Tien niet te missen films op MUBI

Videotheekmedewerker en beginnend regisseur Cheryl is gefascineerd door vergeten zwarte actrices en stort zich op een ogenschijnlijk onmogelijke zoektocht naar een obscure actrice uit de jaren dertig, bekend als "The Watermelon Woman". Het regiedebuut van Cheryl Dunye, die ook de hoofdrol speelt, geldt als een mijlpaal in de New Queer Cinema van de jaren negentig. Het was bovendien de eerste Amerikaanse speelfilm geregisseerd door een zwarte lesbienne. Het eindresultaat is een verrassend luchtige romcom, die een inventieve mix van stijlen gebruikt om de geschiedenis van zwarte en homoseksuele vrouwen in Hollywood te verkennen. Decennia na de release is de film populairder dan ooit.

In zijn nieuwe appartement realiseert Louison (Pinon) zich te laat dat de huisbaas, tevens slager, niet te vertrouwen is. Tegen die tijd is hij al verliefd op de blinde slagersdochter. Inventief vormgegeven, surrealistische komedie met een parade van maffe personages. Jeunet, Caro en scenarist Gilles Adrien kregen voor Delicatessen Césars voor het beste debuut en beste script. Ze werkten in 1995 nog samen aan La cité des enfants perdus voordat Jeunet met Le fabuleux destin d'Amélie Poulain allerlei records in de Franse filmgeschiedenis brak.

De dertienjarige Marija woont tijdelijk bij haar oma in een grauw Litouws gehucht. Ze loopt mank en vindt weinig aansluiting bij haar dorpsgenoten. Maar dan ontmoet ze de eigengereide Kristina en sluit ze zich aan bij een vage modellenschool, net als de rest van de meisjes in het dorp. Het willen ontsnappen aan hun huidige leven en de beloftes van een glamoureus leven in Tokyo of Parijs drijft de tieners tot het zoeken naar steeds extremere afvalmethodes. Een rauw, donker maar ook intiem Litouws drama, op het filmfestival van Locarno bekroond met het Gouden Luipaard. Wat vooral opvalt is de prachtige cinematografie: niet dicht op de huid gefilmd, zoals in veel films over tieners, maar juist beschouwend op een afstand. Veelbelovend debuut van regisseur/scenarist Saulė Bliuvaitė, die als tiener zelf droomde van een modellencarrière.

Jaren zeventig, Massachusetts. Ex-kunststudent James (O'Connor) teert op de diepe zakken van zijn (schoon)ouders, terwijl hij iedereen vertelt bezig te zijn met een ambitieus architectuurproject. In werkelijkheid plant hij echter de diefstal van vier schilderijen van Arthur Dove uit het lokale museum. Voor regisseur/scenarist Kelly Reichardt, vooral bekend van minimalistische, prijswinnende drama’s als Meek’s Cutoff en Certain Women, is deze in herfstkleuren geschoten heistfilm een opvallend luchtig en vermakelijk uitstapje. O’Connor, die recent in La chimera (2023) ook al een kunstrover speelde, is perfect gecast als arrogante kluns die volledig in zijn eigen genialiteit gelooft. 

Tienerdochter Thelma uit heel gelovig gezin gaat studeren in de grote stad, waar ze – tot haar eigen verbazing – verliefd wordt op medestudente Anja. Die verboden liefde maakt veel los bij de geschrokken Thelma. Onder andere dat ze ontdekt dat ze over superkrachten kan beschikken. Soort filmhuisvariant op Brian De Palma's horrorklassieker Carrie zit vol prachtige beelden en observaties, al vallen de schrikeffecten wat tegen. De regie is van de Noorse Joachim Trier (onder andere Oslo, 31. august en Louder Than Bombs).

Joëlle, Caroline en Kareen staan op de drempel van volwassenheid en beleven een idyllische nazomer aan de kust van de Vendée. Wanneer Joëlles opdringerige baas Gilbert en de charmante schipper Patrick zich bij hen voegen, komen de onderlinge spanningen scherp naar voren. Near Orouet (Du côté d'Orouët) is de tweede speelfilm van regisseur Jacques Rozier, een minder bekend lid van de Franse Nouvelle Vague. De film bestaat uit lange, deels geïmproviseerde scènes die alledaags geklooi laten zien. Rozier en zijn ensemble laten de tijd op een ontspannen, bijna achteloze manier verstrijken, zoals dat normaal alleen in het gezelschap van goede vrienden gebeurt. Zo ontstaat een opvallend ongedwongen realisme.

Gelaagde ensemblefilm die al is vergeleken met The Godfather, al is het eerder een corruptie- dan een misdaadepos. Centraal staat een straatarme Iraanse familie, met aan het hoofd een tachtigjarige vader die het veiligstellen van zijn eigen positie als patriarch belangrijker vindt dan de toekomst van zijn kroost. Ondertussen probeert dochter Leila met haar vier broers een bonafide winkeltje van de grond te krijgen. Epicentrum in deze karaktergedreven film van de Iraanse regisseur Roustayi (Just 6.5) – vol sociale kritiek op een hardnekkig, stupide patriarchaat – vormt een bruiloftsscène. Maar ook de dynamische, groots opgezette fabrieksstaking imponeert.

Filmmaker Fatih Akin heeft de wereld niet alleen verblijd met doorwrocht drama in Gegen die Wand en Auf der anderen Seite, maar sinds 2009 ook met goedmoedige volkshumor in Soul Kitchen. In deze film schittert Akins jeugdvriend Bousdoukos in de hoofdrol als de uitbater van een Hamburgse dansloods met frituurvoedsel. Dankzij een temperamentvolle topkok gooit hij het roer om, onderwijl belaagd door criminelen, de belastingdienst en grondspeculanten. Anderhalf uur intelligent maar pretentieloos vermaak vanaf de geboortegrond van immigrantenkinderen Akin en Bousdoukos. Winnaar van de juryprijs in Venetië.