My Brilliant Career: sprankelende verfilming van een Australische feministische klassieker
My Brilliant Career is te zien op Netflix
De zesdelige Netflixreeks My Brilliant Career is gebaseerd op de gelijknamige roman van Miles Franklin. Hoewel men een moderne draai aan de klassieker heeft gegeven – alle thema’s van nu komen voorbij: van patriarchaat en kolonialisme tot seksisme en racisme – is het zeker geen loodzware serie vol inclusiviteitspreekjes geworden.
Als Sybylla Melvyn in de eerste aflevering van My Brilliant Career aankondigt dat ze naar de plee moet, is haar deftige grootmoeder met stomheid geslagen over deze onbeschaamde mededeling. Sybylla wandelt vervolgens doodleuk de tuin in om haar enkellange rokken op te hijsen en in het gras te hurken.
Het is een scène zoals je ze zelden ziet in kostuumdrama’s. Maar My Brilliant Career is dan ook niet de zoveelste serie vol ruisende rokken en hoge hoeden. Het is de sprankelende verfilming van een boek dat zo ongeveer elke Australiër kent. Miles Franklin schreef haar roman al toen ze zestien was, maar het zou nog vijf jaar duren voordat ze tot haar immense vreugde in 1901 zes exemplaren van My Brilliant Career aantrof in de brievenbus. Die brievenbus stond in de Australische bush waar Franklin opgroeide. Voor haar boek had ze enthousiast inspiratie geput uit de enige mensen die ze kende: haar armlastige familie en hun directe buren. De belevenissen van de rebelse Sybylla Melvyn die een carrière als schrijver nastreeft terwijl ze geacht wordt een man te vinden, vertoonden de nodige overeenkomsten met die van Miles Franklin. Haar familie was er niet blij mee, maar de rest van Australië koestert deze feministische klassieker al sinds die 125 jaar geleden verscheen. Niet voor niets is het boek nog altijd in druk. Er zullen down under dus wel de nodige wenkbrauwen gefronst zijn toen de zesdelige Netflixserie op 13 augustus werd gedropt.
Die draait om Sybylla Melvyn, oudste dochter van ouders die te weinig geld en te veel dochters hebben. Ze leiden een armoedig leven daar in de bush, maar Sybylla heeft alle vrijheid om te doen en laten wat ze wil. Totdat haar ouders haar naar haar welgestelde grootmoeder sturen die haar manieren moet bijbrengen, waarna ze hopelijk snel een geschikte echtgenoot vindt die de rest van de familie ook kan onderhouden. Alleen laat Sybylla zich niet zo makkelijk temmen en een huwelijk is wel het laatste waar ze van droomt.
Klassiek in een modern jasje
Nadat Little House on the Prairie onlangs al door de Netflixwasstraat werd gehaald, is nu deze evergreen aan de beurt. Scenarioschrijver Liz Doran herlas het boek en besloot de Australiërs die onzichtbaar bleven in het oorspronkelijke verhaal een dikke eeuw later wél een gezicht te geven. Dus zijn er mooie rollen voor inheemse Australiërs en is er ook een gay zijlijntje waarin twee mannen een geheime relatie hebben. Een van de belangrijkste ingrepen is de afkomst van love interest Harry Beecham. In het boek is hij een melkwitte (en tamelijke saaie) koloniale landeigenaar, in de serie heeft hij, behalve een spectaculaire sixpack die al binnen een paar minuten wordt getoond, een Chinese moeder. Daarmee wilde Doran rechtdoen aan de grote Chinese gemeenschap die Australië van oudsher heeft.
Interessant is ook de rol van Nell, een vrouw met inheemse wortels die werkt als paardentrainer en net zo vrijgevochten en eigenzinnig is als Sybylla. En dan is er nog de merry widow Augusta – luidruchtig, roodharig en steenrijk –, die Sybylla aanmoedigt om verkoopbare verhalen te schrijven zodat ze niet hoeft te trouwen.
Dus ja, alle thema’s van deze tijd zitten erin: de macht van het vermaledijde patriarchaat, kolonialisme, feminisme, seksisme, homofobie, racisme, en nee, subtiel is het allemaal niet. Maar dat levert absoluut geen loodzware serie vol brave inclusiviteitspreekjes op. Het spettert en bruist daar op het Australische platteland, waar in de salons wild uit de maat wordt gedanst. Geheel volgens de laatste anachronistische mode wordt dit kostuumdrama niet omlijst door klassieke klanken, maar door hedendaagse muziek van, in dit geval, Australische artiesten.
Bruisend van levenslust
Een moderne slinger geven aan een klassiek verhaal pakt niet altijd goed uit. Denk aan de mislukte Jane Austenverfilming Persuasion uit 2022, of aan The Buccaneers (2023), een hysterische serie naar Edith Whartons laatste roman. Dickinson (2019, over Emily Dickinson) en Outrageous (2025, over de Mitford zusjes) konden ook niet iedere liefhebber van het genre bekoren. En dan is er natuurlijk Bridgerton, dat bij het eerste seizoen in 2020 opzien baarde door acteurs van kleur te laten schitteren als adellijke leden van de negentiende-eeuwse Britse high society.
My Brilliant Career doet ondanks het gebrek aan historische accuratesse toch net wat minder geforceerd aan. Meisjes die zich verzetten tegen een toekomst als echtgenote en moeder zijn natuurlijk van alle tijden, of ze nu arm of rijk zijn. Sybylla heeft nog het meest gemeen met Jo March uit Little Women, die ook liever in een mottige oude trui op zolder zat te schrijven in plaasts van te fantaseren over haar bruiloft.
Philippa Northeast kan heerlijk schaamteloos wijdbeens zitten, onderuitgezakt liggen lezen, haar teennagels knippen of een bord eten naar binnen werken
De Australische actrice Philippa Northeast is een nagenoeg perfecte Sybylla. Bruisend van levenslust windt ze niet alleen iedereen in haar omgeving om haar vinger, maar ook de kijker. Haar gezicht is zeldzaam expressief en er zijn nauwelijks scènes waarin ze níét te zien is. Ze kan heerlijk schaamteloos wijdbeens zitten, onderuitgezakt liggen lezen, haar teennagels knippen of een bord eten naar binnen werken.
Hier en daar wordt er wel erg enthousiast over the top geacteerd, maar de setting van het Australische platteland begin vorige eeuw is een welkome afwisseling in het kostuumdramalandschap. Dat dit bovendien een serie is die geheel door vrouwen is gemaakt, zou Miles Franklin, die geheel volgens plan nooit trouwde, met trots hebben vervuld.
