De geestelijke en lichamelijke transformatie van Zwangere Guy

‘In ’t begin had ik echt het gevoel van: fuck, ik ben mijn mojo kwijt,’ zegt Zwangere Guy (echte naam: Gorik van Oudheusden) na afloop van een kolkend concert in zijn thuisstad Brussel. ‘Normaal ben ik dronken, elke show. De laatste vijfhonderd shows, ik ga niet zeggen ladderzat… Maar ik had altijd wel een goeie shot rum of vijf genomen, en een pint of tien.’

Zwangere Guy zoals we hem kenden is niet meer. Wie zijn laatste album Dit is Guy. (2025) beluistert, hoort een herboren mens. Eindelijk nuchter, eindelijk in therapie, eindelijk het contact met zijn moeder hersteld en vader geworden van zijn dochtertje Zaza. De karakteristieke pens van de rapper is weggesport en maakte plaats voor een draagzak.

Deze transformatie speelt de hoofdrol in Zwangere Guy: Dansen op de vulkaan, een documentaire van Leon Veenendaal en Matthijs van Camerijk. We zien het ruige leven dat Gorik voorheen leidde: het huis van zijn moeder, dat hij op zijn veertiende verliet vanwege haar agressieve vriend – die hij later wilde vermoorden – en de kroeg van zijn vader. Daar begon hij als kleine jongen met drinken en snoof hij voor de eerste keer coke, samen met zijn vader.

© Nozem Films / BNNVARA

Hiphop was Goriks redding, maar nu hij op zijn 36ste opeens nuchter verder moet (‘Mijn lichaam zei echt: stop’) vraagt hij zich zoals zoveel artiesten af wat zijn identiteit en kunstenaarschap nog voorstellen zónder constante roes en wilde uitspattingen. Maar gelukkig blijkt zijn nieuwe album Dit is Guy. een voltreffer.

Zwangere Guy stelt zich voor de documentaire kwetsbaar op en geeft de filmploeg zelfs toegang tot de praktijkruimte van zijn psycholoog. Ook zien we hem yogaën op een paradijselijke plek in Costa Rica, die menig kijker waarschijnlijk zal proberen te googelen.

De film is soms wel iets te ‘eind goed, al goed’ – hoe vaak moeten we Goriks volgetatoeëerde torso precies push-ups zien doen? – maar maakt ook inzichtelijk dat het een fragiele balans is: als zijn vader ernstig ziek wordt, spreekt ‘Zwangere’ eerlijk uit hoezeer hij de behoefte voelt om zich opnieuw te verdoven. ‘Maar ik doe het niet. Omdat ik weet dat het mij niet gaat helpen.’