Christopher Lee moest zelf niks hebben van zijn status als 'de koning van horror'

Met zijn 1 meter 96, zijn diep donkerbruine ogen, laaghangende mondhoeken en zijn strak achteruit gekamde haren was acteur Sir Christopher Lee (1922-2015) van nature een imposante en mysterieuze verschijning. Eén intense blik in de camera was in zijn geval genoeg om bioscoopgangers de stuipen op het lijf te jagen. De Brit bouwde er een carrière op: na jarenlang bijrolletjes te hebben gespeeld in kleine film- en theaterproducties in Londen, waren het zijn monsterrollen in de horrorfilms van Hammer Film Productions uit de jaren vijftig en zestig die hem wereldberoemd maakten.

De boomlange acteur gaf gestalte aan mummies, speelde het monster van Frankenstein en draafde maar liefst tien keer op in de rol van graaf Dracula. Met name dat laatste personage gaf zijn carrière vleugels. ‘Door de Dracula-films werd Lee een begrip,’ aldus filmmaker Joe Dante in The Life and Deaths of Christopher Lee. ‘Hij maakte er ongelooflijk veel indruk mee.’

Toch was Lee zelf minder te spreken over zijn griezelavonturen. Bang als hij was om onderschat te worden, om niet te worden gezien als volwaardig acteur, deed hij zijn rollen in horrorfilms vaak af als slecht, als iets waar hij niet meer mee geassocieerd wilde worden. Toen regisseur Peter Jackson hem ooit vroeg een Dracula-poster te signeren, deed hij dat dan ook mopperend, vertelt de filmmaker in de documentaire. ‘Hij zette erbij: “Beste Peter, dit komt uit een ander leven.” Hij beschouwde Dracula als iets dat hij achter zich had gelaten.’

Niet veel later zou Jackson Lee vragen voor de rol van Saruman in de befaamde Lord of The Rings-trilogie, een klus die de acteur – die groot fan was van de boeken – maar al te graag aannam. Het waren dit soort personages die Lee de kans gaven om zich te herdefiniëren als acteur. Om de wereld te laten zien dat hij meer kon dan alleen monstertje spelen. Het was iets dat hem bezighield tot het einde van zijn bijna driehonderd films tellende carrière.