The Invite: vileine dialogen, één locatie en geweldige acteurs
Nieuwe film van Olivia Wilde in de bioscoop
In de venijnige zedenkomedie The Invite brengen we een avondje door bij een bekvechtend stel dat de bovenburen te eten krijgt. Het is een remake van de Spaanse film Sentimental, maar regisseur Olivia Wilde liet zich naar eigen zeggen vooral inspireren door een andere film: Who’s Afraid of Virginia Woolf?
Liefhebbers van de doktersserie House kennen actrice Olivia Wilde ongetwijfeld nog als Remy ‘Thirteen’ Hadley. Ze komt er in het vierde seizoen bij en de bijnaam Thirteen krijgt ze wanneer ze haar naam niet wil delen met de andere jonge artsen die stage lopen bij de briljante maar bijzonder botte dokter Gregory House. Omdat ze nummer dertien is op een lange lijst sollicitanten noemt House haar Thirteen en die naam blijft hangen.
Wilde blijkt zo’n succes als Thirteen dat Hollywood aan haar begint te trekken en op haar verzoek wordt ze in seizoen 7 uit de serie geschreven. Daarna is ze wel in een hele reeks Hollywoodproducties te zien, maar meestal zijn het kleine rollen in grote films. Denk aan Tron: Legacy (2010), Cowboys and Aliens (2011) en Her (2013). Hoofdrollen zijn schaars en haar filmcarrière wil niet echt van de grond komen. Tenminste, als actrice dan, want Wilde besluit een kleine tien jaar geleden ook te gaan regisseren. Ze begint uitstekend met de sprankelende tienerkomedie Booksmart (2019). Daarna gaat het even mis met de ambitieuze antipatriarchaatthriller Don’t Worry Darling (2022), maar nu komt ze sterk terug met de venijnige zedenkomedie The Invite.
Hierin volgen we de ruziënde echtelieden Joe en Angela, die elkaar in hun luxe loft in San Francisco (geërfd van de ouders van Joe) langzaam kapotmaken. Angela heeft zonder dit eerst met Joe te overleggen de nieuwe bovenburen Piña en Hawk uitgenodigd om een hapje te komen eten en verheugt zich enorm op de avond. Joe helemaal niet, maar hij wil wel van de gelegenheid gebruikmaken om de twee aan te spreken op de herrie die ze altijd maken tijdens de seks – iets wat Angela en hij al heel lang niet meer hebben.
Wilde beseft dat de vileine dialogen, die ene locatie en die ene nacht de grote kracht van de film zijn
Remake
The Invite is een Amerikaanse remake van de Spaanse komedie Sentimental, die regisseur Cesc Gay in 2020 baseerde op zijn eigen gelijknamige toneelstuk. Dit is de zoveelste remake in korte tijd, want er zijn ook al Duitse, Tsjechische en Russische versies en een Nederlandse (onder regie van Simone ‘Kikkerdril’ van Dusseldorp) is onderweg. Het feit dat de bovenburen nogal losse opvattingen hebben over de seksuele moraal zal daar ongetwijfeld iets mee te maken hebben.
Hoewel The Invite een bewerking is van Gays film noemde Wilde een heel andere film als belangrijkste inspiratiebron, Who’s Afraid of Virginia Woolf?. Een film die de filmgeschiedenis voorgoed zou veranderen. Want toen deze verfilming van Edward Albees gelijknamige toneelstuk in 1966 gemaakt werd was de zogeheten Hays Code nog volop actief. Dit was een lijst met richtlijnen die Hollywood zichzelf in de jaren dertig had opgelegd. Zelfcensuur dus, vooral op het gebied van de openbare zeden.
En toen kwam beginnend regisseur Mike Nichols (die later onder meer ook The Graduate en Catch-22 zou maken) met zijn bewerking van Who’s Afraid of Virginia Woolf?. Daarin krijgen universiteitsprofessor George en diens vrouw Martha bezoek van de nieuwe hoogleraar Nick en diens vrouw Honey. Het wordt een in alcohol gedrenkte nacht vol vileine dialogen, gevloek en gebroken illusies.
Zwaargewichten
Jack Warner, de baas van filmstudio Warner Bros, wilde de film aanvankelijk niet eens uitbrengen. ‘Wie wil er nou een film zien waarin mensen twee uur lang tegen elkaar zitten te schreeuwen?’ zou hij vertwijfeld hebben uitgeroepen. Nichols werd dan ook sterk onder druk gezet de film te kuisen, omdat hij tegen zeker een half dozijn regels van de Hays Code inging.
Nichols weigerde. Sterker nog, hij ging naar Jack Valenti, die net het nieuwe hoofd van de Motion Picture Association of America (MPAA) was geworden en vroeg hem met de tijd mee te gaan en de Hays Code af te schaffen. Daar was Valenti het helemaal mee eens. Hij maakte een eind aan de wurgende regels en kwam met nieuwe richtlijnen voor de filmkeuring, die tot op de dag van vandaag zo goed als onveranderd zijn gebleven.
Warner Bros. bracht Who’s Afraid of Virginia Woolf? vervolgens ongecensureerd uit. De film werd een grote hit, kreeg dertien Oscarsnominaties (daarvan werden er vijf gewonnen) en zorgde er uiteindelijk voor dat na dertig jaar zelfcensuur eindelijk weer volwassen films gemaakt konden worden in Hollywood. Elk grotemensendrama dat daarna gemaakt is staat dan ook op de schouders van Who’s Afraid of Virginia Woolf?.
Dat geldt zo’n zestig jaar later ook voor The Invite van Olivia Wilde. De regisseur verbergt de toneelachtergrond van de film nooit. Ze beseft dat de vileine dialogen, die ene locatie en die ene nacht dat we bij Joe en Angela verblijven de grote kracht van de film zijn. Vooraf ging ze – net als bij het toneel – uitgebreid repeteren met de vier acteurs, van wie zij er zelf overigens een is. Dat was aanvankelijk niet de bedoeling, maar toen de actrice die Angela zou spelen plotseling wegviel, drongen de andere drie – Seth Rogan, Penélope Cruz en Edward Norton – er bij haar op aan dat zij de rol zou overnemen. En Wilde blijft prima overeind tussen de drie andere zwaargewichten, dus nu lijkt het alsnog goed te komen met haar filmcarrière. Als regisseur én als actrice.
