Een van de beste Nederlandse oorlogsfilms is eindelijk gerestaureerd
Het meisje met het rode haar: terug in de bioscoop en op Eye Film Player
De Nederlandse oorlogsklassieker Het meisje met het rode haar, over verzetsstrijder Hannie Schaft, keert na bijna 45 jaar terug in de bioscoop. Bij de restauratie werd vooral het rode haar van hoofdrolspeelster Renée Soutendijk extra benadrukt.
Vanaf 23 april is Het meisje met het rode haar van regisseur Ben Verbong in heel Nederland te zien in de bioscoop en te streamen op de Eye Film Player.
Logisch, want het is bijna 5 mei en Het meisje met het rode haar (1981) is een van de beste Nederlandse oorlogsfilms. Bovendien zijn de keuzes van verzetsheldin Hannie Schaft, het meisje met dat rode haar dat in 1943 stopt met haar studie rechten en het recht in eigen hand neemt, ook vandaag de dag weer erg actueel.
Maar er is nog een andere belangrijke reden waarom de film, met een jonge Renée Soutendijk in haar eerste echte hoofdrol, opnieuw wordt uitgebracht. De film werd onlangs namelijk volledig digitaal gerestaureerd. Verantwoordelijk hiervoor is filmrestaurator Jack Kuiper, die we vroegen hoe een en ander tot stand kwam.
Kuiper: ‘Ik ontmoette Theo [van de Sande, de cameraman van Het meisje met het rode haar, red.] drie jaar geleden tijdens de kleurcorrectie van een andere film. Als filmliefhebbers hadden we al snel een klik en kwam ook Het meisje ter sprake. Theo vertelde dat hij altijd heel blij was geweest met de film, inhoudelijk dan, maar visueel niet.’
Het rode haar van Renée Soutendijk
Het oorspronkelijke idee van Van de Sande en regisseur Verbong was om een zwart-witfilm te maken – omdat zo goed als alle beelden die we kennen van WO II zwart-wit zijn – en dan het haar van Hannie Schaft rood te laten, zodat je als kijker altijd de focus op Hannie houdt.
Maar met de beperkte analoge technieken uit 1981 hebben ze dat maar deels kunnen bereiken. ‘Ze hadden het haar van Renée Soutendijk op de set extra rood gemaakt en verder alle andere felle kleuren gemeden. Zodat dat haar er echt uit zou poppen. Bij de ontwikkeling van de film werd de rest ontkleurd en kreeg dat rood een extra boost. Dat lukte ook wel iets, maar toch niet helemaal. En dat bleef altijd knagen aan Ben en Theo. Tegenwoordig kan je dat bij een digitale restauratie gewoon per shot doen. Je zet het shot stil en je gaat aan de slag. Net alsof je een foto bewerkt. Zo konden we de film maken die Ben en Theo altijd voor ogen had gestaan.’
Toch mocht de gerestaureerde versie niet te veel uit de pas lopen met het origineel. ‘Een liquidatie onder een brug is vrij donker, maar zo is het ook bedoeld. Die ga je niet lichter maken.’
En die rode accenten? Steven Spielberg zou dat jaren later in Schindler’s List (1993) nog eens overdoen. Die hele film was in zwart-wit, op het rode jasje van een van de Joodse slachtoffers na. Dat jasje was vuurrood, terwijl het haar van Hannie veel zachter rood is.
Kuiper: ‘Kijk, als we Hannie’s haar te rood hadden gemaakt, dan lijkt het net alsof de actrice een pruik op heeft. Het moet natuurlijk niet clownesk worden. Dus zijn we heel subtiel te werk gegaan. Beeldje voor beeldje. We noemden het gekscherend weleens digitaal garnalen pellen.’
