Om eerst zijn hongerige maag en daarna zijn honger naar liefde te stillen, trotseert een onervaren pelsjager vallende ijspegels, sinkholes in de sneeuw, stomende drollen, pesterige wasberen, een eigenzinnige specht, onvoorspelbare vis en een roedel levensgevaarlijke wolven. Dit alles en nog veel meer in een slapstickstijl die we kennen van de stille film, maar ook van Looney Tunes en videogames. In zwart-wit, met een antiheld van vlees en bloed die het in een deels geanimeerde setting opneemt tegen mannen in beverpakken.
Hundreds of Beavers is een heerlijk krankzinnige, brute overlevingssaga door een nukkige natuur, waarin elke list volgens een regen-in-de-druplogica als een boomerang in het gezicht van de initiatiefnemer terugkomt. De weg die de taaie pelsjager moet afleggen om zijn geluk te vinden gaat over honderden beverlijken en is ongenadig omslachtig.
De weg die de maffe, onafhankelijke Amerikaanse lowbudgetfilm met cultstatus aflegde om het Nederlandse publiek te bereiken, was trouwens ook ongebruikelijk lang en omslachtig. Tussen de wereldpremière op het Amerikaanse Fantastic Fest op 29 september 2022 en de Nederlandse release op 27 augustus 2026 zat maar liefst vier jaar! Het Nederlandse genrefilmfestival Imagine, dat van dezelfde club filmmakers uit Michigan eerder het al even getikte Lake Michigan Monster vertoonde, had Hundreds of Beavers graag gedraaid, maar kampte na de coronacrisis door een overvloed aan aanbod met een luxeprobleem. Imaginedirecteur Chris Oosterom grinnikt als hij aan het afgewezen Beavers terugdenkt: ‘Een enorm hoog tempo, geen dialoog, vreselijk melige slapstick.’
Na zo’n vijftig festivalvertoningen in Noord- en Zuid-Amerika, Azië en Europa bereikte Hundreds of Beavers begin 2025 de Duitse bioscopen. In september dat jaar werd Arnold Janssen, de producent van de in Schotland gedraaide Nederlandse wandelfilm The North (2025) getipt door een Duitse salesagent: ‘Jij doet toch outdoorfilms? Dit is ook in de natuur!’
Een misverstand, want Janssen is zelf helemaal geen distributeur. Maar nieuwsgierig gemaakt besloot hij toch de Canadese salesagente om een screening link te vragen. Dat verzoek bleef een half jaar in het luchtledige hangen, tot Janssen haar in februari 2026 op de filmmarkt trof in Berlijn. ‘Ze was een beetje dronken en noemde een zo belachelijk laag salesbedrag dat ik dacht: Dat is misschien wel interessant om te proberen.’ Eindelijk kwam er een link. Met outdoorfilms bleek Beavers weinig te maken te hebben: ‘Er zat niemand met een rugzak in.’
Waarom Janssen dan toch besloot om de ‘rare film’ samen met distributiehuis Gusto Entertainment, eerder verantwoordelijk voor The North, in Nederland uit te brengen? ‘Ik moest er heel erg om lachen.’
