Trust Me: piepjonge charmante entrepeneur blijkt gladde oplichter te zijn

Waleed Ahmed had alles waar men op dat moment in Noorwegen behoefte aan had. Hij was een piepjonge, charmante ondernemer, kind van Pakistaanse immigranten, die een hippe en milieuvriendelijke uitvinding aan de man bracht. Helaas was hij ook een oplichter in hart en nieren, die glashard kon liegen en alleen maar uit was op geld en status. De telefoonoplader op zonne-energie waarvan hij beweerde dat hij hem zelf had uitgevonden, was een prul van Alibaba dat totaal niet functioneerde.

Met zijn gunfactor en vlotte babbel wist Ahmed heel ver te komen. Hij ontmoette de groten der aarde, van de koninklijke familie tot investeerders uit Silicon Valley. Dat hij nog geen honderd opladers verkocht, leek niemand op te merken. Zijn succes als zakenman bracht hem naar de VS, waar hij nog grotere scams uitvoerde. Tot hij in 2013 door de mand viel met een zwendel rondom kaartjes voor concerten van Justin Bieber en de FBI hem in de boeien sloeg.

In 2021 maakte de Noorse regisseur Emil Trier (een broertje van Joachim Trier) zijn eerste lange documentaire over Ahmed. Hij kreeg medewerking van veel mensen uit zijn omgeving. De minister van handel die samen met hem in de media verscheen en hem een beurs van zes cijfers toekende, geeft ruiterlijk toe dat hij er met open ogen is ingetuind. De journalist die hem de Noorse Mark Zuckerberg noemde vertelt dat hij naliet om het mooie verhaal dood te checken. Ook Ahmed zelf komt aan het woord, aan de telefoon vanuit de Amerikaanse gevangenis. Tussendoor zijn stemmige reconstructies te zien van sleutelmomenten uit zijn leven. Toch blijft de documentaire wat aan de oppervlakte. Ahmed kan zijn motivaties zelf niet goed uitleggen en zijn slachtoffers lijken soms eerder geamuseerd dan verontwaardigd. Zo blijft de gladde oplichter nog steeds ongrijpbaar.