Furious: uiterst onderhoudend crimedrama met gelaagde vrouwelijke personages
Nieuwe miniserie van Elizabeth Meriwether (Dying for Sex)
De nieuwe misdaadserie Furious is veel meer dan een sleets kat-en-muisspel, wat mede te danken is aan de gelaagde vrouwenrollen die scenarist Elizabeth Meriwether schreef.
Furious volgt een FBI-agent bij haar jacht op een mysterieuze, berekenende vrouwelijke seriemoordenaar. Beide vrouwen zoeken gerechtigheid, maar als hun levens verstrengeld raken, vervaagt de grens tussen goed en kwaad. Zo luidt de – enigszins geparafraseerde – officiële synopsis van de nieuwe Disney+-serie van scenarist Elizabeth Meriwether (Dying for Sex, The Dropout). Feitelijk gezien dekt dit de lading, maar het doet dit enerverende crimedrama toch ernstig tekort.
Het achtdelige Furious begint wel zoals het een politiethriller betaamt: we zien hoe de seriemoordenaar (Lola Petticrew) een dodelijke overdosis geeft aan een van haar slachtoffers. Ze doet dit doortastend, maar in haar ogen wellen tranen op. Alsof de daad persoonlijk is, wat bevestigd lijkt te worden door het met glitters versierde bakje waarin ze de naalden en de drugs bewaart. Vervolgens maken we kennis met Alice (een sterke Emmy Rossum), de FBI-agent die uiteindelijk zal proberen de seriemoordenaar te stoppen. Ze werkt bij de tiplijn van de Amerikaanse veiligheidsdienst in New York, waar ze, zoals haar baas het omschrijft, ‘de telefoon opneemt wanneer idioten de FBI googlen en het nummer op de website bellen’.
Deze baan is duidelijk onder haar niveau, maar Alice doet haar werk zorgvuldig. Wanneer haar collega een bezorgde beller lollig adviseert dat ze haar huis moet afplakken met aluminiumfolie neemt ze geïrriteerd het gesprek van hem over. Ook complotdenkers verdienen een luisterend oor. Zelf loopt Alice rond met onverwerkt trauma, maar dit probeert ze te verdringen door gewelddadige seks te hebben met mannen die ze via een app ontmoet.
Alice kruist het pad van de seriemoordenaar wanneer haar oude politiepartner Danny (Scoot McNairy) vraagt of ze wil meekijken naar een drugsoverdosis onder verdachte omstandigheden. Het slachtoffer, de man die overleed in de openingsscènes, blijkt de zoon van een zeer invloedrijke zakenman te zijn. Als Alice ontdekt dat er vermoedelijk opzet in het spel was wordt het een zaak voor de FBI. En daarmee dus voor Alice.
Eigenlijk gaat Furious over de onaantastbaarheid van de allerrijksten, de machteloosheid van de allerkwetsbaarsten, het patriarchaat en vrouwen die hier genoeg van hebben
Nu zien we natuurlijk vaker seriemoordenaars die een rekening te vereffenen hebben met hun slachtoffers, evenals briljante, getergde agenten die een gevaarlijke crimineel willen stoppen. In minder kundige handen hadden de twee vrouwen dan ook keiharde tv-clichés kunnen worden, maar Meriwether weet hoe je gelaagde vrouwenrollen schrijft (let ook op Quincy Tyler Bernstine, die overtuigend een minstens zo gekwelde FBI-agent neerzet). Het zijn hier de mannelijke personages die, met opzet, oppervlakkig blijven.
Het zorgt ervoor dat Furious veel meer is dan een sleets kat-en-muisspel. Je zou zelfs kunnen stellen dat de reeks eigenlijk gaat over de onaantastbaarheid van de allerrijksten, de machteloosheid van de allerkwetsbaarsten, het patriarchaat, dat dit alles in stand houdt, en enkele woedende vrouwen die hier genoeg van hebben, maar dan verpakt in een uiterst onderhoudend crimedrama.
