De Oscarwinnaars van 2026: waar zijn ze te streamen?

De ondergedoken ex-revolutionair en fulltime stoner Bob Ferguson (DiCaprio) is genoodzaakt zijn oude leven als rebel weer op te pakken als blijkt dat zijn aartsrivaal (een ijzingwekkend perverse Penn) na zestien jaar weer naar hem opzoek is, en zijn dochter Willa (uitstekende rol van Infiniti) is verdwenen. Verstrooid en paranoïde als hij is gaat Bob naar haar op zoek. Zeer geslaagde genrecocktail van meestercineast Anderson (Phantom Thread, There Will Be Blood) is opvallend politiek en hedendaags voor zijn doen, met een haarfijn gevoel voor de tijdsgeest. Desondanks wordt Andersons tiende speelfilm nooit zwaar of drammerig, door de hilarische dialogen en personages, en de briljante, zenuwslopende actiesequenties die je ruim tweeënhalf uur op het puntje van je stoel zetten.

Maatschappijkritische horror over bloeddorstige vampieren, in het racistische Amerika van de jaren dertig – is dat niet wat veel gevraagd voor het grote publiek, dat zich de laatste jaren vooral liet vermaken door veilige films uit bewezen franchises? Niets blijkt minder waar: Sinners, over tweelingbroers die in de Mississippi Delta een juke joint openen waar niet alleen geweldige bluesmuziek klinkt, maar ook vampieren op afkomen, groeide uit tot een gigantische bioscoophit. Mede dankzij de fantastische dubbelrol van Michael B. Jordan, cinematografische hoogstandjes van cameravrouw Autumn Durald Arkapaw en een memorabele soundtrack. Na Creed (2015) en Black Panther (2018) bewijst regisseur/scenarist Coogler andermaal dat grootse blockbusters ook diepgang kunnen hebben.

Nadat de ooit gevierde Noorse regisseur Gustav Borg (Skarsgård, heel goed) jaren geleden uit de levens van zijn inmiddels volwassen dochters Nora en Agnes verdween, duikt hij na de dood van hun moeder plotseling weer op. Zijn plan: een autobiografische film maken waarin Nora (Reinsve, fantastisch) de hoofdrol speelt. Maar Nora (een beroemde theateractrice) weigert, omdat ze niets meer met haar vader te maken wil hebben. Waarna Gustav kiest voor de Amerikaanse Hollywoodster Rachel Kemp (Fanning). Heerlijk tragikomisch familiedrama van de maker van onder meer The Worst Person in the World. Winnaar van de Grand Prix op Cannes2025.

Bijna zijn hele leven, dus ruim voordat hij films begon te maken, is de Mexicaanse regisseur Guillermo del Toro (Pan’s Labyrinth, Pinocchio) al fan van Mary Shelley’s griezelroman Frankenstein. Want als angstig jochie dat geen aansluiting vond bij leeftijdgenoten, voelde de jonge Guillermo direct verwantschap met het alom gevreesde en gehate ‘monster’. Geen wonder dat hij zich zelf ook aan de verfilming van dit klassieke boek heeft gewaagd, en geen wonder dat hij zich daarbij niet heeft ingehouden. Want zijn verfilming is zonder meer barok te noemen. Met de prachtige sets, bloeddoorlopen kleuren en het dik aangezette acteren is er werkelijk geen ontkomen aan. Maar dat wil je als kijker ook niet, bij zo’n tijdloze en meeslepende film.

Meidenbands beschermen in deze kleurrijke animatiefilm al generaties lang de wereld tegen demonen met een magisch schild dat ontstaat als ze in perfecte harmonie zingen. De huidige band Huntr/x bestaat uit drie K-popsterren, is ongekend populair, vult stadions én houdt het kwaad op afstand. Maar wanneer een demonische boyband zowel de mensheid als de hitlijsten bedreigt, staan ze voor hun grootste uitdaging tot nu toe. Thema’s als verbinding, zelfacceptatie en opoffering in combinatie met een soundtrack die naadloos verweven is met het verhaal, maken deze muzikale fantasy tot een ode aan K-pop en een audiovisueel pareltje. Ook de moeite waard voor animatieliefhebbers die niets met Koreaanse popmuziek hebben.

Hij is niet de meest logische kandidaat om een dictator uit te dagen, dat vindt Pavel Talankin zelf ook. Maar een held is hij beslist. De jonge, zachtaardige docent is verantwoordelijk voor het filmen van lessen en evenementen op een school in een Russisch industriedorp. Nadat Poetin in 2022 Oekraïne binnenvalt, wordt de school steeds meer onderdeel van diens propagandamachine. Talankin, wiens camera amper wordt opgemerkt, legt alles moedig vast, om ten slotte deze ontluisterende documentaire te maken. Die aantoont dat Poetins geweld ook aan Russische zijde akelig veel leed veroorzaakt.

Op een kwade dag is de klas van juf Justine (Garner) helemaal leeg, op de kleine Alex na. Al diens zeventien klasgenootjes zijn de avond ervoor verdwenen. Midden in de nacht – om 02.17 uur – het huis uit gerend, en daarna nooit meer teruggezien. Met dit intrigerende gegeven begint deze heerlijke horrorfilm van schrijver/regisseur Cregger, die eerder met Barbarian (2022) al had bewezen dat ie hard op weg is een meester in het genre te worden. Want Weapons, waarin we de gebeurtenissen door de ogen van een handvol betrokkenen te zien krijgen, is weer een perfect gedoseerd, soepel verteld en aangenaam intelligente film geworden. Nog meer vertellen zou de pret daarover alleen maar kunnen bederven.

Geboren racer Sonny Hayes (Pitt) racete ooit tegen Senna en Prost, maar moest na verschrikkelijk ongeluk zijn F1-carrière afbreken. Ruim dertig jaar later wordt ie door ploeggenoot van toen en inmiddels ploegbaas gevraagd diens puntloze team uit het slop te halen. Er zijn wat medium interessante zijlijntjes – een romance met ‘de eerste vrouwelijke race-ingenieur’ (Condon), de moeizame samenwerking met zijn getalenteerde maar zelfingenomen ploeggenoot (Idris) – maar onder de streep is F1 een traditionele sportfilm en dus vanaf begin tot eind voorspelbaar. Wel gemaakt voor 300 miljoen dollar en met de volledige samenwerking van F1, zodat de racebeelden er zonder meer spectaculair uitzien. F1-coureur Lewis Hamilton is een van de producenten en alle andere F1-coureurs – ook Max Verstappen, die wat regels dialoog kreeg aangeboden maar weigerde – draven netjes op.

Hartverscheurend, deze documentaire waarin we een inkijkje krijgen in kinderkamers. Het zijn niet zomaar kinderkamers, maar kamers van kinderen die zijn vermoord bij Amerikaanse school shootings. Journalist Steve Hartman deed in 1997 verslag van zijn eerste schietpartij, en zag de school shootings daarna jaarlijks alleen maar toenemen, terwijl de media-aandacht steeds vaker verslapte. Daarom documenteert Hartman samen met fotograaf Lou Bopp de kamers van vermoorde kinderen, vol details over hun leven en met liefdevolle terugblikken van hun ouders. Dat is zeer indringend, en een perfecte manier om deze blijvende, ondenkbare tragedies invoelbaar te maken.