Murder in Glitterball City: bedachtzaam moordmysterie in een stad vol excentriekelingen

De commercials van Little John’s Derby Jewelry zijn vaak grappiger dan de nachtelijke sitcomherhalingen die ze onderbreken. In een van de populairste spotjes van de lommerd van Louisville – de Amerikaanse stad waar ooit de discobal werd uitgevonden – zingen een dansende bouwvakker, cowboy, agent en indiaan op de melodie van ‘Y.M.C.A.’: ‘We’re going to Little John’s today/ To take our jewelry in and get our cash today/ You will get a good deal/ And you get paid for real.’ Daarna verschijnt Little John zelf in beeld: een klein, onberispelijk gekleed figuurtje dat met presidentiële ernst uitlegt dat de goudprijs momenteel hoog staat. Even later danst de geboren Filipijn vrolijk tussen de verklede zangers.

De tweedelige documentaire Murder in Glitterball City staat bol van excentrieke types zoals Little John en zijn breedgebouwde, hoogblonde vrouw Missy – het brein achter de campy reclames. De docuserie is gebaseerd op het gelijknamige boek van stadsgids David Dominé, die zich tien jaar lang vastbeet in een lokale moordzaak uit 2010. Het productieteam achter het gelauwerde RuPaul’s Drag Race werkte vier jaar aan de documentaire.

Wat eerst nog lijkt op een bonte verzameling portretten van buurtbewoners in een wijk vol victoriaanse huizen, blijkt langzaam een aanloop naar iets veel donkerders. Het verhaal draait uiteindelijk om een giftige driehoeksrelatie tussen drie mannen: de getatoeëerde punker Joey Banis, zijn partner Jeffrey Mundt – een ambtenaar met stekeltjeskapsel – en Jamie Carroll, een dragqueen, drugsdealer en getalenteerd dameskapper. Hun leven speelt zich af in kleine, benauwde kamers, waar ruzies om geld, drugs en aandacht langzaam escaleren. Het mondt uit in een gewelddadige nacht waarin Carroll wordt vermoord en in een plastic opbergdoos onder de keldervloer verdwijnt.

© HBO Max

Die uitgebreide aanloop maakt Murder in Glitterball City geen klassiek truecrimeserie. In plaats van een strak opgebouwd misdaadverhaal kiezen de makers voor een brede, bijna systemische blik op huiselijk geweld en afhankelijkheid. Daarmee suggereren ze dat dit soort tragedies zelden in één nacht ontstaan, maar groeien in een netwerk van relaties, verslaving en emotionele chantage. Het is een integere en bedachtzame benadering, die recht doet aan de complexiteit van het thema. Tegelijk voelt die eindeloze nuance voor de kijker, gewend aan hoe het genre dader- en slachtofferschap uiteindelijk tamelijk helder verdeeld, ook onbevredigend. Het levert een visueel verleidelijke, maar afstandelijke documentaire op, die meer verklaart dan raakt.

Tegen het einde blijft er weinig van de vrolijke reclamesfeer van het begin over. Zelfs het ogenschijnlijk koddige stel John en Missy heeft een wrange bijsmaak gekregen. Schijn bedriegt: in Murder in Glitterball City blijkt glitter vooral een manier om de schaduw draaglijk te maken.