Hoe is Stephen Kings Carrie de afgelopen vijftig jaar veranderd?
De nieuwe achtdelige serie Carrie is te zien op Prime Video
Mike Flanagan (The Haunting of Hill House, Midnight Mass) maakt met een achtdelige serie een nieuwe bewerking van Carrie. Na Brian De Palma’s verfilming in 1976, volgden er vele bewerkingen van Stephen Kings horrorthriller. En elk tijdperk kreeg zijn eigen Carrie.
Vijftig jaar na Brian De Palma’s verfilming krijgt Stephen Kings Carrie opnieuw een bewerking, ditmaal van Midnight Mass-maker Mike Flanagan. In de tussenliggende jaren veranderde Carrie White mee met haar tijd. Van de overzichtelijke jaren zeventig tot een moderne schooltijd waarin vernedering door sociale media nooit meer echt verdwijnt: elke versie vertelt niet alleen iets over hetzelfde gepeste meisje, maar ook over de periode waarin ze werd gemaakt. Wat is er nog over van het meisje met de telekinetische krachten zoals King haar bedoeld had?
Het idee voor Carrie ontstond toen King ooit als conciërge op een middelbare school werkte en zich tijdens het schoonmaken van de meisjesdouches af vroeg wat er zou gebeuren als een meisje daar voor het eerst ongesteld werd zonder te weten wat menstruatie was. Eerder had hij al over telekinese gelezen, en zo kwamen de twee ideeën samen. Stop daar wat meidenvenijn bij in de vorm van pestkop Chris Hargensen, een schuldbewuste Sue Snell, een extreem religieuze moeder en je hebt, volgens Kings eigen zeggen, een klungelige debuutroman. Het was een bescheiden succes, dat pas na de filmversie een veel groter publiek kreeg.
Want doordat Brian De Palma het boek las, is Carrie de klassieker zoals we die nu kennen. Farrah Fawcett-haar, vrijwel geen diversiteit, jurken met pofmouwen, mannen met bakkebaarden en een schoolcultuur die volledig offline is; welkom in de jaren zeventig. Een klap van de gymleraar of een directeur die je naam niet onthoudt: niemand kijkt ervan op. Ook de personages zijn overzichtelijk: Carrie is het slachtoffer, haar klasgenoten zijn de pesters en haar moeder de religieuze fanaticus. Als kijker sta je meteen aan Carries kant en voelt haar wraak bijna gerechtvaardigd. De Palma paste wel wat aan: hij filmde chronologisch, schrapte de seks en maakte van Kings twee emmers varkensbloed één. Die ene emmer namen alle latere Carries over. King bleek achteraf meer dan tevreden: hij vond De Palma’s film beter dan zijn eigen boek.
Dat Carrie toen een indruk heeft achtergelaten is duidelijk, sindsdien zijn er allerlei versies van haar verhaal verschenen. Er volgde in 1988 nog een geflopte musical en in 1999 een onnodig vervolg. De 132 minuten durende versie uit 2002 was bedoeld als pilot voor een tv-serie en bleef daardoor dicht bij het boek, op één cruciaal punt na: Carrie overleeft. De serie kwam er nooit. Het pesten is hier net als in 1976 fysiek; gemene opmerkingen in de gang of een kluisje vol tampons. De schooldirecteur is nu geen ongeïnteresseerde nietsnut, maar een mentor die niet bang is om op te nemen tegen de vader van Chris. Carrie leeft nog altijd in een wereld zonder cyberpesten, maar krijgt dit keer meer steun van volwassenen en dankzij de geplande serie zelfs een toekomst.
King, die zich over de verfilmingen na 1976 nauwelijks had uitgesproken, liet wel van zich horen toen in 2013 de versie met Chloë Grace Moretz en Julianne Moore in de hoofdrol uitkwam. Onnodig, vond hij, want de eerste film was toch al goed en waarom zou je het opnieuw doen? Veel veranderde er inderdaad niet, behalve dat cyberpesten zijn intrede deed: Carries paniek in de kleedkamer wordt gefilmd en het filmpje duikt tijdens het schoolbal weer op. Ook wordt duidelijker waarom haar klasgenoten Carrie zo raar vinden: ‘Die meid roept dat iedereen naar de hel gaat, behalve zij en haar moeder.’
De acht afleveringen geven Flanagan de ruimte om de oude tegenstellingen minder zwart-wit te maken
Nu is er een nieuwe kijk op Carrie. Een die volgens Stephen King ‘briljant’ is. Want waar Carries vernedering in 1976 nog ophoudt zodra ze de kleedkamer verlaat, reist die in 2026 via haar telefoon met haar mee naar huis. De acht afleveringen geven Flanagan bovendien ruimte om de oude tegenstellingen minder zwart-wit te maken: Margaret is behalve religieus ook een liefhebbende moeder en zelfs Chris krijgt motieven voor haar gedrag.
Iedere filmmaker koos andere elementen uit het boek, maar sommige scènes blijken onverwoestbaar. Het douchen kan bijvoorbeeld na volleybal, honkbal, waterpolo of zelfs helemaal niet gebeuren, maar ongesteld zal Carrie worden. Telkens worden varkens geslacht geslacht en het schoolbal blijft, al winnen Carrie en Tommy de verkiezing elke keer anders. Na vijf decennia veranderen de wereld om Carrie heen, de manier waarop ze wordt buitengesloten en wat filmmakers in haar verhaal zien. Maar nog steeds moet een hele stad boeten wanneer de omgeving toekijkt terwijl iemand wordt kapotgemaakt.
