Facebookdrama The Social Reckoning is wel erg optimistisch
Vervolg op The Social Network nu in de bioscoop
Aaron Sorkins The Social Reckoning is een degelijk vervolg op de hitfilm The Social Network. Maar de nietsontziende blik van regisseur David Fincher wordt wel gemist.
Lef kan Aaron Sorkin niet worden ontzegd. The Social Network, de ‘Facebookfilm’ uit 2010 waarvan Sorkin het scenario schreef, staat bekend als een moderne klassieker. Die status is deels te danken aan het vlijmscherpe script, maar zeker ook aan de visuele flair van regisseur David Fincher, de stuwende muziek van Trent Reznor en Atticus Ross, en de fantastische cast, met Mark Zuckerberg-vertolker Jesse Eisenberg als heerlijk onuitstaanbaar middelpunt.
Nu komt Sorkin met een door hemzelf geschreven én geregisseerd vervolg: The Social Reckoning. Een film die het dus moet stellen zonder Fincher, en ook zonder de eerdere componisten (die zijn vervangen door Alexandre Desplat) en de oorspronkelijke cast. Eisenberg werd nog wel door Sorkin benaderd, maar zei geen zin meer te hebben om nog met Zuckerberg te worden geassocieerd.
Het stemt vooraf wat huiverig. Kan Sorkins soloproject opboksen tegen die illustere voorganger? Of kan The Social Reckoning beter worden beschouwd als zelfstandige productie?
Voor het verhaal is hoe dan ook weinig voorkennis nodig. Mark Zuckerberg (nu vertolkt door Succession-acteur Jeremy Strong) speelt er zelfs maar een bijrol in – als ietwat eendimensionale schurk deze keer. Centraal staan de zogenaamde Facebook Files, een reeks onthullende artikelen die journalist Jeff Horwitz in 2021 schreef voor The Wall Street Journal, met input van voormalig Facebookmedewerker Frances Haugen.
In de film worden Horwitz en Haugen gespeeld door Jeremy Allen White (The Bear) en Mikey Madison (Anora). Hij is een sceptische old-school verslaggever met een opschrijfboekje, zij een idealistische technerd. Sorkin laat ze samen kibbelen als een komisch duo in een klassieke romcom. ‘Ik ben geen personage in een Frank Capra-film!’ roept Frances op zeker moment, voor wie de link nog niet had gelegd.
Het levert op zichzelf een heel degelijke en vermakelijke film op. Een ode aan moedige klokkenluiders en solide onderzoeksjournalistiek. Met fijne acteurs, voldoende snedige Sorkin-dialogen en een lekker heldere moraal: Meta is een immoreel rotbedrijf.
Toch is het moeilijk om niet met enige weemoed aan The Social Network te denken. Vooral de nietsontziend ironische blik van David Fincher wordt gemist. Sorkin blijft toch de romanticus van A Few Good Men en The West Wing, die graag een underdog laat zegevieren, liefst in slow-motion, met heroïsche muziek. In dit geval wil hij ons op die manier doen geloven in een monumentale ‘reckoning’ met Facebook.
Zo’n vijf jaar na de climax van dit verhaal, is dat op z’n minst een erg voorbarige conclusie te noemen.
