Waarom werd Heated Rivalry zo populair? 'Het was hoog tijd voor een serie als deze'

Ze zijn bijna net zo leuk als de serie zelf: de filmpjes van grote groepen mensen, veelal vrouwen en queer mannen, die samen de seizoensfinale van Heated Rivalry kijken. Sociale media staan er vol mee sinds de Canadese serie over twee verliefde professionele ijshockeyers, de Russische Ilya (Connor Storrie) en Canadese Shane (Hudson Williams) een enorme hit werd in Canada en de VS. Met elke nieuwe aflevering steeg het aantal kijkers en groeide de hype. En toen eind december de zesde en laatste aflevering – inmiddels is de reeks bij ons te zien op HBO Max – van het eerste seizoen verscheen, werden overal watch parties georganiseerd, feestelijke bijeenkomsten om samen de ontknoping te bekijken.

Uiteraard werden deze feestjes volop gefilmd en alle reels en video’s van die bijeenkomsten laten min of meer hetzelfde zien: uitgelaten mensen die enthousiast reageren op de wendingen in de slotaflevering en juichen wanneer de twee hoofdrolspelers, die dan in het geheim al jaren een stomende seksrelatie hebben, hun genegenheid tonen. In een van de vele filmpjes die viraal gingen kijkt de jonge man naar de joelende menigte die hij vastlegt om daarna opgetogen in de camera te roepen: ‘I love being gay!’

© Sabrina Lantos/HBO Max

Heated Rivalry werd gemaakt door Jacob Tierney (Letterkenny) en is een adaptatie van een deel uit de Game Changers-reeks van Rachel Reid, die verscheen bij Harlequin, een uitgever van stuiverromannetjes. Dit verklaart ook meteen waarom het verhaal zo ongegeneerd romantisch is en er doorlopend sprake is van vurige verlangens. Toch is Heated Rivalry een uitzonderlijke serie. Niet omdat we zien dat twee mannen verliefd worden op elkaar, dat gebeurt tegenwoordig gelukkig regelmatig op tv. Zelfs niet omdat deze mannen elkaar treffen in de professionele ijshockeywereld, een plek vol hypermasculiniteit en machismo, maar omdat het een queerliefdesverhaal is waarin nu eens geen narigheid voorkomt.

Echte ellende blijft uit

Oké, Ilya en Shane moeten hun intense gevoelens voor elkaar uiteraard zien te verbergen voor de buitenwereld. En ook voor elkaar – het blijft een verhaal van aantrekken en afstoten, zoals dat gaat in het bouquetreeksgenre –, maar echte ellende blijft uit. ‘Het is een slaapliedje in de mooiste zin van het woord,’ concludeerde psycholoog Esther Perel dan ook in haar eigen reactievideo op sociale media. ‘Telkens als je verwacht dat er iets ergs gebeurt, gebeurt het niet. De serie kijken is alsof je een teddybeer aait. Heerlijk!’

Het gebrek aan rampspoed was ook het eerste wat Linda Duits, die als mediawetenschapper verbonden is aan de Universiteit van Utrecht, opviel toen ze de serie op aanraden van een goede vriend zag. ‘We zijn er zo op getraind om lijden te verwachten in queerverhalen. Als het niet gaat over de pijn van de coming-out of problemen rond acceptatie dan gaat het wel over de aidsepidemie. Queerverhalen gaan hoe dan ook altijd, áltijd, over pijn,’ zegt ze tijdens een telefoongesprek. ‘Vandaar dat ik hier tijdens het kijken naar Heated Rivalry ook voortdurend op aan het wachten was. Nu gaat het mis, dacht ik, nu komt het geweld. Maar dat kwam niet.’

De reeks deed Duits daarom denken aan de Netflixhit Heartstopper, een youngadultserie over twee tienerjongens die verliefd worden op elkaar. Hierin zit een veelgeprezen scène waarin een van de jongens uit de kast komt als biseksueel tegenover zijn moeder, gespeeld door Olivia Colman, die vol warmte en begrip reageert op zijn ontboezeming. ‘Ik vond de twee series erg op elkaar lijken, al is Heartstopper een redelijk onschuldig verhaal over tieners, terwijl Heated Rivalry expliciete seksscènes bevat en duidelijk bedoeld is voor kijkers boven de achttien.’ Maar wat ze met elkaar gemeen hebben, aldus Duits, is dat leed ook als je het verwacht uitblijft. ‘En dat levert zo’n bijzondere kijkervaring op.’

