijke, hilarische en vooral ook boze animatiefilm van Studio Ghibli-oprichter Isao Takahata (The Tale of the Princess Kaguya) vechten de dieren voor de bescherming van hun leefgebied, dat bedreigd wordt door grootschalige bouwprojecten. Zo plegen ze onder meer aanslagen op bouwvakkers — met behulp van hun magische scrotums — en proberen ze omwonenden angst aan te jagen door zich voor te doen als geesten.

De Gelaarsde Kat uit de laatste drie Shrek-films bleek bij het publiek zo lekker te vallen dat animatiestudio DreamWorks besloot het beest zijn eigen film te geven. Deze prequel, die zich afspeelt voordat Puss in Shrek 2 het pad kruist van het vloekende groene monster, is een potpourri van sprookjeselementen. Puss gaat op jacht naar de kip met de gouden eieren, maar krijgt concurrentie van femme fatale Kitty Softpaws en het neurotische ei Humpty Dumpty. Sterke grappen en uitstekende 3D-animatie.

Omdat de mensen het groene monster Shrek eng en lelijk vinden, heeft hij liever niemand om zich heen, daarom woont hij in een afgelegen moeras. Maar op een dag wordt hij wakker met honderden sprookjesfiguren in zijn voortuin. Het is het begin van een avontuur. Een sprookje over een monster met een onaangenaam karakter, geregisseerd door twee debutanten, met op de soundtrack onder andere liedjes van Eels, Joan Jett en John Cale; de DreamWorks-studio schuwde het experiment niet. De beloning was commercieel én kritisch succes, waarna er, minder gedurfde, vervolgfilms kwamen.

De vervolgfilms zijn ook te zien op Netflix 

Voor dat heerlijke kerstgevoel zit je bij Richard Curtis, schrijver van onder andere Love Actually, vaak wel goed. Samen met debuterend regisseur Simon Otto maakte hij voor Netflix deze animatiefilm, waarin de bewoners van het kleine kuststadje Wellington-on-Sea te maken krijgen met een hevige sneeuwstorm die al hun plannen voor de feestdagen omver schopt. Net als in Love Actually worden er verschillende verhaallijnen gevolgd die uiteindelijk mooi samenkomen, er is en modernere versie van de kerstvoorstelling én je zit als kijker te juichen voor opbloeiende kalverliefde. Daardoor is deze kerstfilm bepaald niet origineel, maar wel hartverwarmend en perfect voor de koude winterdagen.

Het leven van de onbevreesde zeemonsterjager Jacob Holland staat op z’n kop als hij de jonge Maisie, zijn grootste fan, als verstekeling op zijn schip vindt. Babysitten en achter monsters aan zitten, werkt namelijk niet echt samen. Toch is het Maisie die Jacob in dit epische zeeavontuur laat twijfelen aan het leven dat hij altijd gekend heeft. Voor volwassenen is Het zeebeest met twee uur een lange zit en niet echt vernieuwend, maar kinderen zullen tijdens deze animatiefilm van Netflix en regisseur Chris Williams (Big Hero 6, Vaiana) op het puntje van hun stoel zitten.

De piepkleine Arrietty en haar ouders wonen onder de vloer in een huis waar echte mensen leven. Ze voeden zich met een 'geleend' suikerklontje hier, een theeblaadje daar. Alles verandert wanneer Arrietty in de bovengrondse wereld wordt gezien door een jongen. Fraai gemaakte animatiefilm uit de vermaarde Ghibli studio; oprichter en meesteranimator Hayao Miyazaki (Spirited Away) liet de regie dit keer over aan debutant Yonebayashi, die verdienstelijk werk afleverde en de soundtrack liet maken door de Franse Cécile Corbel. De film was een grote hit in eigen land.

Japanse animatiegrootmeester Hayao Miyazaki (1941) leek in 2013 zijn imposante oeuvre passend af te sluiten met het weemoedige The Wind Rises. Het gepensioneerde bestaan bleek echter toch niet aan hem besteed en dus keerde hij terug naar de tekentafel voor dit semi-autobiografische sprookje voor volwassenen, over een jongen die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn moeder verliest, naar het platteland verhuist en vervolgens een magische (en duistere) wereld vol pratende dieren ontdekt. Typisch Miyazaki, en verrassen doet The Boy and the Heron dan ook maar zelden, maar de animatie is wonderschoon en de boodschap over verlies en rouw ontroert.

Na de klassieke Disneyfilm uit 1940 verschenen er nog veel meer verfilmingen van Carlo Collodi’s klassieke kinderboek De avonturen van Pinokkio, maar deze wonderlijke stop-motionfilm van Mexicaan Guillermo del Toro is de enige die minstens zo goed is. Del Toro mengt de grimmigheid van het boek met het sentiment van Disney en voegt daar allerlei persoonlijke stokpaardjes aan toe. Het verhaal over de levende marionet is verplaatst naar de jaren dertig, als Italië in de greep is van het fascisme. In die setting krijgt Pinocchio’s opstandigheid een heel andere lading. Meesterlijk ontworpen en uitgevoerd. Bekroond met de Oscar voor beste animatiefilm.

