Sovereign Son: zoon radicaliseert in zoektocht naar leven van overleden vader
Sovereign Son is te zien in de bioscoop en op Picl
Dertiger Marcus heeft zijn overleden vader nooit gekend. In documentaire Sovereign Son zien we hem zoeken naar richting in zijn leven – en botsen met regisseur Cindy Jansen.
De documentaire Sovereign Son lijkt in eerste instantie een klassieke Vatersuche. We zien hoofdpersoon Marcus, een jongeman uit Utrecht die als grafisch ontwerper werkt, de plek bezoeken waar zijn vader Stanley de laatste jaren van zijn leven sleet en uiteindelijk overleed. Stanley, een Brit, woonde in die periode in een tent in een verlaten park aan de rand van Amsterdam.
In alles wat er nog over is van zijn vaders verblijfplaats zoekt Marcus, die zijn vader nooit gekend heeft, houvast. Zoals in een nagelvijl – ‘Ik vind het zelf ook chill om mijn nagels te vijlen’ – en in Stanleys kleren: Marcus wast ze en trekt ze aan. Veel is er niet van Stanley over. Maar via Facebook komt Marcus in contact met familieleden, en later in de documentaire zien we hem die ook bezoeken in Newcastle.
We horen de casus van Marcus’ zoektocht naar zijn vader terugkomen in een uitzending van het bekende radioprogramma Adres onbekend, en ook het artikel dat Joris van Casteren over Stanley schreef in de Volkskrant-rubriek ‘Eenzame uitvaart’ komt voorbij in de documentaire. Marcus heeft het artikel ingelijst, ook al is hij het er helemaal niet mee eens hoe hijzelf en zijn familiegeschiedenis erin worden weergegeven.
Marcus’ verongelijktheid over het krantenartikel blijkt een voorbode van hoe hij zich gaandeweg begint te verzetten tegen Jansen en haar documentaire. Hij legt uit dat hij tijdens corona een ruk naar rechts heeft gemaakt. En hij zegt wel dat ‘iedereen er moet mogen zijn zoals die wil’, maar ook: ‘Overal zie je klimaatpropaganda en lgbt-vlaggen, als ik zoiets zie dan heb ik echt het gevoel dat het door mijn strot geduwd wordt.’ Verder zoekt hij online zijn heil bij ex-atleet en motivational speaker David Goggins, die hem leert om ‘in zijn mannelijke energie te staan’. Marcus blijkt vervolgens eigenlijk alleen nog te willen meewerken aan de film als hij als een held wordt neergezet en de film positief eindigt – iets wat Cindy Jansen hem niet kan bieden. Sterker nog: het komt tot een pittige confrontatie tussen regisseur en hoofdpersoon.
Het knappe van Sovereign Son is dat Jansen ondanks alles met empathie naar de toch niet bepaald innemende Marcus blijft kijken. Als publiek word je daardoor gedwongen te onderzoeken waar diens denkbeelden en gedrag vandaan komen en welke – maar al te menselijke – behoeften daarachter zitten. In vrij enge, met AI gegenereerde scènes laat Jansen ook het perfecte leven waar Marcus van droomt zien. Al met al is Sovereign Son geen makkelijke zit, maar spannend en relevant is deze documentaire des te meer.
