De beste films van 2026 (tot nu toe)

Met horrorfilm 28 Years Later (2025) keerden regisseur Danny Boyle en scenarist Alex Garland terug naar het zombie-universum dat ze introduceerden in 28 Days Later (2002). 28 Years Later was spannend, verrassend menselijk, én bracht een nieuw soort, geëvolueerd monster ten tonele: moordlustige, angstaanjagende ‘alfazombies’. Dit tweede deel van wat uiteindelijk een trilogie zal worden, is zowaar nog verrassender. Terwijl protagonist Spike (Alfie Williams) tegen zijn wil in onderdeel wordt van de sekte-achtige, rondtrekkende groep moordenaars ‘de Jimmy’s’ (aangevoerd door een ijzingwekkende Jack O’Connell), werkt dokter Nelson (Ralph Fiennes in topvorm) aan een manier om te communiceren met de alfazombies. Bloederig topvermaak, met boodschap.

Speelfilmdebuut van Kane Parsons, het brein achter YouTubeserie en cultfenomeen The Backrooms (Found Footage). Dat eindeloze labyrint van verlaten ondergrondse, raamloze kantoorruimtes waarin vaak weirde, soms enge, surreële dingen opduiken vormt het fascinerende, originele decor voor een psychothriller waarin meubelverkoper Clark (Chiwetel Ejiofor) in zijn winkel een portaal ontdekt naar deze andere dimensie. Zijn therapeute Mary (Renate Reinsve), die Clark aanmoedigt de ramen open te zetten, probeert hem daar weer uit te krijgen. De film, die het vooral moet hebben van de benauwende sfeer van deze 1990 video-retro-mindscape, kietelt de nieuwsgierigheid door uitgebreid door de ingesleten patronen van het brein te dwalen, met af en toe een horror-uitstapje. De surprise box office hit van de zomer, samen met een andere Amerikaanse horrorfilm: Obsession.

Backrooms draait momenteel in de bioscoop

Terwijl op zondagen in Spanje families bij elkaar komen, dreigen ze in dit prachtige, familiedrama juist uit elkaar te vallen. Want dat zijn de dagen waarop de 17-jarige Ainara (nieuwkomer Blanca Soroa, fantastisch) proefdraait bij de nonnen, bij wie ze zich – na de dood van haar diepreligieuze moeder – wil aansluiten. Zeer tegen de zin in van haar wereldse tante, die ervan overtuigd is dat Ainara een grote vergissing begaat. Intrigerend en intelligent drama van regisseur Ruiz de Azúa, die haar personages en de kijker geen simpele uitweg biedt uit dit duivelse dilemma, waardoor de problemen levensecht, en uiteindelijk hartverscheurend worden. Winnaar van de Gouden Schelp op het festival van San Sebastian.

Na het matig ontvangen Parthenope (2024) is regisseur Paolo Sorrentino (La grande bellezza) terug in topvorm. In zijn elfde speelfilm volgen we de (fictieve) Italiaanse president Mariano De Santis (de immer charismatische Toni Servillo) gedurende de laatste maanden van zijn ambtstermijn. Maar voordat het staatshoofd met pensioen gaat, buigt hij zich over twee slepende kwesties: het wel of niet ondertekenen van een controversiële euthanasiewet en de gratieverzoeken van twee moordenaars. Met dezelfde visuele flair als in zijn eerdere werk, maar zonder zijn gebruikelijke extravagantie, maakte Sorrentino een mooie, contemplatieve film over ouder worden, twijfel en veranderende tijden. Servillo’s prachtrol werd terecht bekroond met de acteerprijs in Venetië.

‘Houdt altijd je hart open,’ dat is het advies dat Agnes (Jessie Buckley) in zestiende-eeuws Stratford-upon-Avon aan haar kinderen geeft. Maar haar eigen hart gaat dicht wanneer haar zoontje Hamnet tijdens de pestpandemie overlijdt, en eega Will (Paul Mescal) niet thuis was maar in Londen. Hartverscheurende film over het verlies van een kind, dat Agnes heel anders verwerkt dan Will (kort voor William), die het gemis van zijn zoontje Hamnet van zich afschrijft in de tragedie Hamlet. Deze op de gelijknamige roman van Maggie O'Farrell gebaseerde film van Chloé Zhao (Nomadland) komt aarzelend op gang, maar grijpt de kijker halverwege vast en laat daarna niet meer los. Vooral dankzij Buckley’s rauwe en verwoestende vertolking van Agnes. Overladen met prijzen.

