No Other Choice schakelt moeiteloos tussen slapstick, thriller en sociaal drama
Zuid-Koreaanse satire van Park Chan-wook
In de zwarte komedie No Other Choice schakelt regisseur Park Chan-wook schijnbaar moeiteloos tussen slapstick, thriller en sociaal drama. Acteur Lee Byung-hun: ‘Zwarte komedies moeten altijd gegrond zijn.’
‘Als je liever tot rust wil komen, neem dan maar een warm bad.’ Dat was het sarcastische advies van de Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-wook aan een journalist die hem in 2003, kort na de release van zijn als wraakfilm vermomde antiwraakfilm Oldboy, verweet dat het einde ervan veel te schokkend was. Park was geïrriteerd omdat hij geen films maakt om de mensheid gerust te stellen. Hij maakt films om de mensheid te prikkelen, te choqueren en wakker te schudden. Vaak combineert hij het geweld in zijn films met humor, en soms ook met erotiek – elementen waarvan hij altijd moeiteloos een soepel geheel weet te maken.
Dat leverde al meesterwerken op als het eerdergenoemde Oldboy, zijn internationale doorbraak, The Handmaiden (2017) en Decision to Leave (2022). En aan dat rijtje voegde hij vorig jaar No Other Choice toe. In deze zwarte-komedie-met-een-hart volgen we ‘company man’ Man-su, die na decennia trouwe dienst ontslagen wordt door papierfabriek Solar Paper. Ooit was hij Pulpman van het Jaar, maar nu AI zijn werk kan overnemen is hij overbodig geworden.
Het ontslag breekt Man-su, die ook langzaam het modelgezin dat hij vormde met de dappere Miri en hun twee tienerkinderen uit elkaar ziet vallen. Dit doet hem besluiten dat hij geen andere keus heeft dan alle concurrenten voor een nieuwe baan te vermoorden, wat leidt tot een handvol bijzonder bloederige en – door Man-su’s onhandigheid als killer – ook erg grappige moordpartijen.
Zelfvertrouwen
No Other Choice is een passieproject van Park, die meer dan twintig jaar rondliep met het idee om Donald Westlakes roman The Ax (1997) te verfilmen. Even leek het een Engelstalige film te worden, gemaakt voor Netflix, maar dat ging uiteindelijk niet door. Daarop besloot Park het oorspronkelijk Amerikaanse verhaal te verplaatsen naar Zuid-Korea. Voor de hoofdrollen wist hij twee van Zuid-Korea’s populairste acteurs te strikken: Lee Byung-hun als de moordende Man-su en Son Ye-jin als diens toegewijde eega Miri.
Zowel regisseur Park als beide hoofdrolspelers zijn eind augustus 2025 aanwezig op het festival van Venetië, waar VPRO Cinema met hen spreekt. No Other Choice laat goed zien hoe snel een leven kan ontsporen. Man-su verliest na zijn ontslag immers al snel zijn zelfvertrouwen. Is dat iets wat regisseur Park herkent uit de filmwereld. Park Chan-wook: ‘Ik weet niet of het ook in jouw land zo is, maar in Zuid-Korea zijn we heel veel publiek kwijtgeraakt door corona. Toen bekend werd dat ik deze film zou gaan maken en met wie schreven sommige kranten dat de Zuid-Koreaanse cinema geen enkele kans had om te overleven als No Other Choice geen hit zou worden. Dat zet je natuurlijk wel onder druk. Mocht de film straks inderdaad geen mensen naar de bioscopen trekken, dan weet ik niet of ik daardoor ook mijn zelfvertrouwen zou verliezen, maar het zou wel betekenen dat het een stuk moeilijker wordt om een volgende film te maken.’ Inmiddels weten we dat No Other Choice een grote hit was in Zuid-Korea, waar de film meer dan twee miljoen mensen naar de bioscoop trok.
Slapstick
En het gevaar van AI? Het kost Man-su zijn baan, maar gaat AI straks ook de plek van acteurs innemen. Park denkt van niet. ‘Het werk van scenarioschrijvers misschien, maar ik ben ervan overtuigd dat acteurs pas de allerlaatsten zijn die worden vervangen. Omdat goede acteurs altijd iets onverwachts doen. En zo werkt AI niet. AI analyseert waarom we huilen en waarom we lachen en probeert dat dan na te bootsen. Ik denk dat het publiek al snel doorheeft dat die emoties niet echt zijn.’ Dat laatste zou wel eens ijdele hoop kunnen zijn, want het geldt in elk geval niet voor actrice Son Ye-jin (Miri): ‘Ik zag laatst een film waarbij ik pas achteraf hoorde dat een van de acteurs AI was. Dat heb ik geen moment doorgehad. We zijn technisch nu al zover, dat ik wel degelijk vrees voor mijn baan. Bovendien doen AI-acteurs altijd precies wat er van ze gevraagd wordt, ze hebben nooit een slechte dag en ze gaan ook nooit in staking.’
In No Other Choice schakelt Park schijnbaar moeiteloos tussen slapstick, thriller en sociaal drama. Maar het dramagedeelte werkt alleen als de wanhoop van Man-su echt voelt. Aan Lee Byung-hun, bekend van zijn rol in de razendpopulaire serie Squid Game, vragen we of het moeilijk was om de juiste balans tussen al die elementen te vinden. Lee: ‘Ik ben met je eens dat komedies, en zwarte komedies al helemaal, altijd gegrond moeten zijn. Om mensen te kunnen laten lachen om Man-su’s soms idiote acties, moeten ze in zijn motieven geloven. Die moeten in ieder geval realistisch voelen, dan pas kun je jezelf in zijn situatie verplaatsen en erom lachen. En hopelijk ga je er dan ook nog over nadenken.’
