Docu In transit legt het dagelijks leed van transpersonen bloot

Voor (te) veel mensen is het verdiepen in de juiste voornaamwoorden al een hele worsteling. Met de documentaire In transit laat regisseur Jonnah Bron zien waarom dat ‘gedoe’ zo belangrijk is. ‘Als trans persoon breekt je hart elke dag duizend keer,’ vertelt Indigo. ‘Als ik dat kan terugbrengen naar honderd keer, dan doe ik dat.’

Zo is het voor hem belangrijk dat hij als man word aangesproken: Indigo werd geboren als vrouw en is in transitie naar man. Sinds oktober 2020 stond hij op de wachtlijst om met dat proces te mogen starten, het duurde daarna nog jaren voor hij aan testosteron kon beginnen. Tijdens het filmen, maart 2025, is het nog steeds wachten op de borstverwijderingsoperatie (‘top surgery’). De meeste dagen tapet Indigo zijn borsten af, een intiem en emotioneel proces, waar de documentaire mee begint. ‘Het eraf halen doet gewoon pijn. Daarom doe ik het niet elke dag. Het laat soms littekens achter. Dus dat is irritant.’ De eerste keer dat hij een binder omdeed (een strak kledingstuk om de borsten plat te maken) moest hij huilen.

Met het verdwijnen van zijn borsten zie je Indigo langzaam beginnen te stralen. Even is hij tevreden over zijn uiterlijk: ‘I look good.’ Heel lang lukt het hem nog niet om dat gevoel vast te houden. Een moeilijke jeugd en jarenlange genderdysforie hebben hun mentale littekens achtergelaten.

En dan zijn er de verlammende maatschappelijke verwachtingen en oordelen. Niet alleen van conservatieve mensen die niets snappen van gendertransities, of in het slechtste geval, transhaters. Maar ook binnen de queercommunity zorgen stereotyperingen voor teleurstelling bij Indigo. Hij wil de vrijheid om ook zijn vrouwelijke kant ruimte te geven, niet elke trans man hoeft tenslotte masculien te zijn.

Zo voelde de ballroomscene, waar queer mensen van kleur samen­komen, aanvankelijk als een veilige haven maar voelde hij daar te veel druk om binnen een categorie te moeten passen. Gaandeweg lukt het Indigo wel om de stijl te vinden waar hij gelukkig van wordt, maar het blijft een strijd. Ook omdat die vermaledijde borsten nog steeds in de weg zitten.