Nieuwe aflevering 'The Art of Architecture' over architecte Liz Diller

‘We verwachtten hooguit 400.000 bezoekers per jaar, het werden er gelijk 8 miljoen.’ In de aflevering van The Art Of Architecture over haar werk vertelt de Pools-Amerikaanse architecte Liz Diller (Łódź, 1954) over het project dat haar, en haar firma Diller Scofidio + Renfro, wereldberoemd maakte: de High Line in New York.

Een in onbruik geraakt verhoogd spoortracé was het, 2,3 kilometer lang, dwars door Manhattan. Burgemeester Giuliani wilde het afbreken, maar bewoners kwamen in verzet. Een prijsvraag werd uitgeschreven, die door Diller en Ricardo Scofidio, haar in 2025 overleden levenspartner, werd gewonnen.

‘Het was een no-goarea,’ zegt Diller, ‘overal afval, overwoekerd door onkruid, maar het was ook een melancholieke plek, bijna mooi, een accidental landscape, een ecosysteem dat sinds de jaren tachtig vanzelf was gegroeid. Hoe die melancholie, die otherworldliness te bewaren, dat was de vraag. We moesten de High Line beschermen tegen architectuur.’

Ze ontwierpen een park bovenop het tracé, waar allerlei activiteiten plaatsvinden en de natuur, ‘ontworpen’ door de Nederlandse tuinarchitect Piet Oudolf, zijn eigen gang kon gaan. De High Line werd een hit, staat sinds lang in alle things to see in New York-lijstjes (en is volgens sommigen daardoor een plek die inmiddels het best vermeden wordt). En werd omarmd door architecten wereldwijd: Toronto, Chicago, Tokyo en Sydney kregen hun eigen High Line en ook in Rotterdam is inmiddels eentje in de maak.

Of het project dat Diller recent realiseerde aan het einde van de High Line evenveel navolging zal krijgen, moet nog blijken. Een vliegtuighangar bedekt met een donzen dekbed, is het genoemd, en een slak. The Shed zoals de naam luidt, is een uitschuifbaar ‘gebouw’: een stalen frame van 3,6 miljoen kilo, rustend op acht reusachtige wielen, overdekt met warmte-isolerend plastic. In ingetrokken toestand is het als een huls over het naastgelegen gebouw geplaatst. Rijdt het gevaarte naar buiten dan wordt het plein een overdekt theater.

Vijf minuten slechts neemt de operatie in beslag. De High Line kun je de hele dag lopen, het wonder van de Shed zit hem in die vijf minuten, waarvan je nooit weet wanneer ze aanbreken. Het is wachten op het wonder. Voor iedere toerist wat wils.