Sprookje over een schuchter, achttienjarig meisje dat door een heks in een oud vrouwtje wordt veranderd. Onverschrokken trekt zij de natuur in om haar oude gedaante terug te krijgen en de wereld van de ondergang te redden. Howl's Moving Castle is een vrije verfilming van het gelijknamige boek van de Britse fantasyschrijver Diana Wynne Jones. Animatiegrootheid Hayao Miyazaki maakte er een meeslepende film van. Een beetje Faust en een beetje Alice in Wonderland, vol fraaie details en wonderbaarlijke transformaties. Topvertier voor jong en oud.

Na de scheiding van haar ouders wordt de tienjarige Romy (nieuwkomer Vita Heijmen, fantastisch!) een paar dagen in de week geparkeerd bij oma Stine (Beppie Melissen), die een kapsalon runt. Stine doet aanvankelijk nogal nukkig tegen Romy, maar al snel groeien de twee naar elkaar toe. Helemaal wanneer blijkt dat oma Stine steeds meer vergeet. Regisseur Mischa Kamp (Het Paard van Sinterklaas, Jongens) bewijst eens te meer een fantastische regisseur van kinderen te zijn, en levert ondanks de zware thema’s – scheiding, dementie – een energieke, inspirerende en bovenal eerlijke film af. Bekroond met vier Gouden Kalveren, onder meer voor het prettig eigenzinnige scenario van Tamara Bos.

Veel familie-animatiefilms spelen zich af in een maatschappij die demoniseert wat anders is en afwijst wat onbegrijpelijk is. Fantasyfilm Nimona, gebaseerd op de gelijknamige webcomic over een held die vriendschap sluit met het monster dat hij gezworen heeft te vernietigen, is een frisse toevoeging aan dit genre. Dat komt deels door het strakke scenario, de speelse animatie en het toegewijde stemacteerwerk (vooral van Chloë Grace Moretz als gedaanteverwisselaar Nimona), maar het indrukwekkendst is de expliciete omarming van wat in dit soort films vaak connotatie blijft: de queer thematiek. Monsters en schurken zijn bekende metaforen voor queerheid; Nimona is geen mens en kan daarom niet trans genoemd worden, maar haar bestaan is duidelijk een allegorie voor de trans-ervaring.

Fantastische animatiefilm van Hayao Miyazaki, de tekenmeester en regisseur van het mythische animatie-epos Princess Mononoke (1997). Spirited Away opent met een familie-uitje dat strandt in een verlaten pretpark waar de ouders van de tienjarige Chihiro prompt veranderen in enorme varkens. Het park blijkt een rustplek voor allerhande goden en geesten die hun tijd tussen de mensen achter de rug hebben. Chihiro leert de absurde regels van haar nieuwe, op wankel kapitalistische leest geschoeide wereld - samen met vriendje Haku - en transformeert van een doorsnee verwend meisje in een zelfverzekerde heldin. Best bezochte animatiefilm in thuisland Japan. Winnaar van een Gouden Beer en een Oscar.

De Noorse regisseur Peder Norlund won de publieksprijs op het Cinekid filmfestival van 2003 voor zijn spannende kinderfilm Ulvesommer ('Wolfzomer'). De twaalfjarige Kim probeert tijdens de vakantie van moeder de berg te beklimmen waarop haar vader ooit het leven liet. Ze valt en vindt gewond beschutting in een spelonk, die al bezet blijkt te zijn door een moederwolf. De interactie tussen dier en kind is geweldig echt. Norlund deed er dan ook alles aan om geschikte kandidaten te vinden. Hoofdrolspeler Braathen: 'Het was helemaal te gek om met een wolf te acteren. Ik was niet bang omdat ik thuis een Ierse wolfshond heb.'

Verfrissend: een film voor een breed publiek, gesitueerd in Afrika, met alleen maar donkere acteurs. Dit regiedebuut van de Nigeriaans-Britse acteur Chiwetel Ejiofor (12 Years a Slave) is gebaseerd op de gelijknamige, autobiografische roman van William Kamkwamba. Het verhaal, over een puber uit Malawi die een plan bedenkt om zijn dorp te redden van de hongerdood, wordt geduldig en zonder opsmuk verteld, met alle ruimte voor de sympathieke, overtuigend gespeelde personages. Het slot wordt al min of meer verklapt in de titel, maar is evengoed hartverwarmend.

Terwijl hij probeert een paar kinderen uit zijn dorp te redden van een dol geworden, monsterlijk zwijn raakt de jonge Ashitaka besmet met een geheimzinnige ziekte. Op zoek naar genezing belandt hij midden in de strijd tussen een geheimzinnige prinses en een geïndustrialiseerde gemeenschap. Een oorlog waarin boswezens het opnemen tegen vuurwapens. Dit prachtige, ambachtelijk gemaakte eco-sprookje is misschien wel Miyazaki's beste film, beter nog dan het Oscarwinnende Spirited Away (2001), vanwege de fijne, niet drammerige boodschap, het meeslepende verhaal en niet in de laatste plaats vanwege alle levensechte, boeiende personages.