Geen male gaze

Dat er een publiek is voor dit soort queerverhalen werd afgelopen weken wel duidelijk, want Heated Rivalry een sensatie noemen is een understatement. Het eerste seizoen genereerde lovende recensies, eindeloos veel opiniestukken en talloze reacties op sociale media. Het satirische Amerikaanse sketchprogramma Saturday Night Live maakte niet alleen een parodie op de serie, maar nodigde ook hoofdrolspeler Storrie uit om een aflevering te hosten. En dat was nadat hij samen met tegenspeler Willams de olympische vlag al had mogen dragen in aanloop naar de Winterspelen in Italië. Zelfs Oprah Winfrey prees Heated Rivalry, al had de tv-persoonlijkheid wel wat moeite met de vele expliciete seksscènes, zo bekende ze aan iemand van de cast. Een mening die overigens niet door veel kijkers gedeeld wordt, want de prachtige naakte, gespierde lijven en de mannen die hier zonder enige terughoudendheid en met veel tederheid en respect van genieten dragen juist bij aan de sensatie.

© Sabrina Lantos/HBO Max

Het mannelijk schoon is volgens Duits zelfs de voornaamste reden dat veel vrouwen – een groot deel van het kijkerspubliek – als een blok voor Ilya en Shane zijn gevallen. ‘Homoporno is sowieso heel populair onder vrouwen die seks hebben met mannen,’ licht ze toe. ‘Dat komt doordat in reguliere porno de male gaze overheerst, een camerablik die vanuit de heteroseksuele man het vrouwenlichaam begeert. Maar vrouwen die seks willen met mannen, willen naar mannen kijken. En naar mannenlichamen die begeerlijk zijn. Iets wat in heteroporno vaak ook al niet het geval is, want daar hebben de mannen regelmatig een buikje.’

In Heated Rivalry zijn buikjes ver te zoeken. Alle lichamen zijn afgetraind en perfect geproportioneerd. Duits heeft dan ook wel wat kritiek voorbij zien komen, onder meer dat het een vertekend schoonheidsideaal laat zien. ‘Maar dat gaat voorbij aan het doel van deze serie,’ zegt Duits. ‘Het gaat niet om een correcte weergave van de werkelijkheid, er moet juist fantasie in zitten. Voor de kijkers die thuis zo’n buikje op de bank hebben zitten.’

Acceptatie

Of het enorme succes van Heated Rivalry ook een positieve bijdrage zal leveren aan een bredere acceptatie van de queergemeenschap, betwijfelt Duits. ‘Ik heb geen cijfers gezien, maar ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken dat de mensen die deze serie hebben gekeken en zich laten meeslepen door deze hype vrouwen zijn die seks met mannen willen en mannen die seks met mannen willen.’ Dat zijn over het algemeen geen groepen die bijgespijkerd hoeven te worden over homoacceptatie, meent de mediawetenschapper. ‘Dus als je me vraagt of dit de haat zal verminderen, dan zeg ik nee. Mensen die moeite hebben met homoseksualiteit zullen Heated Rivalry niet gaan bekijken en de serie ook niet op hun tijdlijn tegenkomen.’

Dat een reeks met een relatief klein budget en voornamelijk onbekende acteurs zo veel liefde weet los te maken, betekent volgens psycholoog Esther Perel wél iets anders. Namelijk, dat we, vanwege de toestand waarin de wereld momenteel verkeert, massaal snakken naar iets positiefs. In haar videopost over de serie noemt ze Heated Rivalry een ‘tegengif voor de harde realiteit waar veel mensen momenteel tegenaan lopen’. Duits, die onlangs een boek schreef over het belang van onbekommerd plezier, Leuk!, denkt dat het succes ons leert dat we juist alles moeten benoemen wat wél goed gaat. Zo laat Heated Rivalry zien dat het leven er de afgelopen decennia behoorlijk op vooruitgegaan is voor queer mensen. ‘Wat dat betreft was het ook hoog tijd voor een serie als deze,’ zegt ze. ‘Want zoals die jongen in de video terecht zegt: het is gewoon heel erg leuk om queer te zijn.’