Van East of Eden tot Dirty Business: dit waren de beste series van de maand

Opnieuw een Britse serie die op indrukwekkende wijze een immense maatschappelijke misstand aan de kaak stelt. In dit geval gaat het om de water- en rioolzuiveringsbedrijven die, sinds ze door Margaret Thatcher geprivatiseerd werden, volop onbewerkt rioolwater in de Engelse rivieren en op de stranden dumpen. Dit docudrama, dat een knappe hybride is van gedramatiseerde momenten, getuigenissen van slachtoffers en echte beelden van vervuiling, zet goed uiteen hoe het zover heeft kunnen komen. En vooral waarom de bedrijven er (nog steeds) mee wegkomen. Een serie om woedend van te worden.

Een wonderlijke serie over Michael Sleep (Pearce Quigley), een evenzo wonderlijke man die op zijn eigen manier in het leven staat. Het enige waar hij echt iets om geeft, zijn z’n oudere vader (Michael Palin) en zijn verdwenen vriendin Clea. Als zijn vader hem op een dag toevertrouwt dat het bedtijdverhaaltje dat hij hem ooit vertelde over homunculi waar was, en dat deze profetische wezentjes hem met zijn zoektocht naar Clea kunnen helpen, neemt Michaels leven en dat van zijn collega Kelsey (Lauren Patel) een onverwachte wending. Een ontzettend origineel verhaal, vol met bijzondere personages en vooral heel veel hart.

Een meeslepende, prachtige verfilming van John Steinbecks klassieker uit 1952 over de halfbroers Charles en Adam Trusk, Adams tweelingzoons Cal en Aron en hun moeder Cathy, de vrouw die de levens van alle vier de mannen beïnvloedde. Scenarist Zoe Kazan stapt met deze adaptatie in de voetsporen van haar grootvader Elia die het boek in de jaren ’50 verfilmde met James Dean als Cal. Dat Kazan juist geïnteresseerd is in de monsterlijke Cathy (een mooie rol van Florence Pugh) en de Chinees-Amerikaanse huishouder Lee (Hoon Lee) die in haar afwezigheid haar zoons opvoedt, is een interessante en slimme keuze.

50 jaar na de eerste verfilming van Stephen Kings boek Carrie komt Mike Flanagan (Midnight Mass) met zijn verfrissende kijk op het meisje met de telekinetische krachten. Carrie (uitstekend gespeeld door Summer H. Howell) is ook hier de onschuld zelve, maar wil nu niets liever dan vrienden maken nadat ze uit het thuisonderwijs is gehaald. De middelbare school én social media zijn genadeloos en acht afleveringen lang moet de kijker tevergeefs toezien hoe ze probeert erbij te horen. Die extra uren geven wel lekker veel ruimte om elk personage uit te diepen en op te bouwen naar de welbekende maar toch ook iets te korte schoolbalscène.

Wanneer de echtgenote van de conrector (David Morrissey) van een exclusieve, Engelse jongensschool verdwijnt, wordt hij al snel de hoofdverdachte. Morrissey (Tip Toe) speelt de man zo stug en onleesbaar, een product van zijn eigen kille opvoeding, dat het op de bank echt gissen is of hij het nou gedaan heeft of niet. En ook de sympathieke maar iets te betrokken politierechercheur (Evy Miles) die het mysterie probeert te ontrafelen, twijfelt. Gone werd geschreven door scenarist George Kay (Blood Sacrifice, Lupin) die opnieuw laat zien goed te weten hoe je een onderhoudende en spannende serie moet maken.