Boy George & Culture Club: van nummer 1-hits tot onderlinge ruzies

‘Kun je zingen?’ vraagt bassist Mikey Craig aan zanger Boy George begin jaren tachtig in een neonverlichte club in Londen. Craig weet het antwoord eigenlijk al; hij stelt voor om samen een band te starten. Gitarist Jon Juade en drummer Jon Moss voegen zich bij de groep. Al gauw wordt de gitarist vervangen door Roy Hay. Nu nog een naam verzinnen. Veel namen blijken maar van korte duur zoals In Praise of Lemmings en Sex Gang Children. Maar met Culture Club tonen ze hun verschillen en overeenkomsten op het podium. Een homoseksuele Ierse zanger, een Engels-Joodse drummer, een Jamaicaans-Britse bassist en een Engelse gitarist.

Met archiefbeelden brengt regisseur Alison Allwood het verhaal van de band tot leven. Vanaf de eerste optredens, waar Boy George op het podium in een simpel jurkje zonder hoed staat. Tot de geheime relatie tussen Boy George en Moss. En beelden van David Bowie tijdens Live Aid terwijl Craig met neergeslagen stem vertelt: ‘Ik begon toen te huilen. Shit, ik ben daar niet bij.’ Door Boy Georges onduidelijke communicatie met de organisatie mochten ze niet meer optreden.

Na hun eerste optreden bij Top of the Pops groeide de schare fans met de dag. Ze werden vooral aangetrokken door Boy Georges excentrieke stijl. ‘Zijn persoonlijkheid kreeg meer aandacht dan de band. Dat begon bij Top of the Pops.’ vertelt Hay in de documentaire. Het succes van de band groeide met nummer 1-hits en wereldwijde optredens. Boy George belandde op de voorgrond, terwijl de rest achterbleef. Vooral Craig en Hay. Tot grote ergernis van beide bandleden. Hierdoor veranderde de dynamiek en dat was te merken in de muziek.

Ruzies, drugsproblemen, grote ego’s en vermoeidheid leidden tot het minder succesvolle vierde album From Luxury to Heartache. De bandleden kozen voor een pauze, maar namen nooit definitief afscheid. Drie decennia lang traden ze nog samen op, ondertussen met solocarrières ernaast. ‘Je bent het niet altijd met elkaar eens,’ vertelt Hay, ‘maar op de momenten dat het wel klikt, is het net magie.’

Boy George schreef politiek geladen nummers zoals ‘The War Song’ (1984) waarin hij zingt ‘Oorlog is dom’. Dit doet hij nog steeds. Wel zijn de teksten controversiëler geworden. In juli 2026 bracht hij een pro-Israëlisch nummer uit. Hij schreef, met behulp van AI, teksten zoals: ‘Jij zegt genocide, ik zeg oorlog. Je veroordeelt de Joden, met een selectief geheugen.’