Terugblikken op Amores perros: 'Ik werd opgeslokt door de rauwe energie'
Mexicaanse film uit 2000 te zien op MUBI
De Mexicaanse regisseur Alejandro G. Iñárritu en acteur Gael García Bernal vertellen over Amores perros (2000), de prijswinnende film die het begin betekende van hun succesvolle carrières en nu te zien is op MUBI.
Hij voelde zich nogal ongemakkelijk, herinnert Gael García Bernal (Babel) zich. ‘Een beetje zoals een vis op het droge.’ De geliefde Mexicaanse acteur – toen nog maar 21 jaar oud – was in de late lente van 2000 afgereisd naar het filmfestival van Cannes voor de première van Amores perros, de prachtige, explosieve debuutfilm van Alejandro G. Iñárritu (The Revenant, Birdman), waarin hij zijn allereerste hoofdrol vertolkte.
‘De filmzaal was die dag maar voor de helft gevuld,’ vertelt de acteur tijdens een online persconferentie begin juni naar aanleiding van de rerelease op streamingsdienst MUBI van de onlangs gerestaureerde film. ‘Het was vrij overweldigend om daar te zijn, zo vol verwachtingen en spanning. Maar toen de film eenmaal begon leek het alsof de tijd even stilstond. Ik werd helemaal opgeslokt door de rauwe energie en het meeslepende verhaal.’
In Amores perros, dat ondanks de matige opkomst bij die eerste vertoning wel in de prijzen viel in Cannes en later ook nog zou worden genomineerd voor een Oscar, volgen we drie losse verhaallijnen over de levens van een aantal zeer verschillende mensen in Mexico-Stad. Een ernstig auto-ongeluk verbindt de drie vertellingen met elkaar, alsook het feit dat ieder van de hoofdpersonages een hond heeft. Een mozaïekvertelling dus, die bruist van de energie en visuele vertelkracht, over liefde, verlies en mens-zijn.
‘Het is een film over gebroken mensen die zoeken naar liefde en geborgenheid,’ licht regisseur Iñárritu toe, die ook aangeschoven is bij het gesprek. ‘Een universeel thema, dat we allemaal wel herkennen uit ons eigen leven, en van alle tijden is. Maar tegelijkertijd gaat de film ook over een zeer specifiek moment in de tijd. Mexico was een totaal andere plek dan nu, de wereld is enorm veranderd in de afgelopen 25 jaar. De schoonheid van kunst is dat ze tegelijk universeel en tijdsgebonden kan zijn. Als kunstenaar heb je het privilege om jezelf te uiten en een spoor achter te laten. Kijken naar de film voelt voor mij daardoor alsof ik kijk naar een foto van mezelf als kind. Ik ben die persoon niet meer, maar ik besta nog wel. Tijden veranderen, maar ergens zullen we altijd dezelfde emotionele wezens blijven, die worstelen met dezelfde problemen.’
