Waargebeurd: een zeventienjarige scholier doet een poging om een nucleaire reactor te bouwen in een schuurtje in de achtertuin van zijn moeder. Het is het verhaal van David Hahn, een Amerikaanse padvinder en scheikundeliefhebber – die bekend zou komen te staan als ‘the nuclear boy scout’ – die midden jaren negentig gearresteerd wordt vanwege zijn bizarre poging een soort doe-het-zelfatoombom te bouwen.
Filmmaker Joren Molter (bekend van de sterke boekverfilming Zomervacht) baseerde zich voor zijn nieuwe film Nuclear Boy op deze frappante en tot de verbeelding sprekende geschiedenis en verplaatste het verhaal naar het Nederland van nu. Resulterend in een van de beste Telefilms van dit jaar.
In het geslaagde tragische drama volgen we Aike (gespeeld door de perfect gecaste nieuwkomer Guus Blanken). Deze eenzame jongeman vindt maar geen aansluiting op school of op de scouting waar hij lid van is, dus zoekt hij zijn heil online. Daar uploadt hij video’s van de scheikundige experimentjes die hij uitvoert op de zolder of in de achtertuin van het huis van zijn gescheiden moeder: voor zijn kleine webcam laat hij steekvlammen omhoogschieten in allerlei kleuren en kleine, zelfgemaakte bommen exploderen.
Zijn kleine schare volgers groeit met de dag en spoort hem aan om alsmaar gevaarlijkere experimenten te doen en grotere bommen te bouwen. Deze ‘fans’ smullen van Aikes filmpjes, waarin hij steeds vaker ook zichzelf te kakken zet, door bijvoorbeeld bommen in zijn gezicht te laten afgaan. Op een dag roept hij naar zijn volgers: ‘We gaan nucleair!’
Door de vervreemdende, sombere soundtrack en de in geelgroene tinten gedrenkte beeldcomposities waarin Aike vaak afgezonderd wordt afgebeeld, kun je als kijker gemakkelijk meeleven met het hoofdpersonage. Aan alles is te voelen hoe eenzaam Aike is, hoezeer hij gezien wil worden door zijn leeftijdsgenoten en hoe graag hij zijn ouders trots wil maken.
Regisseur Molter creëert op die manier een opvallend eigenzinnige filmwereld, een die bovendien mooi laat zien hoe jongeren zich kunnen verliezen in de diepe krochten van het anonieme internet. Een slimme kunstgreep in de film is bijvoorbeeld hoe de sensatiebeluste kijkers van de video’s van Aike naast hem in de tuin of op zijn kamer verschijnen als hij een van zijn filmpjes opneemt. Het is een verbeelding van de eenzame jongeman die steeds een beetje meer gaat gelden als zijn waarheid. Totdat de harde realiteit om de hoek komt kijken, in het aangrijpende slot van de film.