Waargebeurd: Van de ene op de andere dag begint de Schotse tiener John Davidson tics te vertonen en onvrijwillig te vloeken. Hij heeft het syndroom van Gilles de la Tourette, maar die aandoening is dan – in 1983 – nog zo goed als onbekend. Wat John in veel problemen zal brengen. Thuis, op school en later – we volgen hem over een periode van zo’n veertig jaar – ook op zijn werk. Hartverwarmende biopic geregisseerd door de Britse regisseur Kirk Jones (Waking Ned, Nanny McPhee), die precies de juiste mix gebruikt van tragiek en humor. Winnaar van de Publieksprijs op IFFR2026.

I Swear draait momenteel in de bioscoop

New York, 1952. De jonge, brutale schoenenverkoper Marty (Timothée Chalamet, hypnotiserend) is vastberaden om wereldkampioen tafeltennis te worden. Verblind door ambitie werkt hij zichzelf almaar verder in de nesten. Deze mix van sportdrama, thriller en komedie, van een van de regisseurs van Good Time en Uncut Gems, is verbluffend energiek; een aaneenschakeling van verbaal vuurwerk, intense actie en ontregelende wendingen. In hoeverre je wordt meegesleept, hangt misschien wel af van je blik op Marty zelf: is hij een aandoenlijke schelm of een hufter die eigenlijk geen succes verdient?

Wanneer ‘company man’ Mansu ontslagen wordt door de papierfabriek (AI neemt zijn werk over), besluit hij dat hij geen andere keuze heeft… dan al zijn concurrenten voor een nieuwe baan te vermoorden. Want hoe anders kan hij het nu gebroken maar ooit perfecte gezinnetje dat hij vormde met de dappere Miri en hun twee kinderen, weer compleet maken? Heerlijke zwarte komedie van de Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-wook, die schijnbaar moeiteloos schakelt tussen slapstick, thriller en sociaal drama. Zonder ooit richting, ritme of tempo te verliezen. Maar wie had anders verwacht van de maker van uitermate soepel vertelde films als Oldboy, The Handmaiden en Decision to Leave?

Als de negenjarige Lamia op school wordt uitverkoren om een taart te bakken voor de verjaardag van president Saddam Hussein, betekent dat het begin van een zoektocht naar meel, eieren en suiker in een onder oorlog en voedseltekorten zuchtend Irak. Lamia, haar haan Hindi (een opvallende glansrol!) en oma Bibi reizen ervoor van hun rieten huis in de uitzonderlijk mooi geschoten Mesopotamische moerassen in Zuid-Irak naar hoofdstad Bagdad. De in de VS opgeleide, debuterende scenarist/regisseur Hasan Hadi schetst aan de hand van een sprookjesachtige vertelling een messcherp, wrang-komisch beeld van de ontberingen en stompzinnige persoonsverheerlijking onder totalitair leiderschap. Uitgeroepen tot beste nieuwkomer én winnaar publieksprijs in Cannes.

The President's Cake draait momenteel in de boscoop

Een Amerikaanse natuurkundeleraar (Ryan Gosling) ontwaakt met geheugenverlies op een ruimteschip, miljoenen kilometers van huis. Langzaam begint het hem te dagen dat hij een complexe missie moet uitvoeren om de aarde te redden. Een mysterieuze alien biedt onverwachte hulp. Deze verfilming van de bestseller van Andy Weir (The Martian) mengt de grandeur van Interstellar met spielbergiaans sentiment en het soort vrolijke humor dat regisseurs Lord en Miller eerder hanteerden in The Lego Movie. Het resultaat is een beetje maf, maar wel erg amusant, met prachtige ruimtebeelden, een fijne feelgoodsfeer en Gosling op z’n charmantst.

In deze virtuoze opvolger van het overrompelende Long Day’s Journey Into Night (2018) laat de Chinese cineast Bi Gan een melancholiek spook – de Fantasmer – aan de tijd ontsnappen, door hem steeds opnieuw tot leven te wekken in een andere filmstijl van de twintigste-eeuwse cinema. Zo reïncarneert deze ‘laatste dromer’ in vier verschillende personages en verhalen: van een film noir over een moordcomplot, tot een onmogelijke love story op de drempel van de 21ste eeuw. Bi Gans onvaste duik in de bloemrijke wereld van de menselijke ziel is filosofisch, ontroerend, grappig en poëtisch, maar bovenal een originele, lyrische ode aan het medium film. Winnaar Speciale Prijs op Cannes2025.

