De beste documentaires van mei 2026

Deze mooi geschoten en slim gemonteerde concertregistratie van verschillende optredens tijdens het Newport Jazz Festival in de zomer van 1958 (met onder andere Louis Armstrong, Chuck Berry en Mahalia Jackson) is een geweldige en hartverwarmende kijkervaring. Regisseur Bert Stern koos ervoor niet alleen de muzikanten te filmen, maar ook het publiek en de omgeving. Steeds wist hij de camera op precies de juiste plek te zetten, met veel oog voor detail. Het resultaat is prachtig: de observerende documentaire is niet alleen een aanstekelijke concertfilm met heerlijke muziek, maar ook een haast poëtisch tijdsbeeld van het Amerika van de jaren vijftig.

‘En anders gaan we maar later los,’ zegt Hennie van der Most. Zijn pretpark op een voormalig afvalverwerkingsterrein aan de Maas in Rotterdam is al sinds 2012 in ontwikkeling. Sommige onderdelen zijn af, maar grotendeels blijft het een bouwplaats. De gemeente en de schuldeisers zijn het zat, maar Van der Most houdt vol dat hij zijn levenswerk gaat afmaken. Max Ploeg volgde de 75-jarige ondernemer een jaar lang. We zien zijn thuissituatie, zijn creatieve invallen en de amateuristische manier waarop de bouw verloopt. Het resultaat is een tragikomische documentaire met een hoog ‘show, don’t tell’-gehalte.

Driedelige documentaire van de Iraans-Nederlandse kunstenaar Tina Farifteh, die vanuit Amsterdam naar het Friese dorp Sexbierum verhuist en daar radicaal de verbinding aangaat met de bewoners. Ze wordt beste vrienden met aardappelboer Auke en dompelt zich onder in de lokale tradities, in een nietsontziend onderzoek. Wat is thuis? Hoe kunnen we naar elkaar luisteren zonder oordeel? Hoe kunnen we ons met elkaar verbinden als we niet op elkaar lijken? Een even spannende als ontroerende en visueel overweldigende serie.

Bijzonder aanstekelijke feelgood-documentaire over het leven en werk van acteur en komiek Martin Short, de laatste jaren vooral bekend van zijn hoofdrol in Only Murders in the Building. Maar Shorts carrière is natuurlijk veel rijker, met talloze rollen in komische films en onvergetelijke, bizarre typetjes als Jiminy Glick en Ed Grimley. De documentaire werd gemaakt door Shorts boezemvriend Lawrence Kasdan, en dat is merkbaar, in een portret waarin iedereen zonder uitzondering lovend is over Short. Maar het werkt wel, vooral omdat de hoofdpersoon zelf uitermate ontwapenend en sympathiek is.