Netflix-tips: Malignant en De marathon

De 40-jarige, ietwat neurotische Yui (Japans acteerkanon Ko Shibasaki) leeft een geordend, zuinig bestaan en geeft nauwelijks een cent uit. Tot ze op een dag te horen krijgt dat ze kanker heeft en nog maar één jaar te leven. Ze ontmoet ‘nachtclubhost’ Sena (Eiji Akaso), die ze in een opwelling ruim zevenhonderdduizend yen geeft om hem te helpen. In ruil voor die generositeit moet Sena haar tot ze sterft gezelschap houden. Zwartkomisch drama over een onwaarschijnlijke liefde doet in de verte denken aan de quirky films van Miranda July. Het melodramatische slot en de uitleggerige dialogen ten spijt, weet deze boekverfilming toch te charmeren met maffe personages en mooie aankleding.

Na een aanval in haar eigen huis, begint Madison nachtmerries van gruwelijke moorden te krijgen. Dan blijkt dat deze nachtmerries geen dromen zijn, maar echt gebeuren. Als Madison ook nog psychologisch verbonden met de dader lijkt te zijn, doet ze er alles aan om de moordenaar te stoppen, voordat er nog meer slachtoffers worden gemaakt. Horrorregisseur James Wan (The Conjuring, Saw) gaat met Malignant behoorlijk over de top en de film wordt alsmaar raarder, maar dankzij een knap staaltje camerawerk en een plottwist die waarschijnlijk niemand voorziet, is deze horror zeker de moeite waard.

De veelvuldig bekroonde reclamemaker Diederick Koopal ('Biertje?!') verfilmde een tien jaar oud script van de oer-Rotterdamse cabaretier/acteur Martin van Waardenberg en Gerard Meuldijk tot een fijne tragikomedie, waarin vier ongetrainde Rotterdammers van het type ruwe bolster blanke pit de Marathon van Rotterdam dienen uit te lopen om hun slecht lopende garagebedrijf van een faillissement te redden. Er wordt gevloekt en gescholden dat het een lust is, de grappen zijn grof en talrijk, maar ook de traan komt vanzelf in deze slimme, Rotterdamse The Full Monty-variatie.

Deze film is nog maar tot en met 26 november te zien op Netflix

Studenten van een filmacademie trekken de winterse bossen van Maryland in om een documentaire te maken over een heks die daar volgens een lokale legende schijnt te huizen. Een jaar later wordt alleen hun schokkende filmmateriaal gevonden. Dankzij een uitgekiende publiciteitscampagne, een van de meest succesvolle uit de beginjaren van internet, werd deze fake-documentaire een enorme hit. Het materiaal is zo schokkerig gefilmd dat sommige bezoekers half misselijk de bioscoop verlieten. Toch is The Blair Witch Project het aankijken waard, en veel griezeliger dan de lauwe sequel.