Resurrection draait momenteel in de bioscoop

Deze weergaloze film van regisseur Kleber Mendonça Filho over de militaire dictatuur in Brazilië (1964-1985) is veel tegelijk. Soms een politiethriller à la The French Connection, dan weer een samenzweringsfilm als The Parallax View, en op het eind ook nog even een politiek drama als I’m Still Here, over vermoorde en verdwenen familieleden. De film duurt ruim tweeëneenhalf uur, maar sleept nooit en blijft altijd zinderen. Dat is vooral dankzij de Braziliaanse superster Wagner Moura (Tropa de elite, Narcos), die de hoofdrol – een onderzoeker bij de universiteit die in 1977 moet onderduiken wanneer hij tegen het grootkapitaal ingaat – vol overtuiging en met diepgang speelt. Zowel de film als Moura zijn inmiddels overladen met filmprijzen.

De Chinese professor Wong (Tony Leung Chiu Wai), gespecialiseerd in de werking van het brein, wandelt tijdens de coronalockdown door de botanische tuin van een Duitse universiteit. Hij ziet een imposante boom, een 200 jaar oude ginkgo biloba, en vraagt zich af of mensen en planten met elkaar kunnen communiceren. Bij dezelfde boom blijken anderen daar al eerder onderzoek naar te hebben gedaan. We zien hoe in 1908 Grete als eerste vrouwelijke student de denkbeelden van Goethe over ontwikkeling van planten ontdekt. En hoe in de jaren zeventig plattelandsjongen Hannes het prachtige titelgedicht ‘Stille vriend van vele verten, voel’ van Rilke leest. Een warm, scherpzinnig, zinnenprikkelend drieluik over gevoel, wetenschap en de transformatieve kracht van de plantenwereld.

Silent Friend draait momenteel in de bioscoop

Hypnotiserende thriller van de Spaanse regisseur Oliver Laxe (Mimosas, Fire Will Come), over een vader die zijn vermiste dochter zoekt tijdens een rave in Marokko. Niemand lijkt haar daar te kennen, maar hij geeft niet op en sluit zich aan bij feestgangers die met twee gigantische campers dagenlang dwars door de woestijn rijden, op weg naar de volgende rave. Wat volgt is een onheilspellende reis door een desolaat landschap. Denk aan Mad Max meets Spoorloos, met een pulserende technosoundtrack die de bioscoopzaal op zijn grondvest doet beven. In Cannes vielen zowel de film (juryprijs), de soundtrack, als de jackrussellterriër Pipa (Palm Dog) in de prijzen.

Journalist Edith (Lisa Loven Kongsli, vooral bekend als de moeder in Turist) leeft in Oslo samen met haar dementerende moeder en jonge zoon, die is verwekt met behulp van een onbekende donorvader. Wanneer ze per toeval de identiteit van de vader ontdekt, raakt Edith geïntrigeerd door deze Niels (Herbert Nordrum), en verzint een list om hem te ontmoeten. Zo’n ietwat gekunsteld uitgangspunt had in Hollywood (en misschien ook Nederland) al snel een banale romcom opgeleverd, maar dit Noorse drama is volwassen, genuanceerd en erg onderhoudend uitgewerkt. De complicaties van het alleenstaande moederschap worden eerlijk maar ook nuchter en zonder oordeel onderzocht.

Solomamma draait momenteel in de bioscoop

Indrukwekkend drama van de Duitse regisseur Mascha Schilinski over vier generaties meisjes/jonge vrouwen – van ongeveer 1910 tot nu – op telkens dezelfde, enorme boerenhoeve in de Duitse Altmark. We zien levens vol pijn, vernedering en dood, maar toch wordt de film nooit zwaar of deprimerend. Daar is ie simpelweg te poëtisch voor. Die poëtische aanpak maakt de film soms ook wat moeilijk te volgen, maar de eigenzinnige Schilinski is er de regisseur niet naar om concessies te doen. Gelukkig maar, want zo kan Sound of Falling een unieke, intrigerende en onontkoombare ervaring worden.

De Engelse mysticus ‘Mother’ Ann Lee (1736-1784) zag zichzelf als de vrouwelijke incarnatie van Christus. Met haar gemeenschap van zogenaamde Shakers trok ze naar Amerika om vervolging te ontwijken. Deze biopic, met indrukwekkende hoofdrol van Amanda Seyfried, mengt historisch drama met wervelende musicalscènes – want de Shakers hielden van extatische zang en dans. Regisseur Mona Fastvold werkte eerder mee aan The Brutalist en levert een al even intense, maar toch ook volstrekt unieke productie. Waarin ze vertelt als scepticus en gelovige tegelijk, en de kijker uitdaagt die ambiguïteit te omarmen. Wie dat lukt, wacht een overdonderende filmervaring.