Vier Wes Anderson-films die binnenkort van Netflix verdwijnen

De Tenenbaums uit de titel zijn een familie van genieën. Chas (Ben Stiller) was als kind al alle economische cijfers meester, Richie (Luke Wilson) was nationaal tenniskampioen en de geadopteerde Margot (Gwyneth Paltrow) schreef prijswinnende toneelstukken. Hun vader Royal (Gene Hackman) verliet hen vervolgens en is twintig jaar later terug met de mededeling dat hij stervende is. Tijd voor de even beschadigde als getalenteerde Tenenbaums om de pijn boven te laten komen en elkaar weer te leren kennen. The Royal Tenenbaums - van regisseur Wes Anderson en zijn universiteitsmaat acteur-scenarist Owen Wilson - is gewiekst geschreven, mooi gefilmd en ademt een niet te beschrijven genialiteit.

Drie van elkaar vervreemde broers reizen per trein door India. Control freak Francis (Owen Wilson) plande de reis tot op de minuut. Tot irritatie van Peter (Adrien Brody) en Jack (Jason Schwartzman), die eigenlijk vooral meegaan om hun lastige thuissituaties te ontvluchten. The Darjeeling Limited is een typische Wes Anderson-film: maf, met niet al te veel plot, maar des te meer droogkomische situaties. Mooi rolletje van Amara Karan als een treinjuffrouw in klassieke sari met moderne mores. Een sfeervolle, kleurrijke, grappige film, die zo nu en dan ook weet te ontroeren.

Monsieur Gustave, de flamboyante conciërge van vijfsterrenhotel Grand Budapest (energiek en met perfecte timing gespeeld door Ralph Fiennes) probeert in 1932 samen met piccolo Zero (Tony Revolori) uit handen van de fascisten te blijven. Voor het eerst schemert er in Andersons jongensboekwereld iets van de boze buitenwereld door. Wat nog niet wil zeggen dat The Grand Budapest Hotel niet meer herkenbaar is als een Wes Anderson-film. De malle personages, bonte kleuren en hyperrealistische omgeving zijn gebleven. Net als de droogkomische humor, de tomeloze energie en de bijzondere aandacht voor vorm en aankleding.

Het wonderlijke universum van de Amerikaanse filmmaker Wes Anderson dijt steeds meer uit: in plaats van één film heeft ie er nu wel vijf gemaakt. The French Dispatch is namelijk een handvol losse verhalen, die handig aan elkaar zijn gebreid als artikelen die zijn verschenen in The French Dispatch – een blad als The New Yorker, maar dan uit Kansas. Prachtig vormgegeven, quirky in het kwadraat, en vol briljante ideeën zoals in elke Wes Anderson film. Wel zo volgepropt dat je steeds naar adem hapt en hem absoluut een tweede keer moet/wil zien. De heerlijke muziek is van huiscomponist Alexandre Desplat.