‘Ik zit hier met alleen maar boomers,’ beklaagt de 22-jarige Eli (Tara Hetharia) zich, ergens aan het begin van de geslaagde Telefilm Met oprechte deelneming. Samen met haar oma Winnie (Nel Lekatompessy) is ze afgereisd naar de Noord-Franse kust, waar ze deelnemen aan een groepreis voor senioren.
Het was eigenlijk de bedoeling dat haar vader mee zou gaan, maar omdat die onverwachts overleed, is Eli in zijn plaats meegereisd. Eli ziet de trip als kans om nader tot haar oma te komen, en samen met haar te rouwen om hun grote verlies. Maar daar moet Winnie niets van hebben, die is meer van het spreekwoordelijke ‘Indische zwijgen’, en gaat elk gesprek over haar overleden zoon uit de weg. ‘We zijn op vakantie!’ bijt ze haar kleindochter toe, wanneer die oppert om tijdens de reis samen de as van haar vader uit te strooien.
Deze frictie tussen oma en kleindochter staat centraal in de film en levert rake scènes op over hun generatieverschillen. Winnie heeft geleerd hard te zijn, en alleen haar tranen te laten vloeien wanneer ze alleen is. Terwijl de jonge Eli leerde dat ‘het oké is om niet oké te zijn’, zo’n typische uitspraak onder gen Z’ers, voor wie therapie en praten over mentale gezondheid de normaalste zaken van de wereld zijn.
Al zet regisseur Roxanne Stam (Deining) ook vraagtekens bij de openheid waarmee jongeren zich tegenwoordig zo sterk identificeren. Want luisteren deze steeds individueler levende adolescenten eigenlijk wel écht naar elkaar? Of is het slechts schone schijn?
Terwijl de gemoederen tussen Eli en Winnie steeds hoger oplopen (tot het onvermijdelijke kookpunt, in een sterk geacteerde scène bij een beekje) is er in de film gelukkig ook genoeg ruimte voor wat meer lichtheid en humor. Eli botst niet alleen met haar oma maar ook met het bonte reisgezelschap waarmee ze op pad is, wat meerdere ongemakkelijke, grappige scènes oplevert.
Deze reisgenoten – onder wie een Gerard Reve citerende brombeer (leuke rol van Michiel Kerbosch), een seksueel vrije, spirituele dame (Tamar Baruch) en een nuchtere weduwnaar met doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoegmentaliteit (Raymond Thiry) – vinden van alles van Eli en haar generatie, en zijn ook niet te beroerd om dat met haar te delen.
Al duurt het natuurlijk niet lang voordat Eli en haar reisgenoten naar elkaar toe groeien in de film, en iedereen beseft dat er misschien toch ook wel wat te leren valt van de andere generatie.
