Last Seen: gedegen misdaaddrama balanceert op de rand van tv-clichés
Last Seen is te zien op Apple TV
In de Apple TV-serie Last Seen bijt een oud-politierechercheur zich vast in de zaak rondom de verdwijning van zijn dochtertje. Ondanks een aantal fikse tv-clichés blijkt het misdaaddrama een prima toevoeging aan de lijst van soortgelijke misdaadseries.
Bij een misdaadserie hoort een getroebleerde politierechercheur. Noem het gerust een tv-cliché. Toch spant Ian Ridley (Patrick Brammall), de politierechercheur uit Apple TV-drama Last Seen, in een zee aan worstelende tv-agenten de kroon. Deze man zeult zo ontzettend veel ellende met zich mee, dat uw recensent op een gegeven moment enkel het woordje ‘oef’ in haar aantekeningen noteerde.
Ridley leeft namelijk al elf jaar met de onopgeloste ontvoering van zijn driejarige dochtertje. Het meisje werd weggehaald uit haar eigen bedje en verdween spoorloos. Ridleys obsessieve en vruchteloze pogingen haar terug te vinden, kostte hem uiteindelijk zijn huwelijk, de band met zijn oudste kind en zijn baan als politierechercheur. Daarnaast zette het verdriet hem aan tot drinken.
Aan het begin van de eerste aflevering van deze zesdelige Australische serie heeft Ridley zijn leven weer enigszins op de rit. Hij werkt bij de meldkamer van het alarmnummer, rommelt wat aan met een collega en heeft al zes maanden geen druppel alcohol gedronken. Maar hoe fragiel dit bestaan is, blijkt wanneer er een noodoproep binnenkomt omdat het stoffelijk overschot van een klein kind is gevonden, en Ridley – begrijpelijk –op spectaculaire wijze ineenstort. Het was het moment dat hij met een fles whisky in de hand naar zee schreeuwt dat uw recensent enkel het woordje ‘oef’ kon optekenen.
Brammall is bij ons vooral bekend dankzij zijn hoofdrol in Colin from Accounts, de warme, slimme, romantische comedyserie die hij samen met zijn echtgenote bedacht en schreef. Dat zijn personage in Last Seen vrijwel nooit glimlacht, is voor fans van die show dan ook even wennen. Brammall blijkt een geloofwaardig dramatisch acteur, die het immense verdriet dus meer dan realistisch overbrengt. Maar net als de ellende echt te veel dreigt te worden, eindigt de eerste aflevering – zonder al te veel te spoilen – met een onthulling die het verhaal een nieuwe impuls geeft. Plots heeft de getergde held een doel. En vanaf dat moment ontpopt de serie zich tot een gedegen en enerverend misdaaddrama.
Extra spijtig is dat de een na laatste aflevering plots alle snelheid uit het verhaal haalt met een veel te lange en totaal overbodige flashback. Een verteltrucje dat inmiddels een aardig tv-cliché begint te worden. Opvallend veel series geven de laatste tijd alle clous vlak voor het einde met een flashbackaflevering weg. Iets dat zelden werkt. Ook in dit geval vertelt de terugblik niets dat ook niet met een paar zinnen dialoog uitgelegd had kunnen worden.
Gelukkig eindigt de serie wel weer sterk. En op een manier die ontzettend oprecht voelt. Dit maakt het totaalplaatje, ondanks de tv-clichés, alsnog een prima toevoeging aan de lijst van misdaadseries met getroebleerde politierechercheur.
